Tíminn - 08.09.1944, Blaðsíða 2

Tíminn - 08.09.1944, Blaðsíða 2
338 TÍMIIViy. föstndaginn 8. sept. 1944 85. iílað Föstudayur 8. sept. Opínberírstarfsmenn og verkíallsréfiurínn Það er kunnara en frá þurfl að segja, að opinberir starfs- menn eru sú stétt þjóðfélagsins, sem„hlotið hefir minnstan skerf af kjarabótum styrjaldará- standsins. í kapphlaupi því, sem átt hefir sér stað milli kaup- gjalds og afurðaverðs, hafa þeir dregizt fullkomlega aftur úr. Meðan margir láglaunamenn hjá ríkinu hafa fengað grunn- kaup sitt hækkað um 25%, hafa flestar aðrar stéttir fengið grunnkaup sitt hækkað um 50— 100%. Þótt slíkar hækkanir verði eigi að öllu leyti teknar til fyrir- myndar, virðist það vera eðlilegt réttlætismál, að opinberfr starfs- menn komist til samræmis við aðrar stéttir áður en hafist verð- ur verulega handa um að klifra niður dýrtíðarstigann, svo að ósamræmi og ranglæti, sem hef- ir skapazt milli stéttahópanna á stríðsárunum, valdi ekki óþarfri úlfUð og togstreitu við almenna niðurfærslu. Setning nýrra laga um launa- kjör opinberra starfsmanna er einnig þörf af fleiri ástæðum. Það ástand, sem nU ríkir í launa- málunum, er með öllu óþolandi. Misræmið í launagreiðslum er hið stórkostlegasta. Mörg störf eru uppbætt með ýmiskonar aukagreiðslum og bitlingum. Vinnutími og hlunnindi hjá hinum ýmsu stofnunum er mjög mismunandi. Þetta og margt fleira -þarfnast réttláts sam^ ræmis og endurbóta. Fáum mun það augljósara en sveitafólkinu, hve slæmar af- leiðingar geta af þVí - hlotizt, ef þannig verður búið að opinber- um starfsmönnum til langframa. Mörg læknishéruð eru nú lækn- islaus, mörg prestaköll prests- laus og kennara vantar í margar sveitir landsins. Pátt er þó mik- ilvægara fyrir sveitirnar en að eiga mikilhæfa og trausta emb- ættismenn, enda hefir reynslan sýnt, að úr hópi þeirra hafa þær fengið marga sína beztu fyrirliða. Hins vegar er ekki hægt að ætlast til þess, að sveitirnar eignist góða embætt- ismenn í framtíðinni meðan launakjörin eru svo léleg þar, að það borgar sig stórum betur að vera óbreyttur verkamaður í höfuðstaðnum. Pyrir atbeina fjármálaráð- herra liggja nú fyrir tillögur um breytingar á launaákvæðum launalaganna. Þær gera ráð fyr- ir nokkurri heildarhækkun launagreiðslna ríkisins, og stafar ríflegur meirihluti þeirrar hækkunar af fyrirhugaðri launahækkun hjá opinberum starfsmönnum í dreifbýlinu, þvi að ýmsir starfsmannahópar í höfuðstaðnum hafa verið Ötulli við að afla sér ymsra auka- greiðslna utan launalaganna. Það er nokkur galli við þenn- an launalagandirbúning fjár- málaráðherrans, að hann nær aðeins til launaákvæðanna, en rétt hefði virzt að láta hann einnig ná til réttinda og skyldna opinberra starfsmanna almennt. Launin eru ekki nema eínn þáttur samkomulagsins milli launamanna og ríkisins, en þann þátt virðist erfitt að ákveða endanlega, nema vitað sé mn önnur hlunnindi og þá vinnu, sem krafizt er fyrir laun- in. Ætti það að vera tiltölulega auðvelt verk að undirbúa þessi ákvæði nýrra launalaga. í á- framhaldi af slíkum uhdirbún- ingi, kæmi svo athugun á því, hvort eigi mætti draga úr hinu mikla starfsmannahaldi ríkisins, sem er áreiðanlega orðið því of- vaxið á venjulegum tíma, og hvað væri hægt að gera fyrir þá starfsmenn, sem ríkið hefði ekki lengur þörf fyrir. Sú stefna rík- isins, að-hafa of marga starfs- menn, hlýtur alltaf að enda með því, að þeir verða lakar laun- aðir en ella, og því er það sam- eiginlégt hagsmunamál begga aðila, ríkisins