Alþýðublaðið - 30.05.1942, Blaðsíða 8

Alþýðublaðið - 30.05.1942, Blaðsíða 8
ALÞtmmA&fD Lauffardagur 30. maí 1942. ABRAHAM OG DROTTINN. C* IN af eftirlætisskrýtlum *-* Abráhams Lincolns' Banda ríkjaforseta var úm Kvekara- kerlingar tvær, sem voru að tála um þá andstæðingana í borgarastyrjöldinni, Lincoln og Jefferson Davis. ,$g held, að Jefferson hafi það" sagði önnur. JrAf hverju heldurðu það?" 3yAf þv,í að Jefferson biður til guðs." ^braham biður Uka til guðs." ,Já, reyndar," sagði sú jyrri, „en Herrann heldur, að Abraham sé bara að gera að gamni sínu." ÓLÍK KJÖR SÉRA Sigfus Finnsson í Hofteigi var mesti sauða- bóndi, enda hafði hann tvær jarðir undir, Hoftéig og Hvann- _ á, en ekki þótti mér hann prestslegur. Ein af þeim sógum, er ég heyrði um hanny var þessi: Hann kom einn sunnudag út úr kirkjunni í Hofteigi, frá em- bætti. Rigningmgekk að, en hey flatt í túni. Presti varð litið yf- ir ána (Jökulsá á Jökuldál) og sá fólkið á Skeggjastöðu'm vera í óðaönn að taka saman heyið og sæta undan rigningunni. Þé sagði prestur: „Guðmundur bróðir minn, hann getur hjargað sér, en ég má standa í þessum djöfli!"" (Páll Melsted) SEX NÝIR LÖGREGLU- ÞJÓNAR. JÍim AÐUR nokkur sóiti um •*"¦* lögregíuþjónsstöðu, Hón- tim var sagt að senda góða Ijós- mynd af sér og ýtarlegar upp- lýsingar og siðferðisvottorð. Síðan átti hann að koma á lög- reglustöðina næsta miðviku- dag. Hann gerði þetta mjög sam- vizkusarrilega. Hann fór til Lofts og lét taka af sér 8 mynd- ir í mismunandi stellingum. Sendi síðan myndirnar á lög- reglustöðina og kom svo þang- að á ákveðinni stundu. Þar hitti hann mann, sem álveg var búinn að gleyma þessari um- sókn og bllu í sambandi við hana. Umsækjandinn reyndí aJS minna hann á og sagði: ,Jdunið þér það ekM, þið sögðuð mér að senda mynd, Ég sendi sex." Nú rann Ijós upp fyrir stára ii^anninum. >„J«, nú man ég," sagði hann. ,fiú getur verið ánægður, lags- maður, við h$fum dkveðið að ráða fjóra af ykkur^ Þákka þer kmrlega fyrifi Vertu marg- Mesaaður." « JETTA var nú Ijóta sam- ífP kvsemiði Ég lenti í Stein- imm á endanumf' ,JÞar sl&ppwtu vel, ég UntA hjá konwai tmmú, heima!'* það björgun hans, eins og nú stóðu sakir. — Þú ert nú búinn að jafna þig, er ekki svo? spurði Harry eftirvæntingarfullur og lagði handlegginn utan um mitti hennar. Það var víst hið skyndilega og óvœnta fráfall Rockingham's, sem gerði þig svona undarlega í undanfarna tvo daga. Var það ekki svo? — Ef til vill, sagði hún. — Annars veit ég það ekki. Og það skiptir engu máli, því'að nú er ég búin að ná mér. Þú þarfjt ekki að kvíða neinu. — Mig langar til þess áð vita þig heilbrigða, endurtók hann. Það er allt og sumt, sem ég óska eftir, og að sjá þig hamingjusama. Og hann starði á hana bláum, einfeldnislegum augum, fullum aðdáunar og seildist klaufalega eftir hendi hennar. — Við förum til Hampshire, ér ekki svo? spurði hann. — Jú, svaraði hún. — Jú, Harry, við skulum fara til Hampshire. Og hún fékk sér sæti á skemil fyrir framan ar- ininn, þar sem enginn eldur logaði, þar eð nú var hásumar, og hún horfði inn í arininn, þar sem einu sinni léku logar, en Harry, sem gleymdi því nú, að lík stóð uppi í húsinu, kall- aði á báða loðhundana sína og sagði: — Húsmóðir ykkar seg- ir, að hún ætli að koma með okkur til Hampshire. Henni datt strax í hug að heimsækja Godolphin og tala við*hann, biðja hann að lofa sér að tala við fangann í éin- rúmi. Það yrði auðvelt «að fá því framgengt, því að Godolph- in var fífl. Hún ætlaði að slá honum gullhamra, óg þegar hún