34. árgangur 1952, 1.-2. tölublað, Blaðsíða 2

til jarðar og kallaði: „Drottinn Jesús, jeg er syndarinn, sem þú dóst til að bjarga; frelsaðu mig.“ Á því augnabliki „endurfæddi" Andi Guðs hann, hann varð „ný

45. Árgangur 1952, 1. hefti, Blaðsíða 2

Hún tók kveðju Guðlaugar og sagði brosandi: „F.r nú einhver ný trúlofun á ferðinni?“ „Nei, ekki ennþá, getur orðið seinna."

45. Árgangur 1952, 1. hefti, Blaðsíða 5

Hann kyssti hálfopnar varir liennar og hló á ný. „Mikið er kvenfólk annars vitlaust.

45. Árgangur 1952, 1. hefti, Blaðsíða 10

Þræddu synda svartan stig, sorg og yndi víki, láttu Ijlinda leiða í þig lífsþæginda sýki. Talið er, að Bjarni gerði síðar bragarbót.

45. Árgangur 1952, 1. hefti, Blaðsíða 16

kynni að hafa nefnt nafn sitt, virðist mér J^að ekki svo ægilegt, að við myndum hafa látið hann fara með friði Jress vegna.“ Generalinn virtist mjög beygður af sorg

45. Árgangur 1952, 1. hefti, Blaðsíða 18

A svip hans var hvorki að sjá sorg né geðshræringu, og þó bjó innra með honum einmitt þessa stundina dapur og grimmúðugur sorgar- leikur, er hann þóttist sjá

45. Árgangur 1952, 1. hefti, Blaðsíða 19

Bent lrafði nú aftur fært sig yfir að liallar- tröppunum, og Sveinn var aleinn á ný og hallaði sér upp að múrveggnum, þögull og hreyfingarlaus.

45. Árgangur 1952, 1. hefti, Blaðsíða 22

Búi hann yfir einhverjum brögðum á ný, þá getum við bara srneygt honum ofan í gröfina þarna, sem hvorki mun verða lion- um of þröng né grunn.“ Ib stóð því næst

45. Árgangur 1952, 1. hefti, Blaðsíða 23

Nú ertu félagi minn á ný, alveg eins og áður.“ Fölt og skorpið andlit Tarns ljómaði nú af óumræðilegri glelði, liann gat ekki stillt sig, heldur tók hann að

45. Árgangur 1952, 1. hefti, Blaðsíða 33

Segið nú mönnum yðar að hlaða byssur sínar á ný, og er við komum dálítið nær Sveini, getið þér látið þá miða á hestinn. Mennina tökum við svo á eftir.“