og opinberra starfsmanna, að starfsmennirn- Samvínna í stjórnmálum og gagnkvæmt traust I. Einkennileg vimm- brögð. „Undirstaðan undir samvinnu þjóðanna verður að vera gagn- kvæmttraust". Um víða veröld er þannig talað. Mönnum er ljóst, að til þess að heilbrigð samvinna hefjist milli þjóðanna, þarf að endurreisa hið gagn- kvæma traust eftir tímabil svik- semi og þeirrar tortryggni og úlfúðar, s,em hefir verið milli þjóðanna. Samstarf milli stjórn- málamanna um stjórn eða ann- að, hvort sem er á íslandi eða annars staðar, verður og aldrei viðunandi og kemst jafnvel ekki á, nema gagnkvæmt traust sé til staðar. Það mætti því vera flestum mönnum undrunarefni eftir það, sem á undan er gengið, að Jón Pálmason er nú í annað sinn,'í ofanálag á skrif Gáins, sendur fram í Morgunblaðinu til að skrifa rætni um andstæð inga Sjálfstæðisflokksins, — náttúrlega að undanskildum kommúnistum, — í sambandi við tilraun til stjórnarmyndunar, sem Sjálfstæðisflokkurinn hefir beitt sér fyr,ir að undanförnu og enn stendur yfir. Ekki sízt er þetta undrunarefni þegar vit- að er, að um það var talað milli flokkanna, að meðan þessi til- raun til stjórnarmyndunar stæði yfir, skyldi ekki um hana rætt í áróðurs- og ásökunartón milli 'flokkanna. Þetta verður því að telja harla einkennileg vinnubrögð hjá flokkl, sem vegna stærðar sinnar ætti að" hafa forustUna um stjórnar- myndun og er samkvæmt því lögmáli að reyna að mynda stjórn þessa dagana, því að ef ekki er hægt að halda loforð, sem gefin eru meðan á stjórnar- myndun stendur, þá er það ekki sérstaklega til þess fallið að vekja það traust milli flokkanna, sem leitt gæti til stjórnarmynd- unar. II. Fagurt talað. Jón á Akri segir, að Sjálfstæð- isflokkurinn vilji koma á „allra flokka ríkisstjórn", og þetta ættu nU landsnienn sannast að segja að vita, því að ekki hefir það svo sjaldan verið sagt í Morgunblaðinu og þetta er nú líka þriðja tilraunin, sem Sjálf- stæðisisflokkurinn gerir til að koma á allra flo'kka ríkisstjórn. Ennfremur segir Jón: „Plokks- deilur um mismunandi stjórn- málastefnur skyldu^hins vegar geymdar þar til stríðið er búið og þjóðarskútan getur aftur siglt á sléttum sjó". Þannig hefir Verið talað oft áður og ^um þetta hefir verið samið. En hver gerðist svo , til þess að slíta því samstarfi með kjördæmabreytingunni 1942 og skapa þannig það" ástand, sem nú ríkir i íslenzkum stjórnmál- um og lýst er í Morgunblaðinu daglega? En sleppum því að svo komnu máli. Aðalinnihaldið í grein Jóns er að afsaka það, að Sjálfstæð- isflokkurinn gerir nU tilraun til þess í þriðja skipti að mynda stjórn allra flokka, og hann segir að það sé alveg ólíku saman að jafna og tilraun Framsóknar- flokksins til að mynda stjórn með kommúnistum 1942. Það er að vísu rétt hjá Jóni, að það er ólíku saman að jafna, því að kommúnistar lýstu því yfir í kosningunum 1942 og lof- uðu kjósendum því alveg af- : dráttarlaust, að þeir ætluðu sér að Vinna með Framsóknarfl. og jafnaðarmönnum eftir kosning- I ar. Þegar árangurslaust hafði . verið lokið við fyrstu' tilraun- ina' til að koma á stjórn allra flokka, voru það kommúnistar, sem sneru sér til Alþýðuflokks- (ins og Framsóknarflokksins og óskuðu eftir samtali um stjórn- armyndun, og vitanlega var úti- lokað, að Framsóknarflokkurinn gæti neitað því að verða við slíku samtali við réttkjörna þing- menn. En eftir að hann hafði prófað Kommúnistaflokkinn með samtölum, lagt fram ná- kvæmt og sundurliðað samn- ingstilboð, og