fengi að tala við fangann, ætlaði hún að lauma til hans vopni, hníf eða skammbyssu, ef húh' gæti komizt með það inn í klefann til hans. Þau bofð- uðu þegjandi, hún og Harry, inni í salnum, fyrir opnum glugga, og skömmu seinna fór Dona upp í herbergi sitt, kvart- aði um þreytu ,en hann sagði ekkert og lofaði henni að fara einnií Þegar hún var afklædd,/— lögst í rúmið og var að hugsa um Godolphin og hvernig hún ætti að fara að því að fá að tala við fangann, heyrði hún klappað hljóðlega á hurðina. Þetta er ekki Harry, hugsaði hún. En þegar hún svaraði ekki, var drepið aftur á dyrn- ar. Þá var handfanginu snúið og Prue stóð í dyrunum með feerti i bendinni og hvarmana rauða aí' gráti. — Hvað er aS? spurði Dona og settist upp þegar í staS. Er Jámes veikur? — Nei, frú min, hvislaSi Prue — fcörnin eru aofandi. -i. Þaö er — þ$& er bara þetta — að ég þajf að tala við yður. Og hun tte *$toyt aS' gFita 9$ neri augun með handarbakinu. — Komið inn og lokið hurð- inni, sagði Dona. — Hvað er að yður? Hvers vegna eruð þér að gráta? Hafið þér brotið eitt- hvaö? Ég skal ekki ávíta yður. Stúlkan hélt áfram að gráta og skimaði í kringum sig, eins og hún ætti von á, að Harry vari þar einhverssiaðar og gæti héyrt til hennar. Svo hvíslaði hún: — Það er viðvíkjandi William, frú mín. Ég hefi gert ofurlítið glæpsamlegt. —: Ó, hvað er að heyra, hugsaði Dona. —- William hef ir glapið hana, meðan ég var f jar- verandi, og nú blygðast hún sín, af því að hann er hlaupinn á brott, og hún er hrædd um, að hún muni eignast barn, og ég muni reka -hana burtu. -— Vertu óhrædd, Prue, sagði hún blíðlega. — Ég skal ekki verða reið. Hvað er um William? Þér er óhætt að segja mér það, ég mun skilja þig. Hann var alltaf ákaflega góð- ur við mig, sagði Prue — og lét sér mjög umhugað um mig og bo^nin, þegar þér voruð veik frú mín. Og þegar börnin voru sofnuð, var hann vanur að koma til mín og sitja hjá mér, meðan ég var að sauma, og hann sagði mér frá löndum, sem hann hafði séð, og mér fannst það skemmtilegt. — Ég trúi því sagði Dona — mér hefði Kka þótt það skemmt- legt. — Métt- datt aidrei í hug, sagði stúlkan kjökrandi — að hann væri í nokkrum félags- skap við þessa útlendinga, eða sjóræningja, Hann var ekki á neinn hát,t grófur eða ókurteis við mig. ¦ • — Nei, sagði Dona — ég þykist viss um að svo hafi ekki verið. — Ég veit, að það var rangt af mér, frú mín, að segja ekki Sir Harry og hinum frá því um nóttina, þegar Rockingham var drepinn, en ég gat ekki fengið mig til þess, frú mín, hann var svo veikur og búinn að missa svo mikið bloð, og hann var bleikur í f raman. En ég gat það ekki. Ef það kemst upp, verð ég barin og send í fangelsi, en hann sagði, að ég yrði að segja yður, hvað hefði komið fyrir. Tárin runnu, niður kinnar hennar og hún spenti greipar í örvæntingu. — Prue sagði Dona snöggt — hvað ætlarðu að segja? — ASetas það, að ég faldi William inni í barnfostruher- berginu um noitina. Ég fann hann á ganginum, þar sem hann lá með áverka á handleggnum og aftan á hálsinum. Hann sagði mér, aS ef Sir Harry og hinir næSu sér, yrði hann tafarlaust drepinn, að franski ræningja- foringina væsi húaboadi sinn, og aS |>að he€6i-'íeri8 bartet i MtlA BÍÚ Bléð og saodnr (Blood and Sand') Ameríksk stórmynd gerð eftir samnefndri skákisögu eftir Vkente Blascó Shauer Mytidin er tekin í eSUlegum Iitum Aðalhlutverkin ieika: Tyróne Power linda Damell Rita Hayworth Sýnd ki. 4, 6,30 og 9. Born yngri en 12 ára fá ekki aðgang. Novronshúsi um nóttina. í stað þess að segja til