Alþýðublaðið - 28.05.1942, Blaðsíða 8

Alþýðublaðið - 28.05.1942, Blaðsíða 8
ALÞY£ttJBLAÐÍf> Fimœtudagiur 28. maá 1942. O VMIR segja, að kommu- *J setning sé hégátni einn og að engu hajandi. Þeir ættu að kafa hugfast þetta gamla dæmi sem hér fer á eftir, um þýðingu kommunnar, sama setningin er skrifuð þrisvar óbreytt að orða lagi, en aðeins breytt um sæti kommunnar: ,J3undar bitu menn og kon- ikr, hlupu á brott og geltu". ,Jtiundar bitu menn, og kon- ur hlupu á brott og geltu". ,Jíundar bitu, menn og kon- wr hlupu á brott og geltu". KfNVERSK KVRTEISI O ITSTJÓRARNIR vita það * * bezt, hve hætt er við, að menn máðgist þegar þeir fá handrit endursend, og þykja ekki birtingarhæf. Það gæti ef til vill hjálpað einhverjum rit- stjóra eða útgefanda svolítið að lesa eftirfarandi bréf, sem Kín verskur ritstjóri sendi manni, sem sent hafði handrit: „Vér höfum lesið ritgjörð yðar með óumræðilegum fbgn- uði. Vér sverjum það við heilaga ösku forfeðrd vora, að vér höfum aldrei séð svo ágætt meistaraverk. Hans hátign keis-; arinn, var göfugi lávarður, segir, að ef vér létum prenta það, yrðum vér að hafa það til fyrirmyndar, og gefa aldrei neitt út, sem eigi væri í állastaði jafn ágætí. En þar sem vér gætum ekki hlýtt sikipun þessari oftar en svo sem einu sinni á hundrað þúsund árum, neyðumst vér til að senda yðar guðdómlega handrit aftur og biðjum þúsund sinnum fyrir- gefningar". * JUf ÁLAFLVTNINGSMAÐ- */*¦ UR lá fyrir dauðan- um og lét gera erfðaskrá sína. Arfleiddi hann vitfirringáhæU nokkurt og íbúa þess að öllum eignum sínum. ,J£g græddi allar eigur min- ar á þess háttar fólki og það er bezt að það fái þær aftuf", sagði hann. KONVKAVP (gömul þula). -piTT SINN fundust þeir ¦*-' Þorsteinn manni, konu- ræfillinn og hann Þorleifur skjanni. „Hvað hefir þú á baki þér?" segir Þorsteinn manni. „Konutetrið mitt það er," segir Þorleifur skjanni. ¦ „Vílltu nokkuð selja hana?" segir Þorsteinn manni. „Vel má það vera," segir Þorleifur skjanni. ,JSru konur dýrar?" segir Þorsteinn rnanni. „Níu fyrir nýra," segir Þorleifur skjanni. „Ég vil fá þér gæru grá," segír Þorsteinn manni. „Láttu fæturnar vera á," segir Þorleifur shjanni, ,Jbg skal fá þér sauðarhaua," segir Þorsteinn manni. > jrullborguð er þessi taus," segír Þötleifur skjawni. orðið bjart og gluggatjöldin höfðu verið dregin frá glugg- unum, og þarna kraup Harry við hlið hennar og strauk hár hennar klaufskri hendi. Hann horfði f raman í hana ef tirvœnt- ingarfuUum augum og talaði eins og barn. — Hvernig líður þér Dona. Mður þér betux, er þér að batna? Hún starði á hana ringluð og höfuðvexkurinn þjáði hana. Hún hugsaði um það, hvesu allt þetta væri hlægilegt, að hann skyldí krjúpa hér við hlið henn- ar, eins og krakki, og hún bbygð- aðist sín fyrir það, að hann skyldi haga sér svona barna- lega. — Rockingham er dauður, sagði hann. — Við f undum hann dauðan niðri á gólfinu. Hann var háls- brotinn. VesMhgs Rockingham. Hann var bezti vinurinn, sem ég átti. Og tárin runnu niður kinnar hans, en hann starði á hana. — Hann bjargaði lífi þínu, veiztu það ekki? sagði Harry. — Hann hlýtur að hafa barizt við hann aleinn í myrkr- inu, rneðan»þú f lýðir upp til þess að aðvara okkur. VesMngs vina mín! Hvernig Mður þér? Hún hlustaði ekki á hann lengur, hún settist upp og horfði á dagsljósið, sem streymdi inn um gluggann. — Hvað er khikk- an? spurði hún. •— Hvað er langt sfðan sólin kom upp? — Sólin? sagði hann undr- andi. Það er komið fram að nóni. En hverju skiptir það? Þú ætl- ar að hvíla jþig, er ekki svo? Þú verður að hvíla þig eftir allt, sem fyrir þig hefir komið í nótt. Hún iagði höndina yf ir augun og reyndi að átta sig. Það