Tíminn - 17.09.1960, Blaðsíða 9

Tíminn - 17.09.1960, Blaðsíða 9
TÍMINN, langardaginn 17. september 1960. 9 Strax af Hámundarstaða- hálsi, þar sem eru sveitarskil milli Dalvíkur- og Árskógs- strandarhrepps, blasir hin nýja Dalvíkurkirkja vi8 sjón- um. Hún stendur hátt, ofar- iega í Dafvíkurþorpi. brattar oddalínur hennar og háreist þak ber við BöggvisstaSaf jalIiS rauðbrúnt af sölnandi lyngi. Þetta er daginn fyrir vígsludag Balvíkurkirkju. Halldór Halldórs- son, hinn snjalli arkitekt kirkjunn- ar hefur sýnt mér það vináttu- bragð, aS .evfa mér að verða þeim hjónum samterða að kirkjuvígsl- unni og nú ætlar hann að svípast um meðan verið er að ganga frá síðustu handtökum við bygging- una. Er okkur ber að kirkjunmi í fylgd með Valdimar Óskarssyni sveitarstjóra; er þar allmargt manna að starfi, þó vii'ðist ekki asi á neinum. allt gengur hávaða- laust — logsuðulampi hvæsir suð- ur með kirkjugarði, þar er verið að sjóða saman síðustu stengurn- at í sáluhlið Falleg málmgirðing er komin i kring um kirkjugarð og lóð, meira að segja hneigja biómstrandi morgunfrúr þung gull- Hin nýja og glæsilega klrkja á Dalvík. Einhvern tíma hef ði mátt halda þar álfakirkjuna í Kirkjuhvoli Frú Sigríður Thorlacíus skrifar um vígslu hinnar nýju Dalvíkurkirkju höfuð fram með girðingu við kukjuhlið. Á tröppunum mætir okkur yfirsmiðurinn Jón E. Stef- ánsson með smíðatól í hendi. Nokkrir gestir skyggnast inn um opnar dyr. Einhvern tíma hefði maður haidið, að það væri álfa- kirkjan í Kirkjuhvoli, sem væri að opnast manni, er komið er í dyrn- ar, svo glæsileg er þessi bygging, reisn hennru mikil og skreyting fögur. Við íölbláan kórstafn ber hvíta altaristöflu, afsteypu af mynd Thorvaldsens „Kristur ;í Emmaus", og yfir einfaldur gyllt- ur kross. Altari úr miðlungsdökk- um viði með gylltum skreytingum, á því fagrir munir til skrauts og notkunar við guðsþjónustur. Fram- an við kór á palli sem ætlaður er sðngfólki, skírnarfontur úr birki nieð frábærlega fögrum útskurði, rósablöðin í bekknum á fæti hans virðast munu vefjast sjálfkrafa og lyftast, sé víð þau komið. Prédik- unarstóll úr Ijósri eik með út- skornum myndum og öðru skrauti, línur allar karlmannlegar og þrótt- r.iiklar. Alls staðai er verið að fægja og snyrta fyrir vígsludaginn. Að síð- ustu tekur Jón yfirsmiður verk- færakassa sma og ber út í bíl. Nú er þetta ekki lengur hans starfs- vettvangur, þar sem hann hefur lagt nótt v;ð dag að mér er sagt, til að skila öilu fullbúnu á tiltekn- um degi. Valdimar sveitarstjóri gengur um með ljúfu brosi og greiðir úr hverjum vanda. Enginn i::un hafa talið þær ferðir, sem hann hefur átt hingað margvís- legra erinda til að greiða fyrir störfum og framkvæmdum. Senn eru borin blóm í kirk.iuna, hún tekur enn á sig aukinn lit við ynd- isleik þeirra. Úti er orðið skugg- sýnt og ljós eru kveikt til að reyna hvort allt sé í lagi. Ljósbrot sindr- ar í kristaiiskrónum og lömpum og úti yfir dyrum lýsir krossmark. Allt er tilbúið undir vr'gslu. Þá er útséð, að Dalvíkingar sækja ekki framar messur að Upsakirkju, þar sem Guðmundur gáði var prestur á tólftu öld, en eftir hann þjónuðu kirkjunni tuttugu prestar, þar til Upsasókn var lögð til Tjarnar- prestakalls og síðar Vallapresta- kalls. Munu síðan hafa þjónað kirkjunni fimm prestar. Nú hnípir l'psakirkja nær fjallshlíðinni, lág- reist í samanburði við hina kirkju, studd timburstoðum, sem sKotið var undir norðurhlið henn- ai eftir fárviðri. Sunnudaginn 11. september voru um fjögur hundruð kirkjugestir í Dalvíkurkirkju. Steingrímur Þorsteinsson kenn- nýju kirkju og var skírður lítill drengur, sem móðuramma hélt undir skírn. Framkvæmdi sóknar- piesturinn, séra Stefán