Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Verkakvennablašiš

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Verkakvennablašiš

						HAHVENNABLABIB
Gefið út af Verkakvennafélaoinn Framsókn.
I. ár.
Fimtudaginn 19. október 1933.
1.  tbl.
Fylgt úr hlaði.
Um ieið og þetta fyrsta töiu-
blað af eigin blaði verkakvenn-
anna kemur út, viljum við, seim
að útgáfu þess stöndum, gera í
fáum orðum grein fyrir ástæðun-
imn til þess, að það sér „dagsins
Ijós".
Á síðasta fundi verkakvenmafé-
íagsins „Framsókn" var því hreyft
af stjórn félagsins, að hún teldi
af ýmsum ástæðum bæði æski-
legt og ánægjulegt, ef Ve|rka-
kvennaféiagið Framsókn sæi sér
fært að gefa út einstöku sinnum
litið blað, sem beitt gæti sér fyrijr
þeim málum, sem aiþýðukionur
sérstaklega vildu láta til sín taka
lum. Blað, sem túlkað gæti við-
horf þeirra til ýmsra mála, sem)
uppi væri á hverjum tima. Biað,
sem gæti að einhverju — þó ejkki
væri nema litlu leyti — orði(ð
málsvari þeirra, sem alt af þurfa
að verjast árásuhi á hag sinn og
lífskjör, eða á heimiLi sín og
menningarviðleitni. — Blað, sem
orðið gæti rödd þeixra, sem van-
astar eru að þegja og bera böJ
sitt og baráttu, þrár sínar og ósk-
ír, kröfur sínar og vonir — í
hJjóði. Blaö, sem gæti æft félags-
konur við að hugsco og framisetja
hugsanir' sínar og stooðanir svo
vel og ski'.merkilega, að þær gætu
lorðio, ef vd tækist, afl- og yl-
gjafi annara og hvatt aðra, sem
álengdar standa, til að tooma í
hópinn og tiaka þá'tt í barátitunini,
baráttu þeirra máttarniinni og
varnarlitlu við yfirgang rangilætfc
og ójafnaðar.
Eitthvað þessu líkt miun hafa
yakað fyrir stjórn félagsins, er
þessu máii var hreyft
En  ekki er því að leyna,  að
skiftar urðu skoðanir um þetta
, mál, sem raunar er eðlile^t. Vero-
ur það ekki rakið  nánar hér.
En um eitt urðu aJlar komur af
öllum stjórnmálafliokkum, sem
þaina létu til sin heyra, sammála:
Að hvað sem liði útgáfu slíks
blaðs í framtíoinni, þá væri nú
fyrir höndum eitt það tækifæri,
sem sjálfsagt væri að verkatoon-
ur létu til sín taka um, og það
væri atkvæðagreiðsla sú um á-
fengismálin, sem fram ætti að
fara 1. vetrardag. Og það lék
heldur ekki á tveim tungum hjá
konum þeim, sem um málið töl-
uðu, á hverja sveif Verkakwbna-
félaginu ,Framsókn" bæri að
isnúast í þessu máli: Konur yfir-
leitt, en þó einkum verkakonur,
sem þektu skyldurnar við sína
eigiri    stétt    og    lauisnarbaráttu
hennar, væru siðíerðilega skyld-
ugar til að berjast eftir því sem
þær gætu gegn aukningu áfengSs-
neyzlu í landinu, og enginn efi
væii á að frjáls innflutningur
sterkra vína myndi auka hana
stórkostlega.
)Þetta sjónarmið er það, sem
þiettai blað á a& túlka. Til verka-
kvenna og annara alþýðukvenna
á það einkum að beina máli sínu,,
þó að rnálflutningur þess kunni
að hafa tekist ver en skyldL     '
Engum er ljósara en okkur
sjálfum, hve blaði þessu er á
margan hátt ábótavant, og hváð
langt er frá því að okkur hafi
tekist að gera það svo úr garði,
sem við hefðum kosið, og veld-
ur þar nOikkru um annriki okkar
og lítill tími til undilr'búnjings,
Heyrt höfum við að sumum
finnist óþarft og illa tíl fundið
af félaginu að eyða fé sínu til út-
gáfu blaðs um þetta mál. Við
slíkum röddum höfum við ekki
annað svar en það, að við höf-
um komið auga á hvern óvin
verkalýðurinn og frelsisbarátta
hans á þar sem áfengið er. Og
að viði vUjirm — þó getan kunni
ekki æfinlega að fara eftir þvi
— leggja okkar lið til að berjast
við hvern þann óvin, sem á leið
verkalýðsims er — leiðinui að þvi
takmarki, sem' við öll viljum
stefna að: til réttlátam og befm
Mf]3 á jörðu hér.
Með kveðju til félagssystra
okkar og annara, sem okkar mál-
stað unna.
Stjóm                                       '
VerMakvemifiél<c.gstiis   Fram&ókn.
Hinoað 00 ekki lengra!
Konurnar hafa háð látlausa
baráttu um fjölda ára fyrir því
nauðsynjamáli, að reisa lands-
spítala,
Hvers vegna var það svo tor-
sótt verk? Hvað hamlaði svio
lengi þeim framkvæmdum? Voru
stjórnarvöld eða almenningur á
móti því, að fullkominn lands-
spítali væri reistur til lækningar
sjúkum og verndar heilbrigðum?
Nei, þvi fór fjarri. Allir luku
upp einum munni um það, aö
þetta yæri nauðsynjamal.
Á hverju stóð þá? Hvað báru
þeir fyrir sig, sem drógu fram-
kvæmdirnar á langinn?
peir sögðu: Það vantar pen-
inga. Þjóðin er svp fátæk, að
hún þarf fjölda ára til þess að
draga   saman   í   þá   fúlgu,   sem
það kostar.