þegar það sýndi sig, að Kommúnistaflokkurinn vildi ekki starfa á umbóta- grundvelli, sleit Framsóknar- t flokkurinn samtölunum. En ár- angur samtalanna varð sá, að sannað var, að Kommúnista- flokkufinn var ekki umbóta- ' flokkur, eins og hann hafði haldið fram við kjósendur í kosningunum 1942. III. Samstarf Sjálf- stæðisflokksins og kommiinista. Um Sjálfstæðisflokkinn hefir verið öðru máli að gegna. Hann hefir leitað eftir samstarfi við kommúnista þrisvar sinnum, en því hefir heldur aldrei verið ^haldið fram af hálfu Sjálfstæð- ismanna, að kommúnistar hafi ' skrifað þeim og beinlínis .beðið 'þá um samtöl. En grein Jóns virðist yera skrifuð til að af- saka þessar þrjár tilraunir Sjálf- stæðismanna til að fá kommún- ista í stjórn, og fer þá eins og oftast, að í hverri afsökun er ásökun. Annars þarf Jón ekki að vera neitt hræddur við það, þótt Sjálfstæðisflokkurinn ræði ir séu sem fæstir, en vel laun- aðir. Opinberir starfsínenn hafa nú hafizt handa um að fá hlut sinn réttan til samræmis við .aðrar stéttir. Um það er allt gott að segja og sjálfsagt að taka þeím með velvilja og skilningi. Op- inberir starfsmenn, sem er sæmilega búið að, hafa víðast reynzt ein bezta kjölfesta þjóð- félagsins, ásamt bændum og öðrum smærri framleiðendum, gegn niðurrifi og upplausn öfgastefna. Það væri háskalegt, ef þannig væri haldið á málum, að þeim væri kippt úr þessum farvegi og látnir verðá vatn á myllu æsingamanna. Séinustu mánuðina hefir einn stjórnmálaflokkur landsins lát- izt vera sérstakur merkisbeíi opinberra starfsmanna. Það er Kommúnistaflokkurinn. Hann hefir samt ekki þurft langan tíma til að afhjUpa það, að fyrir honum vakir annað með þessum bægslagangi sínum en að bæta fyrir málsstað opin- berra starfsmanna. Liðsmenn þeirra innan samtaka opinberra starfsmanna hafa unnið að því, að. krafan um verkfallsrétt yrði sett á oddinn á undan kröfunni um leiðréttingu launalaganna. Hefir þeim tekizt að koma þess- ari ár sinni svo vel fyrir borð, að almennt mun s'vo álitið, að verk- fallsrétturinn sé orðinn aðal- j krafa opinberra starfsmanna. En þetta er mikill misskilningur. | Allur meginþorri opinberra j starfsmanna mun líta á kröfuna um verkfallsrétt eins og' firru og upplausn þjóðfélagsins, enda þekkist slíkur réttur hvergi annars staðar. Þeim er Ijóst, að færu t. d. dómarar og löggæzlu- menn í verkfall, hætti þjóðfé- lagið að vera til, og frumstæð- asta mannúð væri líka úr sög- unni, ef læknar gerðu verkfall. Þessum stéttum mun vissulega ekki koma til hugar að sýna slíkt þegnskaparleysi, en þær munu líka vænta þess, að þjóð- félagið meti störf þeirra rétti- lega. Það er vissulegt, að takist kommúnistum að láta Mta svo út, að krafan um verkfallsrétt- inn sé aðalmál opinberra starfs- manna, mun það vekja gegn þeim tortryggni og andúð, sem spillir áliti þeirra og torveldaði framkvæmd annara mála. Opin- berir starfsmenn myndu því gera það hyggilegast að losa sig undan hinni kommúnistisku niðurrifsforustu og hætta að stofna virðingu sinni og réttlæt- ismálum í hættu.. með því að skipa sér fyrir vagn kommún- istisks upplausnarmáls, eins og þessi krafa um verkfallsréttinn er. Þ. Þ. við kommúnista um stjórnar- myndun, því að það út af fyrir sig er ekkert saknæmt, heldur eðlilegt, að allar leiðir séu próf- aðar. En fyrst Jón telur slíkt sérstakt ádeiluefni gegn Fram- sóknarflokknum og skrifar unv það langar greinar, verður ekki komizt hjá því að benda á, að Sjálfstæðisflokkinn hefir hent