Snævarr, þá athöfn. Þá hófst guðsþjónusta og valdi prestur sér að texta frásögnina um það, er Jesús hitti lærisveinana á leiðinni til Emmaus, þá sömu frá- sögn, sem er tilefni altaristöflunn- ar. Var ræða prests afar snjöll og rnun engum úr minni líða, sem á hana hlýddu. Lauk guðsþjónust- unni með altarisgöngu. Tuttugu msnna kór söng við vígsluna. Söfnuðurinn bauð öllum kirkju- gestum til kaffidrykkju í skólahúsi staðarins og var þar veitt af höfð- ingsskap, svo sem venja er þar í sveit. Þar voru ræður fluttar, rak- in byggingarsaga kirkjunnar, þökk uð störf og gjafir og lesin skeyti, s-em bárust tí tilefni dagsins. Eins og ég gat um i upphafi g'einarinnar er það Halldór Hn" dorsson arkilekt, sem hefur teiku að Dalvíkurkirkju. Yfirsmiður er Jón E.Stefánsson, múrverk önn- uðust Árn: Guðlaugsson og^ Aðal- bergur Pétursson. Ólafur Ágústs- son á Akureyri sá um tréklæðn- ir.gu á kirkjuveggjum, en þar eru teakþiljur í seilingarhæð, hann annaðist einnig smíði á bekkjum og altari og fleira tréverki innan- hiiss. Prédikunarstól smíðaði Ágúst Jónsson á Akureyri, en útskurðinn gerði Jóhann Björnsson á Húsavík, þióðkunnur hagleiksmaður. Skírn- arfont smíðuðu og skáru út bræð- uvnir Hannes og Kristján Vigfús- synir að Lirla-Árskógi á Árskógs- sírönd, og er sá gripur þeim til n'ikils sóma. Raflagnir annaðist Helgi Indriðason o. fl. en teikn- Prestar og aBrir kirkjugestir ganga Hl kirkju. Sér tnn kirkjugólfið viS vfgsluna. Blskup og prestar í kór og fyrir altari. — (Ljósm.: Edvard Sigurgeirsson). sri ávarpaði þá fyrir hönd bygg- inganefndar í veikindaforföllum nefndarmansa. Afhenti byggingar- nefnd þar með söfnuði og sóknar- nefnd kirkjuna til vigslu og afnota, en Valdimar Óskarsson veitti henni viðtöku fyrir hönd sóknarnefndar og afhenti bis'kupi íslands til vigslu. Þá var samhringt kirkjuklukk- ! um og er organleikarinn Gestur i Iljörleifsson hóf forspilið, gengu j sóknarnefnd, safnaðarfulltrúi og i Lvggingarnefnd inn kirkjugólf, á eitir þeim gengu sex skrýddir | prestar og síðastir biskup og vígslu- j brskup. Báru prestar og sóknar- I nefnd kirxjugripi þá, sem vígja i skyldi. Biskup og vígslubiskup stigu fyrir aitari og veittu þar við- töku kirkjugripunum, sem biskup blessaði og raðaði á altarið. Síðast voru honum rétt tendruð ljós, sem hann setti í stiklur. Aðalsteinn öskarsson meðhjálp- ari las bæn. Biskup flutti vígslu- ræðu frá altari, prestar lásu ritn- ingargreinar, biskup lýsti vígslu og afhenti sóknarpresti og söfnuði kirkjuna til afnota. Næst fór fram hin fyrsta kirkju- lega athöfn í söfnuðinum í hinni irgu af þeim gerði Ólafur Tómas- son, rafmagnsverkfræðingur í Reykjavík og var þess getið í kaffisamsætrnu, að hann hefði gef- iö alla vinnu sína. Friðsteinn Bergs son og Páll Sigurðsfson önnuðust malningu, en sem að líkum lætur hafa margir fleiri lagt gjörva hönd ó þetta mikla mannvirki. Dalvíkurkirkja stendur á Iandi jarðarinnar Brimness og hafði Stefán Jónsson bóndi þar, gefið lóðina áður en hann andaðist fyrir nokkrum árum. Fjölmargar sótrgjafir bárust kirkjunni, sem of langt yrði upp að telja. Kirkjubyggingin hcfst árið 1953 og hefur sama fólk starfað 511 árin í bygginganfend, en það eru: Bald- vin Jóhannesson, útibússtjóri, Steingrímur Þorsteinsson, kennari, S;gfús Þorleifsson, útgerðarmaður, íra Jónsdóttrr, húsfreyja. Sóknarnefnd Dalvíkursóknar skipa nú: Valdimar Óskarsson, sveitarstjóri, Egill Júlíusson, út- Jón E. Stefánsson, smiður, Sveinn Friðbjörnsson, smiður, Guðfinna Þorvaldsdóttir, húsfreyja og Petr- gerðarmaður, Stefán J. T. Kristins- son, skrifstufumaður. Síðdegis vigsrludaginn fór fram OTamhald & íö. sfðuj

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.