Alþýðublaðið - 02.04.1942, Blaðsíða 8

Alþýðublaðið - 02.04.1942, Blaðsíða 8
ALÞÝÐUBLABÉÐ Firiuntudagur 2. apríl 1942. / epojjéc ÓÞEKKJANLEGIR 7 j, ITLER skammaði einu «* ¦» sinni GöbbeZs, Göringf ogr Schact jyrir að borða í veit- ingahúsi, sem vwri ekki nógu ýínt fyrir slíka höfðingja. Þá svaraði Göbbels þessu: ,J£nginn hefði þekkt okkur, foringi góður, því að Göring var ekki í einkennisjbúningi, ég var með konunni minni og Schact borgaði reikninginn." « VEIKIR FYRIR I * ITLER sendi Gþbbels tít .«** Sankti Péturs til að Siðja tim gott veður í sumavleyfinu. Göbbels kom ekki aftur, svo að hann sendi Göring, en hann kom heldur ekki aftur. Þá fór foringinn sjálfur. Pétur tók máláleituninni vel, en svo spurði Hitler hvað orðið hefði um sendimennina. Pétur svar- aði: „Só feiti er að tína stjörnur, en sá litli gengur með grasið í skónum eftir englunum!" * Q*VO bar til í héraðsskóla A^ einum um daginn, að skólastjóHnn var að labba um heimavistina síðla kvölds. Þá heyrði hann óvenjulegan gaura gang í herbergi einu, svo að hann drap á dyr. Hávaðinn hætti strax, en einhver kállaði innan við: „Hver er þar?" „Það er ég, sagði skólastjór- inn. „Hvaða ég?" „Ég, skólastjórinn. Hleypið mér strax inn." „O, hypjaðu þig burt. Þú platar nú ekki sveitamanninn. Karlskrattinn mundi hafa sagt: „Það er ég, persónulega sjálfur." * SKATTABYRÐIN TVEIR borgarar hittust á götu í gær. „Nú eru þeir að sjóða saman nýtt skatta- frumvarp á okkur. Það held ég verði eitthvað félegt!" „O, það stoðar ekkert annað en beygja sig undir hið óhjá- kvæmilega og borga skattana með auðmýkt og brosi." „Já, það vildi ég gjarnan Uka, en ætli þeir vilji ekki heldur hafa, að maðurinn borgi þá með peningum, ódrættirnir þeir arna!" — Og skipiðf verður ef til vill eyðilagt, í stað þess að það gæti legið í öruggri höfn hin- um megin við sundið. — Máf urinn var ekki smíðað- ur til þess að liggja alltaf í höfn. Þau horfðust í augu yfir fölnaðar glæðurnar stundar- korn og það var kynlegur glampi í augum hans. Loks hallaði hann sér aftur á bak, teygði úr sér, geispaði og sagði: — Það var leiðinlegt, að þér skylduð ekki vera karl- maður. Þá hefðuð þér getað komið með mér. ¦— Hvers vegna hefði ég þurft að vera karlmaður til ! þess. — Vegna þess, að konur, sem geta ekki fengið sig til þess að kverka fisk, eru of fín- gerðar til þess að vera með sjó- raeningjum í ránsferðum. Hún virti hann fyrir sér 'og sagði svo: — Eruð þér sann- færður um það? — Auðvitað. — Viljið þér lofa mpr að vera með eina ferð, til þess að sanna, að þér hafið á röngu að standa. — Þér mynduð verða sjóveik, sagði hann. —Nei. — Yður myndi verða kalt og þér mynduð verða hrædd. — Nei. — Þér mynduð biðja mig að skjóta yður á land við fyrsta tækifæri. — Nei. Hún horfði á hann sárgröm ! og hann stóð skyndilega hlæj- andi á fætur, traðkaði niður öskuna, svo að hinztu glæðurn- ar dóu út. — Hversu miklu viljið þér veðja um það, hvort ég verði sjóveik eða hrædd. — Það er undir því komið, sagt hann — hvað við% höf- um til þess að veðja. — Ég hefi eyrnahringana, sagði hún. — Þér skulið fá þá, þessa sem ég bar, þegar þér heimsóttuð mig fyrsta kvöldið. — Já, sagði hann. Þeir eru mikils virði. Ég hefði enga 4- stæðu til þess að stunda sjjó- rán, ef ég ætti þá. En hvers mynduð þér kref jast af mér, ef ég skyldi vinna veðinálið. — Bíðið, sagði hún — lofið mér að hugsa mig um. Hún stóð þögul stundarkorn og horfði út yfir rökkvaðan vatns- flötinn. Því næst leit hún kank víslega framan í hann og mælti: — Ég vil fá lokk úr skeggi Godolphins. — Þér skulið fá allt skeggið, sagði hann. — Ágætt, sagði hún, og snéri sér við og gekk niður að bátn- um. — Þá þurfum við ekki að ræða meirá um það. Hvenær leggjum við af stað? — Þegar ég er búinn að semja áætlunina. — Og þér ætlið að hefja undirbúninginn strax í fyrra málið? — Já, það geri ég. — Ég skal reyna að verða yður ekki til trafala. Ég þarf líka að gera áætlun og undir- búa mig. Ég þarf að látast verða veik og neita börnunum um aðgang að herberginu. Aðeins William fær að koma til mín. Og á hverjum degi mun William bera matinn í herbergið