Tíminn - 27.05.1956, Blaðsíða 9

Tíminn - 27.05.1956, Blaðsíða 9
tíMINN, sunnudaginiv 27. maí 1956 9 ill!lllltílIlllliltl!!HIIi!lllllll!llllllllllllllllllílllll)fllllMllllllllllllllllillllllll!IIIIIIIIllllllllllllllllllilfllllll)ll!fllllilM ¦útiiiiiu^tiiHininiiiiiiiiiiiinuiiiiituíHUumiiniíwiniiiiiiiHiiiiiuiiiuuiiHiHmiHHiiiuu^ 'Mv™:':. 35 mí?< ':"'—' Ætlar' þú að ri^§t|l,í —' Já, ég býst. vi^l^lþeirn syarta veiti ekki af ib^^fmgu. Ög sama er að segju^ifn mig ef tif, borgarferðina. ¦ .„¦. ; - — Þú hefur'vísiLrí^enurit þér vel, gat Lísá «kk| látið hjá líða aðísegja.'¦'$0; ,v Hann herpti san^^cíí^jígun. — Elsa bað 'mig^^^.eðju til þín, sagði þat%^fe^:^ienni leiðist, að þið 'sk^eí'í,ekki' yéra'betri'vinir.-,:';>':í|:::> :'•/ ,' . _' já,', þáð. má^fSehni vel f innast, sagði. Lísá hriakká- kert, -r- en það eíí'ekki mín sök.] : '-0 •¦; '; . Hann leit ranrisakaridi á haná. iijjf. ¦...¦.¦...-¦ — Ert þú nújájveg viss um það, Lísa? 0' Hún leit hreihskilnislega á bann,. ;--, ¦ .:::~: ¦'] — Nei,: §varaði; hún, svor .4- Mér fellur bará, ekki við, hana,' hún ér ekki góð stúlka. t — Það getur þú ekki vitað um. "iBh thvers vegna fellur þ'éf ekkVvröhana? . Lísa ypti öxlum. — Við erum svo ólíkar, , gyaraSii hún aðeins. . :Þettá svar Lísu hljómaöi. 'iyrir .éyrum. Arndrésar, þegar 'Kanri"gekk 'yfií garðinn. Já,- víst eru þær ólíkar, hu^saði hann^án þess að reyna að - gera sér ljóst á hvern hátt, Hann- hitti-Henriks-en rá&s- : mann. Þeir tÖSte^t í hendur. . Það;var ennj^i&^rinilegasta . samband þeifra^milli, jafn- vel þótt Andrés%%gfði ekki beina höndV.^jUwhaillr^með rekstri • öðalsiftSB^^ . — VelkomhifTTBfflíT"Andrés.: : Mér er'sagt, að þér hafið sett þeim stólinn fyrir dymaf i Kaupmannahöf n. Andrés hló og hristi höf- jiðið. — Pabbi ýkir, sagði hanri stuttur í spuna. — Hverriig .-ganga nýju verkstæðin? Stendur"Einar"Mikkelsen sig yel? •• -. — Hánn 6r góður maðuf." Við munum spara mikið fé"~& þessarí hugmynd yðar. Þeir ræddu um hitt og þetta'^inest um veðrið. Svo hélt Andrés áfram til hest- hússins: • Níels lá í heystafla, en stóð upp, þegar Andrés gekk inn. — Svo að ungi herrann setlar á hestbak? Það er þá yíst bezt fyrir mig, að leggja á þann svarta. — Nei, sof þú bara áfram, Níels, sagði Andrés eg sló á öxl honum, — ég sé um mig sjálfur. Fimm mínútum síðar reið liann á brott. 17. KAFLI. Það voru liðnir átta dagar síðan Andrés kóíri'i-heim frá KaupmannahöfriV- A hverj um degi hafði komiffSbréf frá Elsu. Bréfin lágu ái skrifborð- inu hans, þegar:#ignn kom upp eftir að hafa þvegið sér fyrir miðdegisverð. Hann var viss um, að það vaií Lisa, sem Jagði þau þar.. Og hann var þakklátuf henni f;yrir. Þaö var hugulsamt af henni, hugsaði hann. Andrés fékk annars aldrei sendibréf, og það hefði valdið honum leið- irídum, ef foreldrar hans hefðu komizt að þessu. Bæði óðaiseigandinn og koria hans vissu vel um hin daglegu bréf, en það grunaði Aridrés ekki. Foreldrarnir voru óttaslegnir vegna þessa, en létu ekki á því bera. . Bréf Elsu voru löng og á- stúðleg. Þau glöddu hann ekki. Hann áleit; að þau þekktust ekki nógu vel, til þess að slík bréf færu á milli þeirra. Þau fjölluðu næstum eingöngu um framtíðina. Elsa