var komið fram að nóni og skipið hlaut að vera farið, því að hann gat ekki beðið, eftir að dagur var runninn. Húh'hafði legið sofandi í rúminu, meðan bátn- um var skotið át, sem átti að sækja hana, og báturinn hafði farið tómur út í skipið aftur. — Reyndu að hvíla þig, vina mín, sagði Harry — reyndu að gleyma þessari ljótu hræðilegu nótt. Ég sbal aldrei drekka fram ar, ég k>£a þér því. Þetta var allt mér að kenna. Ég hefði átt að koma í veg fyrir þetta. En þú skalt fá hefnd) ég lofa þér því. Við náðum bolvuðum þorp- aranum. z — Hvað áttu vié? spurði hún. — Um hvað ertu að tala. — Hvað? Auðvitað um franska lœningjaforingjann, sagði hann. — Þorparann, sem myrti Rockingham, og ætlaði líka að myrða þig. Skipið er farið og ðll áhörnin, en við náð- um honum, foringjanum, bölv- uðum ræningjanum. , , Hún hélt áfram að stara á bann, lömuð af skeHingu, og þegar harni Mt í augu henhar, for hann aftur að strjúka á feenni hárið og kyssa fingur hennar og tautaði: — Verslings stúlkan mín, en hve þessi nótt hefir tekið á þig. XXI. kafli. Tveir dagar komu og liðu. Hún klæddi sig, borðaði og gekk út í garðinn með börnum sínum, og alltaf fannst henni tiíveran vera draumur. — Henni fannst hún ekki vera hún sjálf, heldur eihhver önnur kona£ sem hún skildi ekk.i Hún gat ekki hugsað eina einustu hugs- un. Það var eins og hluti a£ henni svæfi og einhver kynleg deyfð hvíldi yfir henni. Hún varð naumast vör við sóhna, þegar hún brauzt fram úr skýja rof i og stráði geislum yfir lund- inn' og þegar svalur gustur lék um hana, fann hún ekki til kulda. Börni hlupu til hennar. og heilsuðu henni. James khfraði upp á kné hennar og Henrietía dansaði fyrir framan hana og sagði: — Það er búið að klófesta glæpamann, sjórænmgja, og Prue segir, að hann verði hengd- ur. Þetta voru sólarlausir dag- ar, líkir sunnudögunum, sem hún mundi eftir frá æsku sinni, þegar ekki mátti dansa úti, af því að það þóttu iselgispjöll. Einu sinni kom presturinn við kirkjuna í Helston og ávarpaði hana alvarlegur í bragði. Hann samhryggðist henni út af frá falli hins ágæta vinar, Rocking hams. Syo fór hann leiðar sinn ar, og Harry kom til hermar, snýtti sér, talaði lágt og var ólíkur sjálfum sér. Hann var alltaf hjá henni og reyndi að geðjast henni í hvívetna, spurði hana, hvort hún þarfnaðist nokk urs, og þegar hún hristi höfuðið og bað hann að lofa sér að vera einni, svo að hún gæti setið í kyrrð og næði og starað út í bláinn, fór hann að fullvissa hana um, hve heitt hann elsk- aði hana, og að hann ætlaði aldrei að drekka framar. öll þessi ógæfa stafaði einungis af því, að hann hefði drukkið of mikið þessa örlagaþrungnu nótt, og vegna hugsunarleysis síns hefði Rockingham verið drep. inn. — Ég ætla líka að hætta að spila fjárhættuspil, sagði hann. — Ég snerti aldrei á spilum framar, og ég sel húsið í borg^ inni, og við búum í Hampshire, nálægt gamla heimilinu þínu, Dona, þar sem við sáumst fyrst. Ég ætla að verða sveitamaður aftur, og ég ætla að kenna James að sitja hest og veiða. Hvernig lízt þer á það? Hún svaraði ekki, en hélt á- áfram að stara út í Joftið. — Það hefir alltaf verið eitt- hváð skuggalegt við umhverfi Navronhuss, sagði hann. Ég man, að mér fannst þetta strax, þegar ég var drengur. Hér leið aldrei vel hér og kunni ekki við mig Við f örum héðan svo Bléð og sandar CBlood and Sand) Ameríksk stórmynd gerð eftir samnef ndri skáldsögu leftir Vicente Blasco Shawer | Myndin er tekin i eðlilegum lHvan Aðalhlutverkin leika: Tyrone Power Linda DarneQ RHa Hayworth Sýnd fcL 4, 6^0 og 9. | Börn yngri en 12 ára fá ekki | aðgang. fljótt sem við getum. Bara að við gætum náð í bölvaðan njósnarann og hengt