Og árin liðu — áratugir. pjóðin
gat ekki dregið saman heila miðlj-
ón á fáum árum í þetta fyrir-
tæki.
En hún gat annað, sem ríkis-
stjórnarmenn, löggjafar og há-
mentamenn töldu þarfara — enda
þótt landsspítali væri góður hlut-
ur. Hún gat sent út úr landinu
andvirði eins landsspítala á
hverju ári allan þennan undir-
búningstima fijrir áfengt handa
landslýðnum að drekka.
Var það þá fyrirsláttarástæða,
að þjóðin gæti ekki reóist lands-
spítala vegna fátæktar? Var hún
eftir alt saman svo rík, að hún
gæri greitt útLendingum allar
þessar milljónir fyrir áfengi'?
Ónei, ekki var því að heilsa.
Hana skorti fé fyrir öllu þessu
áfengi. En úr því að fé var ekki
til i þesisi útgjöld, þá var ekki
nema eitt úrræði til: að taka
lán hjá útlendingum til þess að
geta borgað áfengið, því áfengið
varð þjóðin að fá, hvað sem lið5
minni háttar nauðsynjum, eins og
t d. byggingu LandsspítaLa. Og
þjóðin tók ríkislán, miLljón á
milijón ofan — tugi milljóna.
Fyrir hverja miLljón, sem greidd
var fyrir áfengi, var milljón tek-
in að láni.
Menn og koiiur með heilbrigð-
um hugsunarhætti, sem þetta
lesa, hundruðum saman — þús-
undum saman, hljóta að hugsa
sem svo: Þetta getur ekki verið
rétt, þetta eru gífuryrði, kosn-
ingaskvaldur, sem ekki er tak-
andi mark á.               ^
ÍÞað er eðJilegt að fólk hugsi
svio. Og það er alt af vafaisamt
að firiki því, sem sagt er svona út
i Loftið í blaðagrein og ekki er
stutt stærðfræðilegum rökum.
En þið þurfið ekki að tríia
þessu. /Þið eigað völ á annari
heimiLd, sem síður verður rengd.
Takið verzLunarskýrsLurnar 'og
teljið saman hvað búið er að
borga út úr landinu fyrir áfengi
síðan fyrsta islenzka rikislánio
var tekið. Takið svo síðasta
landsreikning og lítið á tölunai
sem sýnir hvað rikisskuLdimar
voru imikiar þá. Berið svo sam-
an   þessar  tvær  töLur.
Ég efast ekki um að þegar þið
hafið gert þennan samanburði, þá
munuð þið 'hugsa sem svo: Nú
er nóg komið. Hingað og ekki
Lengra.
En það eru samt tiL menn í
landinu, sem ekki þykir nóg kom-
ið:   Löggjafar,   háskólakennarar,
ilæknar, Lögfræðingar, stórkaup-
menn o. s. frv., mienn, sem se^ttir
eru tii að stjórna miestu hags-
munamálum og vandamálum
þjóðarinnar,. Þeir heimta meira á-
fengi = hærri ríkisskuldiir.
Vextirnir, sem við verðum að
greiða útLendingum af áfengiisLán-
unum, eru orðnir svo mikiir, að
fyrir þá fúigu eina mætti byggja
Landsspítala   á   hverju   ári.
Og hvernig er fé fengið í
þessa vexti? pað er tejkið með
sköttum og tollum,. Það er reitt
og1 tírrt saman af hverju einasta
beimili á Land5.hu. Það er ekki
hægt að drekka úr kaffiboLIa svo,
að ekki sé um Leið Lagður eyrir
til þeirrar fúLgu, sam fer ívaxta-
greiðsLur af áfengisL'ánunum.
Og hvað er um borgun á þess-
um lánum? ,Þeim er slegið á
frest. Það er næsta kynslóð eða
næstu kynsLóðir, sem eiga að
borga   brúsann.
Áfengisdýrkendum þykja ekki
nögu þungir baggarnir, sem búið
er að binda niðjum okkar. Þeir
heimta að þessir baggar séu erai
þyngdir. Það er það, sem þeir
krefjast við atkvæðagreiðsLuna á
laugardaginn. Og þeir viLja fá
til Iiðs við sig atkvæði alþýð-
unnar. Þeir vilja fá feður og
mæður þessa lands til þess að
búa börnum sínum þessar bú-
sifjar.
En nú verður öll alþýða að
taka í taumana, nota til þ^ess
atkvæðagreiðisluna á laugardag-
inn og segja: Nei, nú er nóg kom-
ið.
Alpýdukmifi
A laugardaginn.
Næstkomandi Laugardag á alð
Leggja það undir dóm og atkvæði
þjóðarinnar, hvort hún vilji
halda áfram við þau bannlög,
sem hér hafa verið, eða afnema
þau að fullU og öllu og Leyfa ó-
takmarkaðan inniflutninig áfengra
drykkja  í landið.
Menn hafa skrifað, deiilt og rif-
ist um bannið og öllum landslýðl
hefir verið gefinn toostur á aö
hlýða á rök og díeilur bannmannia
og andbanninga gegn um útvarp-
ið. Við verkakonur og raunar öll
kvenþjóðin íslenzka, verðum að
Láta þetta mál þjóðarinnar til okk-
ar taka, en þó sérstaklega við,
/sem ©ruml i AlþýðuflofcknUm', sem
einmitt tekur ákveðna afstöðu táll
þessa má'ís i stefnUskrá sinni. Við
vitlum þaðallar, hversuska&legog
siðspillandi áhiif áfengið hefir á
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4