hélt áfram að staglast á litla bóndabænum, þótt und- arlegt mætti virðast. Aðeins fyrir þau tvö. Hann gæti náttúrlega gert gert margt verra en að kvæn- ast henni, hafði hann marg-, áirirrig hugsað: ¦ -húm ' var "taö- eg, vel efnuð og af góðri fjöl- skyldu. Hvers gat hann kraf- iz't frekar? Öll bréfin enduðu á eindregnum tilmælum til hans um að svara þegar if stað. Andrés hafði skrifað henni þrjú bréf. Þau höfðu valdið honum miklum heila- brotum. Hún hafði líka verið óánægð með þau. Þau voru ekki nógu ástúðleg. skrifaði hún, hann kærði sig líklega ekkert um hana. Andrés skildi það á átt- unda bréfinu, að nú varð að láta til skarar skríða, og taka ákvörðun. Elsa spurði í bréfinu, hvort iiún mætti segja foreldrum sínum frá þeirri hamingju, sem biði hennar. Andrés las bréfið með hrukkað enni, Hann var neyddur til, að ræða málið við foreldra sína. En hann myndi tala við móður sína fyrst. Hann vissi, að hún skildi hann. Hún var vígt heldur ekki jafn mikið á móti Elsu og faðir hans.. Eftir miðdegisverð, þegar móðir hans bjóst til að fara upp, eins: og hún var vöri, sagði Andrés við hana: — Það er dálítið, sem ég vildi gjarria ræða við þig, mamiria. Hún brosti til hans. — Komdu með mér upp, sagði hún. Hún settis við gluggann, en hann fékk sér sæti í litla legubekknum. — Er það um Elsu? spurði hún. Hann kinkaði kolli, undr- andi á svip. — Hvernig gast þú getið upp á því? — Er það ekki hún, sem hefur skrifað þér sendibréf á hverjum degi, síðan þú komst frá Kaupmannahöfn? — Veizt þú það líka, mamma? Hún gat ekki látið vera að brosa. — Hvað er annars á milli ykkar ElsU, Andrés? Segðu mér frá því öllu frá byrjun. Andrés hóf máls. Hann átti erfitt með að tala, langt um erfiðara en, harin hafði hald- ið. Við og við kom móðir hans með spurningar. Eftir hálfr- ar klukkustundar viðræður hafði hún fengið all góða mynd af því, sem átt hafði sér stað í Kaupmannahöfn. Lana de Borch var gáfuð kona. Hún var ekki í neinuni vafa um, hvað Elsa ætlaðist fyrir. Veslings Andrés, hugs- aði hún, reynsluleysi hans hefur gera hann að ákjósan- legu förnarlambi fyrir hana. — Elskar þú hana? spurði móðirin hrædd. Andr'és hikaði. Hik hans var henni mikill léttir. ¦— Mér þykir mjög vænt um hana, mamma. Þá hafði áhlaupið ekki sak- að mikið ennþá. — Þú gerir þér vitanlega Ijóst, að hún er fyrst og fremst ástfangin af pening- :un.unv,Q'kkar;? I;¦ -; .; Arídré& kafroðnaði;. — Nei, pað geri ég mér ekki, mamma. Andrés sagði móður sinni frá heitustu ósk Elsu — litla bóndabænum. Lana de Borch átti erfitt með að forðast brösið. Hún hafði þekkt Elsu árum sam- an, og vissi vel, að ef það var eittbvað, sem sú stúlka girntist ekki, þá var það lít- ill bóndabær, sem hún ætti sjálf að halda hreinum. — Gætir þú hugsað þér að kvænast Elsu, Andrés? — Já, svaraði hann hrein- skilnislega, — ég gæti vissu- lega fengið verri konu. Jæja, hugsaði móðirin. Hetta Var hættulegt, miklu hættulegra en hún hafði haldið, Nú varð hún að taka málið í sínar hendur. Hvernig átti hún að koma Andrési í skilning um, að stúlkan var aðeins á hnotskó eftir pen-r ingum.? Orð myndu ekki nægja til að sannfæra hann um það. Ég verð að útvega einhverjar