hann á- samt ræningjaforingjanum. — Hamingjan góða! Mér verður illt, þegar ég hugsa til þess í hversu mikilM hættu þú hefir verið, þegar þú treystir þessum náunga. Og aftur tók hann upp vasaklútinn, snýtti sér og hristi höfuðið. Annar loð- hundurinn kom hlaupandi til hennar, flaðraði upp um hana og sleikti hendur hennar, og allt í einu mimdi hún eftir hundgánni um nóttina og nú GAMLA Bítí SSt Bettt m {Untamedí Aðalhlutverk leika: Ray MiQand Paírkia Morison Akim Tamiroff Sýnd kL 7 og 9. Framhaldssýning kL 3Mi—6¥i. HVER MYRTI STELIAJ TRENT? Börn innan 12 4ra fá ekki aðgang. birti í hugskoti hennar og hún minntist þess, sem skeð hafði, viðburðimir urðu hræðilega lifandi og nálægir. Hjarta hennar sló ákaft, og husið, tréð og garðurinn tóku á sig lögun, allt smáskýrðist fyrir sjónum hennar, og hún veitti því at- hygli, að Harry sat við hlið hennar og var að tala við hana. Nú var henni ljóst, að allt, sem - hann sagði, og hún mátti ekki missa af neinu, sem hann sagði, því að nú varð hún að herða , upp hugann og leggja ráð á um það, hvernig hægt væri að ná LATI SNATI. unarlega, að hann gleymdi öll- um ótta. Hann hentist til smalahunds- ins og fór að gelta eins og óður hundur. Úlfurinn leit heldur óhýrt til þessara háværu óvina sinna og fitjaði upp á trýnið. En svo illa létu hundarnir, að úlfsi varð sneyptur við og lagði á flótta. Smalinn hljóp til hundanna og klappaði þeim báðum. „Þið eruð mestu sómahund- ar!" sagði hanh. „Þú þarna, ó- kunnugi hundur, þú ert einhver duglegasti og kjarkbezti hund- ur, sem ég hefi séð! Þú ert ekki smalaþundur, bara lítið, skrýt- ið grey, og ég sá að þú varst dauðhræddur við ulfinn! En nú er ég alveg steinhissa, hver undur og óáköp eru þetta •— þú ert blátt áfram allur orðinn mjallahvítiar, núna rétt á með- an ég var að tala við þig! Þú varst þó svartur sem bik áður! Þú hlýtur að vera huldufólks- hundur!" Þegar Snati heyrði smalann segja þetta, gelti hann af gleði og hljóp eins og fætur toguðu að næstu tjörn til þess að spegla sig í henni. Ójá, þetta var heilagur sann- leikur! Hann var orðinn hvítur aftur! Bara hausirm var svartur énnþá. , ,^Ef hausmn á mér yrði hvítur aftur gæti ég farið aftur til hus- bónda míns, álfakóngsins og beðið haan fyrirgefninga^,,, hugsaði Snatí með sjáifa sér. En nú kiS langur tími án þess að honum gæfist tækifæri til þess að láta eitthvað gott »f sér leiða. Þá var það eina nótt, er hann lá sofandi í helli sinum, að hann vaknaði við einhvern skrýtinn hávaða. Hann gægðist út um hellismunnann og sá lest hesta og vagna halda ofan hliðina. Allt var þetta smávaxið og bKk- aði á lestina í tungiskinu. Snati hvessti augun og sá þá að hest- árnir voru alls ekki hestar — heldur hvítir kettir. i >rHvað er nú þetta/ þetta fólk hlýtur að vera á leiðinni tíl Álfheima," hugsaði hann með sér og var nú heldur en ekki forvitinn. „Já. það er sjálfsagt éinhver tiginn höfðingi, sem ætiar að heimsækja kónginn minn og drottninguna mína. En hvað hefir nú komið fyrir? Hvers vegna stöðvar hann lest- ina þarna í brekkuimi og^ alMr klappa saman lóf uiium? Ég verð að fara og sjá hvað um er að vara". Snati hljóp þangað sem guUnu vagnarnir stóðu. Þá sá hann, hvað komið hafði fyrir. Ein hvíta kisan hafði orðið hölt og nú var verið að spretta af henni aktygjunum., Hirðmerm- irnir æptu „Kis — kis" og klöpp uðu saman lófunum og voru að kaUa á annan kött til þess að koma í staðina fyrir þann halta. En engjxm kom. ,JHét er ekki hægt að fá neina ketti," sagði Snati nú og Mjfop mannasiði. „Baer»dun\ir hérna til hh-ðmannanna og hneigði sig, svo að þelr seeju, «ð harm kyxmi \

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.