1. árgangur 1895, 1. bindi, Blaðsíða 28

sögu sinni, misti liún valdiö yfir sjálfri sér, og tilfinningar hennar, er hún svo lengi hafði reynt að bæla niðr, brutust nú fram í aumkanlagri skelfing og sorg

1. árgangur 1895, 1. bindi, Blaðsíða 38

Konan mín er ný dáin.“ Mr. Henpeck: „Guð korni til. Iivers þarfnastu þá?“ Mr. H.: ,,Að hverju ertu að hlæja, Jenniei“ Mrs.

1. árgangur 1895, 1. bindi, Blaðsíða 78

Þau skildu að vísu syrgjaudi, en sorg þeirra var þó okki iiuggunarlaus : þau elskuðust!

1. árgangur 1895, 1. bindi, Blaðsíða 109

Eg.rauk af stað, 0g skynsemin náði mér ekki fyr, en'á miðri leið, i «ungfrú Snaith vildi ugglaust, vera til staðai, er arfskráin '/eri opnuð á ný- og líkloga

1. árgangur 1895, 1. bindi, Blaðsíða 149

Vér sleppum að skýra fní sorg systranua og skening þeirri sem greip þær, er þær vissu um giæp föðui' þeirra.

1. árgangur 1895, 1. bindi, Blaðsíða 157

En hér varð hreyting ú er kom að lófa Lily. ,,Það er aðeins hdðnnr/ og sorg, er ég get séð,“ mælti konan hrygg, „en hvort það gengr yfir sjálfa yðr, eðr ein-

1. árgangur 1895, 1. bindi, Blaðsíða 174

þér þótti gaman að þeim í fyrra, góða mín.“ ,,Og þykir enn,“ mælti hún glaðlega, og skyldi eng- inn hafa séð að lijarta hemiar væri nær því að sprynga af sorg

1. árgangur 1895, 1. bindi, Blaðsíða 175

Um miðnætti er Cecil og Lily höfðu ný-endað danz, — þann eina er liafði vakið þeirn yndi, því þau höfðu danzað hann saman — gekk maðr, er komið hafði seint frá

1. árgangur 1895, 1. bindi, Blaðsíða 181

fengi aldrei að I vita ið sanna og þannig yfirgefa liann—sem hún tannar- lega mundi gera, og það með fullum rétti, ef hún vissi, , hversu liann hefði leitt sorg

1. árgangur 1895, 1. bindi, Blaðsíða 186

„Skömm frú Le, Marchant mun gera lif mitt að helvítis- kvölum og hjúpa líf Liiy sorg og eymd. tíg er inn aum- asti og sekasti maðr, cr anda dregr.“ „Vesiings