annað margfalt verra, en sem aldrei hefir komið fyrir Fram- sóknarflokkinn, og það er að hafa samstarf við kommúnista, er næstum allt hefir miðað að niðurr-ifi og er meginorsök þeirr- ar upplausnar, sem nU er ríkj- andi. Þetta samstarf hófst 1937 í verkalýðsfélögunum með verk- föllum og ofbeldi í Hafnarfirði, þar sem kommúnistar voru ör- fáir, og Sjálfstæðismenn hjálp- uðu þeim til að reka alla aðal- foringja Alþyðuflokksins Ur verkamannafélaginu Hlíf. Sam- eiginlega hafa svo Sjálfstæðis- menn og kommúnistar kosið Hermann Guðmundsson sem formann verkamannafélagsins Hlífar og báðir telja Hermann þennan vera sinn flokksmann. Svo náið er samstarfið. Þetta samstarf, sem hófst í Hafnar- firði, hélt áfram á Norðfirði, í verkamannafélaginu Dagsbrún og Alþýðusambandinu. Þegar Sjálfstæðismenn sömdu um það að fara í þjóðstjórn 1939, var sérstaklega um það samið, að Sjálfstæðismenn slitu sam- starfi við kommUnista í verka- lýðsfélögunum. Þetta var loforð, sem þeir gáfu Alþýðuflokknum. En þetta loforð var svikið og hefir samstarfið milli kommUn- ista og Sjálfstæðismanna stöð- ugt haldið áfram í verkalýðsfé- lögunum síðan. Árið 1942 náði þetta samstarf hámarki sínu, þegar Sjálfstæð- isflokkurinn myndaði stjórn með stuðningi kommúnista. Síð- an hefir formaður Sjálfstæðis- flokksins ekki getað hugsað sér neina stjórn, nema kommúnist- ar taki þátt í henni og hefir ge'rt þrjár tilraunir, sem fyr greinir, til að fá þá i stjórn. Þá hafa kommúnistar stjórn- að Reykjavíkurbæ með Sjálf- stæðismönnum og haldið vernd- arhendi'yfir Bjarna Ben. í borg- arstjórastöðunni meðan Árni frá Múla var reiðubúinn til að hrekja hann þaðan. Sjálfstæðismenn kusu kom- múnista í þrjár trúnaðarstöður á síðas^a þingi (m. a. í síldar- útvegsnefnd) og spörkuðu það- an jafnaðarmönnum. Þegar Framsóknarflokkurinn hefir flutt mál á Alþingi, sem kommúnistar voru andvígir, eins og t. d. um 10 ára ræktun- aráætlunina, hafa nokkrir Sjálfstæðismenn jafnan hjálp- að kommUnistum til að drepa þau. í staðinn hafa svo kom- múnistar hjálpað Sjálfstæðis- flokknum til að stöðva ýms skattafrv. Hefir samvinna þess- ana flokka í þinginu þannig verið hin nánasta. ' Öllum landslýð er það og vit- anlegt, að það stóð lengi í makki milli Sjálfstæðismanna og kom- múnista í vor að kjósa sameigin- lega ríkisforseta, sem setti núv. stjórn af og skipaði stjórn, sem væri vinveitt kommúnistum og Sjálfstæðismönnum, en viö þetta var hætt af því, að nokkur hluti Sjálfstæðisflokksins gerði upp- reisn og hafði í hótUnum. í bræði sinni út af þessu skilaði helmingur þingmanna Sjálf- stæðisflokksins auðum seðlum, ásamt kommúnistum, eða kaus annan mann en Svein Björnsson. Sama er að segja um ásakan- irnar í garð forseta og utanrík- ismálaráðherra . í sambandi við vesturförina. Þar er einnig sam- spil milli Sjálfstæðismanna og kommúnista. Samstarfið milli Sjálfstæðis- flokksins og kommúnista jafn- gildir því opinberri trúlofun, þar sem skötuhjúin hafa þegar sett upp hringana, enda er það aug- ljóst mál, að í blöðum þessara flokka er nú aldrei nokkur minnsti broddur í deilunum. Ef Morgunblaðið deilir á kommún- ista, liggur það alltaf milli lín- anna strax á eftir, að beðið er afsökunar á því. Öll áherzla hef- ir verið lögð á það síðustu ár og í sumar síðan talað hafði verið um stjórnarmyndun, að rægja Framsóknarmenn bæði í sjálf- stæðis- og kommúnistablöðun- um. Er því bersýnilega samvinna um þetta atriði.'"' . IV. JViiverandi ástand. Það mætti vera