Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Birtingur

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Birtingur

						BIRTIMUR

1. ARGANGUR

DESEMBER \C\ffS

1. TOLUBLAÐ

f*

Á  BAK VIÐ  TJÖLDIN:

Leíklistin er sjálft fjörefní lífsíns"

Rabbað oíð ung hjón sem bceðí eru leíkarar

Þegar leikhúsgestir sitja í sæti sínu og horfa

á áhrifaríkan harmleik eða sprenghlægilega

kómedíu, eiga veggirnir í salnum það til að

bregða sér í aðrar álfur og þakið til himna,

hörðustu trébekkir verða mjúkir sem lambs-

lunga, áhorfandinn sogast inn í nýjan heim og

lifir þar í innilegri vináttu eða heiftúðugum

fjandskap við aðra íbúa hans. En allt í einu er

tjaldið fallið, og Jón Jónsson situr aftur innan

fjögurra veggja með sáran bossa, en lítill þanki

er kominn á kreik: hvernig er þetta hægt?

Hvað hefur gerzt á bak við tjöldin, áður en

þessi undraheimur varð til á sviðinu?

Birting langaði til að lyfta upp örlitlu horni

af fortjaldi musterisins og leyfa lesendum sín-

um að skyggnast lítillega um. Ég brá mér því í

heimsókn til tveggja ungra leikara, sem hafa

leikið elskendur reykvíkingum til gamans á

sviðinu í Iðnó í haust, en elskast þess á milli í

friði og fyllstu alyöru í tveggja herbergja íbúð

uppi í Klíðum: hjónin Margrét Ólafsdóttir og

Steindór Hjörleifsson.

Eg kom fyrst nokkrum sinnum að luktum

dyrum, en loksins sá ég Ijós í glugga klukkan

að ganga tíu að kvöldi og beið þá ekki boðanna

að hringja bjöllunni. Frú Margrét kom til dyra

og tók mér tveim höndum, enda grunlaus um

erindi mitt. Dóttir hennar, Ragnheiður Kristín,

falleg hnáta á öðru ári, kom líka til móts við

gestinn og fagnaði honum á sína vísu með því

að kalla hann afa. Ég varð miðlungi hrifinn

(bragð er að ...), en frú Margrét sætti mig

fljótlega við ávarpið:

—  Henni lízt svona vel á þig — hún er ekki

eins hænd að neinum og afa sínum. Þá tók ég

aftur gleði mína.

Steindór var ókominn heim. Ég spurði hve-

nær ég gæti fengið að ræða við þau bæði sam-

tímis.

—  Það er ekki oft þessa dagana, svaraði

Margrét — Steindór fer með hlutverk í jóla-

leikriti Leikfélagsins og er á æfingu öll kvöld

frá kl. 8—12 nema á helgum. Við hittumst ekki

örugglega nema frá kl. að ganga eitt á n?-         r

til 9 að morgni.

—  Það var verri sagan, sagði ég — en þá

ræði ég við þig eina.

—  Hvað er á seyði? — Ég er orðin dauð-

skelkuð.

—  Það kemur á daginn seinna. Þú ert Vest-

Indriðí G. Þorsteinsson:

Pað UHPia so&itk lœlzk

Það renna svartir lækir niður strætið og það

renna svartir lækir úr hári mínu og það renna

svartir lækir niður bringu mína.

Seldu mér einn bjór, kona.

Að þú vatnsdaufi, illa þefjandi, uppbelgj-

andi, froðufúli og ódrekkandi Egill Skalla-

grímsson skulir vera huggun mín á þessum

dapra morgni.

Þú þarna blástakkur, veiztu hvað hefur gerzt

í myrkrinu og í nóttinni á meðan þú svafst og

lást með hofuðið fyrir utan koddann og glamp-

inn af götuljósinu barst inn 'í herbergið og

varpaði rauðri birtu á brillantínið og hárið og

á nefbroddinn á þér?

Því vaktir þú ekki, blástakkur?