hans, frú mín, hreinsaði ég sár hans og batt um þau, og ég bjó um hann á gólfinu við hlið barnanna, og þegar karlmennirnir voru komn ir út tii þéss að elta sjóræningj- ana, hleypti ég honum út um hliðardyrnar, og enginn vit neitt um þetta, nema þér og ég. Hún þurrkaði sér a vasaklútn- um sínum og ætlaði að halda áfram að gráta, en Dona brosti að henni, hallaði sér áfram,# klappaði á öxl hennar og sagði. — Þetta er ágætt, Prue, þá ert trygg og staðföst stúlka. Það var rétt af þér að segja mér frá þessu, og ég skal þegja yfir því, Ég er líka hrifin af William og mér þætti mikið fyrir því, ef eitthvað kæmi fyrir hann. En eitt verðurðu að segja mér. Hvar er William núna? Hann var eitthvað að tala um Coverack, þegar hann var búinn að jafna sig, og hann spurði eftir yður, og ég sagði honum, að þér væruð í rúminu, og að Rockingham hefði verið drep- inn. Hann vírtist hugsa um það of urlitla stund og því næst sagð- ist hann eiga vini í Gweek, sem myndu skjóta skjólshúsi yfir sig, og að hann yrði þar ef þér þyrftuð að hafa tal af sér. — í Gweek? sagði Dona. — Ágætt, Pure! Nú skaltu fára og GAMLA B» Heitt blóð (Untamed) Aðalhlutverk leíka: Hay MUIand Patricia Morison Akim Tatniroff Sýnd kt 7 og 9. Framhaldssýning kl. 3%—«Vé. HVEB MYBTI STELLU TRENT? Börn innan 12 ára fá ekki aðgang. hátta og hugsaðu ekki meira um þetta og þú skalt ekki minnast á þetta við neinn. Doná brosti í laumi, því að William, hinn trygglyndi, var nálægur, og nú „var mögulegt að bjarga honum. Hún sofnaði og hafði nú mihni áhyggjur en áður, og þegar hún vaknaði sá hún, að himininn var orðin dimmblárri en áður og skýin voru horfin. Loftið var hlýindalegt. Meðan hún var að klæða sig, hugsaði hún ráð sitt. Þegar hún hafðí borðað morgunverð, gerði hún Harry o^ð að finna sig. Hann var nú orðinn eins og hann átti að sér að vera, og um leið og hann gekk inn í her-' bergið, kallaði hann á loðhund- ána sína, glaðiir í bragði og ánægður með sjálfan sig. Hún sat fyrir framan spegilinn, en hann laut að henn pg kyssti hana á hálsinn. — Harry, sagði hún, ég ætla að biðja þig að gera ofurlítið fyrir mi^. — Allt skal ég gera fyrir þig, sagðihann ákveðinn. — Hvað er það? — Mig langa, til að þú farir burtu frá Navron í dag,, sagði hún — og takir Prue og bömin með pér. Það dimmdi allt í einu yfir LATl SNATI. að koma í staðinn fyrir einn köttinn minn, sem varð haltur á leiðinni. Síðan hefír hann dregið einn vagninn," sagði kóngssonurinn nú við álfakóng- inn. „Ég skal fara strax aftur til hellis míns, göfugi konungur," sagði Snati, sem var háif smeyk- ur um að kóngur mundi sneypa hann fyrir að vera kpminh aftur. „Fára strax aftur!" hrópuðu konungshjónin. „Nei, þa§ mátt þú sannarlega ekki, Snati minn. ÞaS var auSséS, að þú hefir verið góSur, óeigingjarn og góSur hundur. Það sést á því, að þú ert orSinn alhvítur aft- ," ur. ViS hofum saknað þía vajö& og nú átt þú að vera hjá okk- ur og verða eftirlætið okkar einsog þú varst." „Já, já, þú átt að verða það!" hrópaði Ingibjörg og klappaði honum svo fast á belginn, að Snati fór að hósta. Hann var svo feginn og hamingjusamur, að hann dinglaSi skottinu svo ört, aS hann var nærri því búinn aS snúa þaS af sér. Hann á nú heima í höll álfa- kóngsins, og ef þú ferS þangað einhverntíma í heimsÓkn, muntu sjá hann efst í tröppun- ttin, þangað hieypur hann til aS taka á móti pér, þegar hann sér þig koma. Og bú getur veriö viss um, aS upp frá bessu verður bana olbvítur tU æviloka. SHPIR.

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.