öllum ljóst, að það er þetta samstarf, sem hófst milli Sjálfstæðismanna og kommúnista 1937 og alltaf hef- Ir snúizt um upplausn og eyði- leggingu, er veldur því ástandi, sem nU ríkir í íslenzkum stjórn- málum. • Það keyrði fyrst um þverbak, er þessir tveir flokkar stóðu að ríkisstjórn 1942 og Öl- afur Thors samdi þannig við kommUnista, að hann mætti e.kki, meðan hann væri ráðherra, gera ágreining í neinum stór- um málum, sízt af öllu í dýr- tíðarmálunum. Kommúnistum var því fengið vald til þess, þeg- ar s.tjórnin var mynduð vorið 1942, að skapa það ástand, sem orðið er, og þeir hafa unnið að markvíst síðan þeim var fengin þessi aðstaða. Það er auðsætt mál, að til þess að stjórnarsamvinna geti haf- izt, verður að minsta kosti að stöðva dýrtíðina og helzt að lækka hana. Ef dýrtíðin verður látin aukast, er hrun framundan og er meira en þýðingarlaust að mynda'stjórn upp á þær spýtur. En hvernig er hægt að stöðva dýrtíðina? Það er framkvæman- legt með tvennum hætti. Önnur leiðin er að gera það með vald- boði, þ. e. gerðardómi, en þeirri leið eru kommúnistar auðvitað andvígir, jafnaðarmenn einnig og væntanlega Sjálfstæðisflokk- urinn, sem afnumdi þessa lög- gjöf á sínum tíma, þegar miklum mun hefði verið auð- veldara að framkvæma hana en nú. Það eru því engár líkur til að þessi leið verði farin að svo komnu. Þá er aðeins eftir sú leið að semja við verkalýðinn að hætta vérkföllum, og þá kem- ur að því að það verður að sækja það undir kommúnista, sem eru í stjórn verkalýðsfélaganna, fyr- ir tilstilli Sjálfstæðismanna, hvort þeim mundi þóknast að hætta við að láta þjóðfélagið hrynja í mola. Það er því sama hvar litið er. í stjórnmálum og verklýðsmál- um hafa kommúnistar eflst svo fyrir samvinnu og tilstilli Sjálf- stæðisflokksins, að hann treyst- ir sér ekki til að gera neitt án þeirra. Það hefir átt að vera tilgang- urinn 1937 hjá Sjálfstæðis- flokknum að eyðileggja Alþýðu- fl. í verklýðsfélögunum með því að efla kommúnista, til þess að Alþýðuflokkurinn yrði ekki nógu sterkur til að hafa meiri hluta á Alþingi með Framsókn- arflokknum. Sömu stefnu fylgdu Sjálfstæðismenn, er þeir gerð- ust fylgjandi breytingu á kjör- dæmaskipuninni 1942. Þó að kommunistar einir græddu á þeirri breytingu, en Sjálfstæðis- flokkurinn ekki neitt, þá vildi Sjálfstæðisflokkurinn samt sem áður vinna það til að slíta öllu samstarfi og fylgja kjördæma- málinu til að' geta fækkað þing- mönnum Framsóknarflokksins. Nú munu æði margir jafnað- armenn hugsa sem svo: Það er nú bezt, að Sjálfstæðisflokkur- inn, þingmehn hans og atvinnu- rekendur, eigi nú við þá stjórn á Alþýðusambandinu og verka- lýðsfélögunum, sem þeir hafa sjálfir skapað með samstarfi sínu við kommúnista. V. Forusta Sjfálfstæðis- flokksins. Eftir 'allt þetta skyldi maður ætla að það yrði ekki Sjálfstæð- isflokkurinn, sem gerðist til þess, þrátt fynr gefin loforð í gagnstæða átt, að hefja deilur um þá tilraun til stjórnarmynd- unar, sem unnið hefir verið að um skeið. Það er ekki beinlínis til þess að vekja tiltrú, sem er þó ekki sízt þörf, því þótt erfið- leikar séu miklir á stjórnarsam- starfi, er það fullvíst, að það er ekki sízt vöntun á tiltrú, sem að miklu leyti stendur í vegi fyrir góðu samstarfi. En auk þess sem Jón á Akri er tvisvar sendur fram til að skrifa í áður- greindum dúr, skrifar einn af stjórnmálaritstjórum Morgun- blaðsins, Gáinn, á þessa leið: „Annars er það vitað mál, að það sem Framsóknarflokkurinn stefnir að og þráir