Tíminn - 17.06.1944, Blaðsíða 2

Tíminn - 17.06.1944, Blaðsíða 2
2 TÍMINN, laugardagiim 17. júní 1944 61. blað Son * Verðlaunaljóð Þjóðhátíðarnefndar v. <a r helgaðír þjóðhátíðardegí ^íslands 17, júní1944 Heili, feginsdagur, heill frelsishagur. Heil, íslenzka œttargrund. Heil, norrœn tunga með tignarþunga, hér töluð frá landnámsstund. Heil, öldin forna með höfðingja horfna, og heilir, pér góðu menn, er harmáldir báruð, sem svanir í sárum og sunguð, svo hljómar enn. Heil, nútíð fögur, með söng og sögur og sumar um dal og strönd, með œttstofn vœnan og gróður grœnan og hróður um höf og lönd. Heill göfgum fræðum og fögrum kvœðum, heill framtaki, útsjón og dug. Heill bóndans garði og úthafsins arði og sjómannsins hetjuhug. Kom blessuð, stund, þegar björg og grundir bergmála fagnaðarsöng. í öllu landi að sjávarsandi er sungið af barnanna þröng^ Heil, móðir góðal Þú, landið Ijóða og laga — nú ertu frjáls. Syng, foss og lind, syngið, sunnanvindar og svanur með hvítan háls. Skín, blessaða frelsi, um fjörð og dal. Við fögnum þér, Ijósið hreina, sem allt gerir bjart í bœ og sal « og brauð gefur fyrir steina. Við unnum þér heitt frá ómunatíð gegnum allt,.sem við hlutum að reyna. — / úthafi bláu lá ónumið land, þar alfrjálsir straumar sungu. Einn dag lentu hugdjarfar hetjur við sand með hrundir og börnin sín ungu. Þeir námu héruð og nefndu allt á norrœnni skáldatungu. Og eylandið fagra varð œttjörð góð þeim unga og týhrausta lýði, sem gaf á móti sinn ásthug og óð og örlög — í friði og stríði. Þeir hófu upp Alþing við hásumarsdýrð í hraunsalar fagurprýði. Þó háfossar tímans hrynji í sœ, af heimi ei gleymist sú tíðin. Það eyland varð sœlt við eld og snœ og alfrjálsan hetjulýðinn. Það land er ísland — er okkar land. Og ennþá er fegurst „Hlíðin". Þú heilaga jörð með sögu, söng og sólstafi frelsis bjarta. Hve örlög þín síðar urðu ströng við ánauðarmyrkvann svarta. Sem djúpsœrð hetja þú varðist varg, með vordraumsins Ijós í hjarta. Og aldir liðu með álög mörg. En eilíf er frélsisþráin, sem nam okkar land við brim og björg og blessaði skipgengan sjáinn. Hún geymdi sín vé og hof og hörg unz harðstjórn og fals voru dáin. — Skín, blessaða frélsi, um ísland enn. Við elskum þig, morgunstjarna. Þér heilsa fagnandi frjálsir menn og fagurskœr söngur barna. Við heitum að vernda þig ókomin ár og örlagaslysum varna. Hver á sér fegra föðurland, með fjöll og dal og bláan sand, með norðurljósa bjarmaband og björk og lind í hlíð? Með friðsœl býli, Ijós og Ijóð, svo langt frá heimsins vígaslóð? Geym, drottinn, okkar dýra land er duna jarðarstríð. Hver á sér meðal þjóða þjóð, er þekkir hvorki sverð né blóð, en lifir sœl við ást og óð og auð, sem friðsœld gaf? Við heita brunna, hreinan blœ og hátign jökla, bláan sœ hún unir grandvör, farsœl, fróð og frjáls — við yzta haf. Ó, ísland, fagra œttarbyggð, um eilífð sé þín gœfa tryggð, öll grimmd frá þinni ströndu styggð og stöðugt allt þitt ráð. Hver da'gur líti dáð á ný. Hver draumur rœtist verkum í, svo verði íslands ástkœr byggð ei öðrum þjóðum háð. Svo aldrei framar íslands byggð sé öðrum þjóðum háð. Syng, frjálsa land, þinn frelsissöng. Syng, fagra land, þinn brag um gœfusumur, Ijós og löng, um laufga stofna, skógargöng og bœttan barna hag. Syng unaðssöngva, íslenzk þjóð, syng um þitt föðurland, með fornar sbgur, frœgan óð, hið frjálsa Alþing, menntasjóð og norrœnt brœðraband. Syng, íslands þjóð, — og þakka afl í þúsund ára raun. Við ólög þung og ölduskafl var unnið þinnar gœfu tafl og langþreyð sigurlaun. Syng frelsissöngva, frjálsa þjóð, við fánans bjarta þyt. Lát aldrei fölskvast œskuglóð, ver öllu þjáðu mild og góð. Lát ríkja ró og vit. HULDA. ^slendingaljóð 17, júní 1Q44 Land míns föður, landið mitt, laugað bláum straumi: eilíft vakir auglit þitt ofar tímans glaumi. Þetta auglit elskum vér, — œvi vor á jörðu hér brot af þínu bergi er, blik af þínum draumi. Hvíslað var um hulduland hinzt í vesturblænum: hvítan jökul, svartan sand, söng í hlíðum grœnum. Ýttu þá á unnarslóð Austmenn, vermdir frélsisglóð, fundu ey og urðu þjóð úti í gullnum sænum. Síðan hafa hetjur átt heima í þessu landi, ýmist borið arfinn hátt eða varizt grandi. Hér að þreyja hjartað kaus, hvort sem jörðin brann eða fraus, — flaug þá stundum fjaðralaus feðra vorra andi. Þegar svalt við Sökkvabekk sveitin dauðamóða, kvað í myrkri um kross og hlekk kraftaskáldið hljóða. Bak við sára bœnarskrá bylti sér hin forna þrá, þar til eldinn sóttu um sjá synir vorsins góða. Nú skal söngur hjartahlýr hljóma af þúsund munnum, þegar frelsisþeyrinn dýr þýtur í fjalli og runnum. Nú skal fögur friðartíð fánann hefja ár og síð, varpa nýjum Ijóma á lýð landsins, sem vér unnum. Hvort sem krýnist þessi þjóð þyrnum eða rósum, hennar sögur, hennar Ijóð, hennar líf vér kjósum. Ein á hörpu íss og báls aldaslag síns guðamáls æ hún leiki ung og frjáls undir norðurljósum. JÓHANNES ÚR KÖTLUM »o^i»J>

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.