Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Sķldin

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Sķldin

						Útgefandi: LANDSSAMBAND SÍLDVERKUNARMANNA

I. árgangur

Siglufirði, mánudaginn 6. marz 1939

I

1. tölublað

TIL LESENDANNA.

Útgefandi þessa hýja blaðs, sem

nú hefur göngu sína, er Lands-

samband slldverkunarmanna. Það

er stofnað i júllmánuði 1937, upp

úr sildverkunarnámskeiði Síldar-

útvegsnefndar, af 60 sildverkunar-

mönnum viðsvegar að af landinu.

Upphafsmaður að stofnun þess var

Magnús Vagnsson, og má hiklaust

fullyrða, að án atbeina hans hefði

stofnun sambandsins dregist um

ófyrirsjáanlega framtíð.

Samkvæmt 2. gr. sambandslag-

anna, er titgangur sambandsins

einkum þessi:

1.  Að efla félagsskap og fram-

farir i síldverkun á fslandi.

2.  Að auka þekkingu manna á

síldverkun.

3.  Að styðja að aukinni vöru-

vöndun útfluttrar síldar frá l's-

landi, með því m. a. að gefa

félagsmönnum kost á að fylgj-

ast með öllum nýjungam á

sviði sildverkunar yfirleitt.

Eins og sést á aldri L. S. á það

ekkí langa starfssögu að baki.

Samt verður þvl ekki neitað, að

sambandið hefir þegar unnið mjög

þarft verk og merkilegt. Má því til

sönnunar geta þess, að fyrir for-

göngu L. S. gaf Sildarútvegsnefnd

sumarlð 1937 út tvo athyglisverða

bœklinga: »Starfsskrá fyrlr um-

sjónarmenn við sildverkun« og

»Helztu atriði um vinnubrögð

kvenna við síldarverkun*, og hafa

þessir pésar báðir vafalaust orðið

til mikils gagns. S.l. vor undirbjó

sambandið í samráði við Sildarút-

vegsnefnd, námskeið í sildverkun,

og að þvi loknu próf í nefndri íðn-

grein. Er rétt að geta þess, að frá

upphafi hefir verið allnáin sam-

vinna milli sambandsins og nefnd-

arinnar og gagnkvœmur skilningur

ríkt um þöðingu frœðslustarfs á

sviði slldverkunarinnar.

Þótt afskifti L. S. af þeim mál-

um, sem nú hafa verið nefnd, séu

engan veginn þýðingarlltil fyrir

síldverkun landsmanna, fiygg eg

þó, að hin öbeinu áhrif með stofn-

unysambandsins,   verði  á   sinum

tíma ekki talin minna virði. Gegn-

um tilveru sína hefir það opnað

augu meðlima sinna og annara

fyrir skaðsemi þess andvara- og

aðgerðarleysis, er lengstaf hefir

rikt um vinnubrögð í saltsíldar-

framleiðslu þjóðarinnar. L. S. hefir

bent á, hvað það er, sem þarf að

gera til þess að auka hróður is-

lenzkrar síldar á erlendum mark-

aði, og eg hefi trú á því, að sam-

bandinu auðnist að verða áhrifa-

ríkt á þessu sviði, ekki síst vegna

þess, að það gerir fyrst og fremst

kröfur til sinna eigin meðlima og

cetlast til þess, að þeir gangi á

undan.

Þar sem félagar L. S. eru bú-

sett'r víðsvegar um landið, hafa

vandkvœðin á lifrœnu sambandi

milli þeirra og sameiginlegum áhrif-

um út á við, verið tilfinnanleg.

Þetta er meðlimunum lika Ijóst. Á

aðalfundi sambandsins i fyrra sum-

ar, var samþykkt að fela stjórninni

að athuga um möguleika fyrir út-

gáfu einhverskonar málgagns. Ár-

angurinn af þeirri athugun er þetta

blað: »SfLDIN«.

Sildveiðar íslendinga hafa með

hverju árinu otöið œ þýðingarmeiri

fyrir þjóðina, m. a. vegna veiði-

brests á öðrum fisktegundum og

stórkostlegs markaðsbrests fyrir

þœr. Afkoma þjóðarinnar hefir þvi

ekki að litlu leyti verið komin und-

ir sildarversluninni, en gengi henn-

ár ekki eingðngu háð veiðimagn-

inu, heldur og sildarmeðferðinni,

verkuninni. Kröftirnar um gœði

saltsildarinnar fara stöðugt vax-

andi, og þœr þjóðir, sem við eigum

um í samkeppni við, leggja sig

fram til þess að fullnœgja þörfum

kaupendanna. Af þessu má vera

Ijóst, hvllikur voði það vœri okkur

íslendingum, ef tómlœti og hirðu-

leysi rikti um þessi mál í okkar

landi. Til skamms tíma var ástœða

til að óttast, en nú fer hollustu-

samleg vakningaralda um hugi

fölks og þeir verða œ fleiri, sem

skilja hina brýnu nauðsyn og vilja

leggja nokkud á sig, til þess að

verða að liði.