til sjúklings, sem er þar ekki. — Þér eruð mjög hugkvæm. Hún steig upp í bátinn, en hann greip árarnar og réri út á voginn. Það var kallað til þeirra frá skipinu og hann fevaraði á frönsku, en því næst rendi hann bátnum upp að ströndinni. Þau gengu þögul upp í gégn um skóginn, og þegar þau komu að húsagarðinum, heyrðu þau klukkuna slá hálf fjögur. Niðri í trjágöngunum beið William með vagninn, eins og áður hafði verið ákveðið, til þess að aka henni heim að hús- inu. — Ég býst við, að yður hafi þótt gaman í veizlunni hjá Godólphin lávarði, sagði ræn- ingjaforinginn brosandi. — Já, mjög gaman, svaraði hún. -r- Og fiskurinn var ekki mjög illa steiktur. — Fiskurinn var yndislegur. — Þér munið missa lystina, þegar þér komið á sjóinn. MÝJA Bf é Eugin sýning fyrr en annan — Fjarri því. Ég mun ein- mitt verða mjög matlystug, — þegar ég kem á sjóinn. — Ég verð að sigla út með flóðinu, en það verður fyrir dögun. — Það er ágætur tími. —OÉg verð ef til vill að senda skyndilega eftir yður og fyrir- varalaust. — Ég mun vera viðbúin hvenær sem er. Þau voru nú komin að trjá- göngunum og sáu hvar vagn- inn beið og William stóð þar hjá hestunum. — Þá verð ég að kveðja yður í þetta sinn, sagði hann og nam staðar í skugga trjánna. — En yður er alvara með að fara með mér í ránsferðina? — Já, sagði hún. Þau brostu hvort framan í annað. Svo snéri hann sér allt í einu við og fór gegnum skóg- inn. GAMLA Snpin sýnlns fer en annan Páskadao X. KAFLI Það var William, sem vakti hana. Hann hristi hana og hvíslaði: — Fyrirgefið frú mín, en húsbóndinn sendi skilaboð hingað og kvaðst myndu sigla innan klukkustundar. Dona settist þegar í stað upp í rúm- inu og var ekki lengur syfjuð. — Þakka yður fyrir, William, sagði hún. — Ég skal verða til- búin eftir tuttugu mínútur. — Hvað er klukkan núna? — Hún er f jórðapart gengin í fjögur. Hanh fór út úr herberginu, en Dona dró gluggatjöldin til hliðar og leit út. Engin rönd sást af degi enn þá. Hún flýtti sér að klæða sig og hjarta hennar titraði af eftirvænt- ingu. Það voru liðnir fjórir dagar frá því hún hafði farið veiðiförina með rænhigjafor- » ingjanum, og hún hafði ekki . séð hann síðan. Hún vissi af er búinn að fá nóg af slíku í bráðina." VI. KAFLI • DON QUIXÓTE f DAL ÓTT- ANS Þeir þeir riðu frá þessum bardaga við rollurnar, barmaði Don Q. sér yfir því að hafa misst tennurnar. „Ég vildi heldur hafa misst einhvern útlim, auðvitað þó ekki hægri höndina, sem held- ur á sverðinia," sagði hann. >— „Tannlaus munnur er eins og kvörn án kvarnarsteina." Hann húkti í hnakknum og hélt um kjálkann og var held- ur aumingjalegur ásýndum. — Þegar Sankó sá húsbónda sinn svona á sig kominn, datt hon- um dálítið í hug. „Ég þekki lítið til riddara- mennsku," sagði hann, „en var það ekki svo, að sumir riddar- ar báru viðurnefni?" „Jú, rétt er það, sagði Don Q. „Og sum þessi viðurnefni festust svo vel við, að skírnar- nöfnin gleymdust. En hví dett- ur þér þetta í hug, Sankó minn?" „Ó, mér flaug í hug, hvaða auknefni þér mundi hæfa bezt. Ég gæti trúað því, að í fram- tíðinni verðir þú kallaður öðru nafni: Riddarinn dapurlegi." Don Q. velti þessu fyrir sér um stund og kinkaði svo kolli 'til samþykkis. „Þetta er dapurlegt nafn, en mun þó fara vel. Ég ætla að láta mála einhverja ósköp dap- uriega veru á skjöldinn, svo að allir viti, hver er þar á ferð. „Það er óþarfa fyrirhöfn," sagði Sankó. „Þér er nóg aS sýna sjálfan þig." Donann brosti bara að þessu og tók það alls ekki sem háð, svo vænt þótti honum um nýja nafnið. Þeir riðu nú þann dag alla» og komu hvérgi við. Um kvöld- ið komu þeir í dal nokkurn og höfðu þá hvorki bragðað vott né þurrt. '¦ í CAN'r UNP0R-3TANP XT' THATRANE WENTOOVtN UKE AR0CK...JUSTA-5 ÍF A PAIR OF H/WK iO PULLEP. MYNDASAM örn: Það er ómögulegt, að nokkur sé lifandi úr farþega- flugvélinni, en ég ætla samt að gæta að því. — Ég skil þetta ekki, flug- vélin datt niður. eins og steinn, eins og hún hefði verið dregin niður. — Vlð erum líka aJS hrapa! Lillí: — örn, hvaíf er að? Öm: v- % veit þs0 ekki!

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.