Þessir brúnu kívískór hafa flúið og gulu

sokkarnir og þröngu svörtu buxurnar og jakk-

inn, sem gerir þig eins og tennisspaða um herð-

arnar hafa flúið með þér útí umkomulausa og

svefnhlýja nótt geldingsins, eins og innyflin og

handleggirnir og lærin og gullfyllingin í augn-

Indriði G.

Þorsteinsson

tönninni. Þú ert nógu brattur nú að bretta

grönum yfir deginum.

Seldu mér annan bjór, kona.

Veiztu að þetta bláa langborð með aluminí-

umröndinni er eins og ferjudallur á mórauðu

fljóti borgarinnar, þangað sem öll skólpræsi

liggja. Og hvítklæddu stúlkurnar á bak við það

eru eins og hermenn í krossferð eða deild úr

Ku Klux Klan, er ætla að fara að tjarga kaffi-

pottirm og fiðra hann og hengja hann upp í

tré og kveikja í honum.               Framh. á 4. síðu

SteindÓT

Hjörleifsson

og

Margrét

Olafsdóttir

mannaeyingur, Margrét. Varstu farin að hugsa

um leiklist, meðan þú varst heima í Eyjum?

—- Já, og meira en það. Ég byrjaði að leika í

barnaskóla og hafði strax ákaflega gaman að

því. Þegar ég var 12 ára, kom Lárus Pálsson til

Eyja og las upp úr Gulbia hliðinu. Ég hlustaði

og horfði á hann eins og bergnumin, og þá vissi

ég, að ég vildi ekkert fremur verða en leikkona.

Auðvitað var þetta ekki annað en fjarlægur

draumur, en þá hef ég sennilega „fengið í mig

bakteríuna", eins og það er stundum kallað.

Svo f ór ég í gagnfræðaskólann og lék þar stund-

um í skólaleikjum, síðar í revýum með full-

orðna fólkinu í bænum.

—  En hvenær fórstu að læra að Ieika?

—  Eg kom hingað suður haustið 1949 og

vann fyrri hluta dagsins þann vetur, en stund-

aði nám í leikskóla Lárusar Pálssonar eftir há-

degi. Næsta vetur var ég í leikskóla Þjóðleik-

hússins og lauk þaðan prófi vorið 1951 ásamt

Gerði Hjörleifsdóttur og Valdimar Lárussyni.

Má ég ekki bjóða þér kaffi?

—  Víst þykir mér sopinn góður. — Heiða

vera hjá afa, meðan mamma hita kaffi. Heiða

kleif upp á kné mér og benti á bláa kúlu hjá

vinstra auganu: Dauji dlá Heiðu. Dauji. Dauji

dlá.

—  Hún er að segja þér, að Dauji hafi slegið

sig, kallaði Margrét framan úr eldhúsinu —

það er þriggja ára vinur hennar. Þau slást

stundum sér til heilsubótar.

Eg leit í blá barnsaugun; af þeim varð ekkert

ráðið hvort þau ættu einhvern tíma eftir að

horfa yfir þéttsetinn sal ofan frá sviðinu, en

margt hefur ótrúlegra skeð.

—  Hefur hún komið í leikhús? spurði ég,

þegar Margrét kom inn með kaffið.

—  Já og nei, hún var á sviði Þjóðleikhúss-

ins, þegar „Sem yður þóknast" var leikið, svar-

aði Margrét kímileit.

—  Nújá — sem ósýnilegur leikari?

—  Já, eins konar Harvey!

—  Segðu mér, hvernig þér gengur að sinna

hvoru tveggja, leiklistinni og húsmóðurstörfun-

um.

— Það gengur býsna báglega, síðan sú Iitla

fæddist — og þegar Steindór er að leika líka,

er það næstum frágangssök. T. d. í haust, með-

an við vorum að æfa Undir heillastjörnu, vor-

um við bæði bundin á æfingum á hverju kvöldi

frá 8—12 hátt á annan mánuð og urðum þá að

fá okkur barnfóstru, en það gengur erfiðlega.

—  Þið lendið kannski ekki í hátekjuskatti,

ungu leikararnir?                         Framh. á 5. síðu

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8