J anda slíkra manna og kvenna,

vill >SfLDIN« vinna, hvort sem

»sporðblbk« hennar verða mörg eða

fá.

Ritstjórinn.

S Md a r m atsst jó ri:

Hvað hefir

áunnist?

Enda þött ofsnemmtséað ætlasttil

að hægt sé að gefa tæmandi yfirlit

um síldverkun og síldarmat siðustu

vertíðar, þykir mér rétt við þetta

góða tækifæri að gefa félögum

L. S. nokkurt yfirlit, þótt ekki sé

nema á víð og dreif, og þá aðal-

lega um matjessíld.

Ekki heid eg það ofmælt, að

nokkur hrollur hafi verið í mönn-

um áður en vertíð byrjaði. Mun

hið fyrirhugaða »stórmæli«, síldar-

matí5, hafa átt sinn þátt í honum.

Þegar svo söltun byrjaði, og síldin

reyndist að vera fádæma rýr yfir-

leitt, og hver einasti farmur mikið

blandaður, mátti segja að hrollur-

inn breyttist í glímuskjálfta, og var

það vel farið. Er skemmst af að

segja, að ekki hefði eg trúað þvi

að óreyndu, að takast mætti, með

úrkasti, að gera vöruna jafn góða

og raun varð á, enda engin dæmi

til þess, að  jafnmiklu   hafi   verið

kastað frá áður af óhæfri síld.

Dæmi voru til þess, að úrkastið

næði 50 prc, >/s — '/3 var ekki

fátítt. Árangurinn af þessu úrkasti

s.l. sumar varð sá, að eg held það

nærri lagi, að útflutta varan í ár

hafi um gæði yfirleitt jafnastávið

meðalár undanfarið.

Síldverkunarmenn munu hafa

sínar skoðanir á, hvað helst hafi

valdið þessum, eftir atvikum, ágæta

árangri. Eg bendi þvi aðeins á

nokkur aðalatriði, sem eg tel

mestu varða.

I.  Það er nú að verða almennt

viðurkennt, að gæði og vöndun

vörunnar, umfram það sem aðrir

geta látið í té, sé aðalvopnið í

striðinu við keppinautana. Þettaer

svo almennt viðurkennt, að jafnvel

þeir, sem mest rækt hefir verið

lögð við að villa sýn í þessu máli,

sjómennirnir, virðast nú skiljaþetta

manna best. Það var sem sé þeirra

síld (og útgerðarmanna) sem var

kastað frá i sumar. Undanfarið eru

ekki fá dæmi um það, að lítið úr-

kast eins og 2—3 prc. hafa leitt til

fullkominna friðslita milli sjömanna

og saltenda. í sumar þoldu þeir

betur tiu sinnum meira úrkast. Ef

eg þekki piltana rétt, þá mun þetta

ekki stafa af neinni uppgjöf, held-

ur hafa þeir skilið, að þetta er

eina leiðin til að tryggja atvinnuna

framvegis.*

II.  Aukin þekking þeirra, sem

mestu ráða um verkun síldarinnar,

ásamt vaxandi leikni og skilningi

kvenfólksins i því, að þekkja sild

frá síld, á alltaf mestan þátt í öll-

um góðum áröngrum á síldarplani.

Aukin þekking almennings í þess-

um efnum, er að langmestu leyti að

þakka félögum L. S., eftirlitsmönn-

unum og verkstjórunum.

III.  Síðast en ekki síst, hin nýju

síldarmatslög, sem gjörðu ráðfyrir

gæðaflokkun, og sú ákvörðun

Síldarútvegsnefndar, að greiða mis-

munandi verð fyrir flokkana.

Áður hafði saltendum verið greitt

jafnmikið fyrir alla þá matjessíld,

sem hægt var að selja til útlanda,

* Eg vil skjóta hér inn í þeirri sjálfsögðu

áskorun til allra sildverkunarmanna,

að gera sitt til að bœta svo aðstöðu

á söltunarstöðvunum, við hirðingu úr-

kastsins, að sem minnst erfiði verði

við að koma því í fullt verð.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6