sannanir, ef stúlk- an á ekki að vera í huga hans í framtíðinni. Hún vissi, að Andrés myndi hætta við Elsu, ef hún bæði hann þess. En hún vildi ekki biðja hann um það. Augu hans urðu að opnast fyrir sannleikanum. Það myndi ekki verða þægi- legt fyrir Elsu, en hún hafði hegðað sér svo lítilmannlega gagnvart honum, að henni yrði það mátulegt. En hvern- ig? — Þetta er mjög alvarlegt mál, Andrés, Áður en menn ákveða, að eyða ævinni í fé- lagi við konu, verða menn að vera vissir í sinni sök. Ég þekki Elsu talsvert betur en þú, og ég er alls ekki viss um, að hún myndi verða þér á- kjósanleg eiginkona, heldur þvert á móti. En ef þér þykir vænt um hana, og ég fæ sannanir fyrir því, að henni þykir líka vænt um þig, sjálfs þín vegna, en ekki peninga föður þíns, þá mun ég ekki taka fram fyrir hendur þínar í málinu. Og sama er áreið- anlega að segjá um'fbður þinn. En við viljum .gjarniá' vita vissu okkar fyrst. J'.SilHlí'i*"'* au3iisiuuimiuiiijiinKUiCMiiy)iiiinrii!iiiiiiiHiini]iiiiiiiiiiifiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii{[iiF~M*iiiEiUHiiiniiiiuiHicniuiiiiEC t££9^112iÍIIlJÍJI£3i3Í3iiSÍjcíErtEEttnLÍilÉlf EIEGÍS?? jTjjijl j] jlfijj JUlSaiítttElf liilillílll EII i i í itf 1 t^JT J-ELU E ££ E1É í I i il I £ E lElll lj£illí ll [Ú»B .íri«íKÍ-.<.i a< <BlómaveTzlanir bæjarins verða opnar kl. 10—2 á mæðr.a-' g É' daginn. • :';;: '. l„g 1 ÁgóSahluti af biómasölu rennur flil mæSrastyrks- II S3 I •'.. ' ¦' <'¦¦¦::. JEÍj . .-•...«i, a = 'néfndar. ^ ' g Sxxnc i • -Á /,,: . r ::•:.. ¦ I niimilI!III!iIl'llJ!!i!I!í!illl!lllllllllillI!l!i!!lllllilllll!lllllI!!!f!ll!llllllllllllllll!III!)I!II!Iillllilil]l!iillS(lllllltlllllimi IHl!lllli!l!i!!ll!llll!l!i!illil!Illllllllllli;!'!i!!!li!lll!!l!l!ll!lilI!l!![lllllllllllllll!!IUUl>l«Hlir(!!I!ll!IIIIIlllll!l!lllliliIllB | NauBungaruppbo^l s• .s'ejri augiýst var í 38, 39. og 40. tölublaði Lögbirtmga* % 1 blaðsins 1955 á vb. Vísi KE-70, þinglesin eign útgerðar- g 1 félags Keflavíkur. h.f., Keflavík, fer fram eftir kröfu g Í fiskveiðasjóðs íslands í bátnum sjálfum, þar sem hanti §§ Í liggur í Keflavíkurhöfri, miðvikudaginn 30. maí kl. 3 e. h'. S = '. 3 1 Eæjarfógetinn í Keíkvík g lTHllliÍii!!lIillllliI!lll!ll!!!lllilIilII!ll!!!!iiíi!LII|llll!l!lll]!!]IlllllllllllillllllI!]llllllll!!iWIll!)i!lll!lllllllllllllIIIIIIIIIÍÍ '211Ill!l!llllllHll!llllllllll!l!llllllllllllllll]l!!ni!!l!!l!!IIlll!i!l!l!llllllllllllllllllllll!l!i!i!ii!ill!l!!llilIlllllllllllilllllllllll ( Heimsókti: ( Orvalsli^s frá Vestur-Berlín = ' S i Þeir, sem rétt eiga á aðgöngumiðum samkvæmt reglu- g i gerð Í.B.R. um ókeypis aðgöngumiða, skulu vitja þeirra = i til vallarstjóra mánud. 28. maí kl. 4—7 e. h. eða þriðju- g i daginn 29. maí kl. 1—4. Annars verður litið svo á að g i ekki sé óskað eftir miðunum og verða þeir þá seldir. s | Miðarnir verða ekki sendir út né geymdir. g i Forsala aðgöngumiða hefst þriðjudaginn 29; mai kl. g | ;4,30 é. h.' " '' '¦_¦ '"'¦•' "" • ¦ ¦ ,| fuiiitiiiuiiiiiiiiuiiiiiiiciiiiiiiiiiiiitiiiinii]iiiiniiriitttiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiisiiiiiiiiiiHiiiiiiiiiii£:iíiiiiiuíiiíi3.

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.