heitast, er að komast aftur í flatsængina með kratabroddunum, svo að hér megi aftur upp renna „sælu- tími" „stjórnar hinna vinnandi stétta", til þess að foringjaklík- ur þessara tveggja flokka fái aftur notið forréttinda- sinna vaðið í bitlingum og bruðlað með ríkisfé eins og sína eigin flokks- sjóði. Sem betur fer, kemur skip- an Alþingis, eins og hUn er nú, í veg fyrir að slíkt endurtaki sig. En Alþingi verður að rækja þá fyrstu og æðstu skyldu að mynda starfhæfa ríkisstjórn, eða koma sér saman um stuðning við þá stjórn, sem nú situr. Þjóðin get- ur ekki til langframa unað nU- verandi ástandi. Það hlýtur að reka að því, að henni finnist þingið verá óþörf stofnun í landinu, þar sem fulltrUar henn- ar þar geta aldrei orðið sam- mála um lausn neinna vanda- mála. Krafa þjóðarinnar nú er sú, að þeir tveir' flokkar, sem mynda meirihluta Alþingis í stað stjórnarflokkanna áður, hafi forustu um stjórnmyndun enda þótt ekki sé óeðlilegt að hinir fái líka að vera með til að bæta fyrir sínar mörgu gömlu syndir. Takist slíkt ekki, verður þjóðin að fá kost á að kveða upp dóm sinn yfir Alþingi og að- gerðum þess — eða öllu.heldur aðgerðaleysi — hið allra fyrsta." Hvað hugsa menn nU um for- ustumenn "þeirrar stjórnmynd- untilraunar, sem lofa því að láta ekkert skrifa um hana meðan hUn stendur yfir, en senda síðan hinum flokkunum tóninn í þess- um dUr í aðalmálgagni flokks- ins? Hér er það beinlínis sagt af aðalmálgagni Sjálfstæðisflokks- ins, að ætlast sé til að aðalsam- starfið verði milli kommúnista og Sjálfstæðisflokksins, hinir flokkarnir fái svona að vera með. Það skal raunar játað, að stjórnarsamstarfþessara tveggja flokka, Sjálfstæðisflokksins og kommunistaflokksins, væri ekk- ert óeðlilegt, því að sameiginlega hafa þeir skapað það ástand, sem ríkjandi er. En fyrst Sjálf- stæðisflokkurinn treystir sér ekki til eða vill ekki hverfa aðþví ráði og leitar eftir samstarfi við hina flokkana, þá mætti honum vera ljóst að slík skrif verða ekki til að skapa ' það gagnkvæma traust, sem væri nauðsynlegur grundvöllur slíkrar samvinnu, og hjálpar vart til að skapa þá tiltrú til Sjálfstæðisflokksins, að þessar tilraunir hans séu gerðar af einlægum hu%a. Aðaliundnr Presía- félags Suðurlands Aðalfundur Prestafélags Suð- urlands var haldinn að Þjórsár- tUni dagana 27. og 28. ágúst síðastl. Fyrri fundardaginn (sunnu- daginn) dreifðu prestar sér, svo sem ávalt hefir verið venja í sambandi við þessa fundi, og þjónuðu tveir og tveir við hverja kirkju nágrennisins. Var því að þessu sinni hagað þannig: Kálfholtskirkja: Séra Jakob Jónsson og séra Garðar Svavarsson. Marteinstungu- kirkja: Séra Guðmundur Ein- arsson og séra Bjarni Jónsson. Hagakirkja: Séra Syeinbjörn Sveinbjörnsson og séfa Árelíus Níelsson. Skarðskirkja: Séra Hálfdán Helgason og séra Helgi Sveinsson. Árbæjarkirkja: Séra Ólafur MagnUsson og séra Ragn- ar Beneöiktsson. Hábæjar- kirkja: Séra Brynjólfur Magn- Usson og séra Sigurbj. Á. Gísla- s'on. Voru messur þessar sérlega vel sóttar. Á mánudagsmorgun kl. 9 hófust fundarstörfin. Var aðal- umræðuefni fundarins altaris- sakramentið. Frummælendur voru séra Sveinn Ögmundsson í Kálfholti og séra Jón Guðjóns- son í' Holti. En kvöldið áður hafði séra Ófeigur Vigfússon prófastur í Fellsmúla flutt er- indi um sama efni. Urðu umræður langar. Þá urðu umræður um van- helgun þá á Þingvöllum, er orðið hefir í sumar af völdum Is- (Framh. á 4. síðu)

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.