Alþýðublaðið - 30.11.1927, Blaðsíða 2

Alþýðublaðið - 30.11.1927, Blaðsíða 2
ALfeÝÐUBDAÐI Ð ALÞÝÐUli&BiB i kemur út á hverjum virkum degi. Afgreiðsla í Alþýðuhúsinu við Hverfisgötu 8 opin frA kl. 9 árd. til kl. 7 siðd. Skrifstofa á sama staö opin kl. 9V«—lOVs-árd. og kl. 8—9 síðd. Simár: 988 (afgreiðsían) og 1294 (skrifstofan). Verðlag: Askriftaiverð kr. 1,50 á mánuði. Auglýsingarverðkr.0,15 hver mm. eihdálka. ' Prentsmiðja: Alþýðuprentsmiojan (í sama húsi, sömu simar). Tnorkillii-sjóðuiinn. FprmaÖur Oddfellowreglunnar hér, Klemenz Jónsson, skýrir frá því í „Tímarmm" á laugardaginn var, að það, sem legið hafi þvi tíl grundváltör, að Magnús Guð- mundsson endaði stiórnarferii sinn á þeirri tilskipun, að Odd- fellowar skyldu vera í meiri hluta i' st jórn Thomkilliisióðsins, haíi verið skllyxði, er sfj'órn Odclfel- lowanna hefði sett fyrir því, að hún gæfi sjóðnum fé, sem verði ásamt fé úr sjóðnum varið á þann hátt, sem húh kvaðá,— til þess að sjóðurinn reisi hæli fyrir veikluð börn í K]'alarnesþingi. Þetta'¦ rétt- lætir þó ekki aðgerðir Magnús- ax Guðmundssonar, því að ó- 'heppilegt væri að koma þeirri venju á, að félögum eða einstak- língum séu fengin í hendur yfix. ráð almenningssjóða, þótt þau geíi fé tii þeirra; og auðvitað þarf mikla viðbót við gjafarféð til þess að köma hælinu upp, þótt 40 þúsund kr. séu góð gjöf, ef engin skilyrði fylgj'a. Nú bendir Kl. J. á, að "þeir tveir menn, sem sjóöstjórnina skipa af hálfu Oddfellowa, hafi hvor um sig stjorna^ sjóðnum iengi áðux án þess*að hafx-vexið fundið. Að vaii þessara manna heíiir heldur ekki verið fundið, en Mns vegar er órétt að binda stjóxn slíkra sjóða við tiltekna menn, sem slripaðix séu æfilangt. Aðalatriðið er þó, að tilskipunan gildir ekki um þessa tvo menn eina, 'heídux ráða Oddfellowar samkværnt henni, hveTjir verða eftirmenn þeirra og þeirra eftíx- menn, svo lengi, sBrn bæði sjóð- urinn er til og einhvexjir Oddfel- iowar finnast hér á landi. Og hver geíur sagt, hvort t. d. eft- irrnaðux Kl. J. í formannssæti Oddfellowreglunnar reynist góður stjórnandi sj'óðsins, þótt ekki verði gerðax athugasemdir við sjóo- stjóxn hans sj'álfs ? — í þingræðis- 'landi á þing eða ríkisstjóxn að velja foxráðamenn almennra # sjóoa, en efcki óviðkomandi félög., . Skýring KL J. réttlætir því ekki Eðferð Magnúsar. 7® prasiisidlr. í hvað fóru pær? Afmæli. Haraldw Níelsson pröfessor er ^; ára í dag. ,,Hvað varð af sjötíu þúsund- unum, sem ,,teknar" voru í bruna- bótafélaginu?" Þessa spurningu, sem hefir ver- ¦ ið svo að ségja . á hvers manris vörum, hefir „Alþýðub'aðiö" flutt. En „MorgunblaðiÖ" hefir ekki. annað svar við henni, svo sem vænta mátti, en stóryrt fúkyrði og talar í stað þess að svara um „bi.ánalegar aðdróttanir", „asna- legar getsakir" og um „biaður út í loftíð".. Þessar siötíu þúsundir eru tap- áðar landinu, og þær éru fram undir það helmingur af fé því, sem það kostar að halda þing ár- lega. En Jón Þorláksson, sem vill dxaga sem mest úr áhrifum kjós- enda á stjórnmálin, notar kostnað- inn sern átyllu til þess að fæfcka þingum. Ætli íhaldsstjórninni hefði ekki veriB nær að setj'a mann í forstjórastöðiuna í bruna- bótafélaginu, sem gáði betur að, hvað var að gerast þar, þ. e. mann, sem oftax vaí algáður. Og myndi efcki fjárdrátturinn nokkru fyrr hafa komist upp, ef íhalds- !st}órnin hefði ekki notað stöðuna sem pólitískt bein handa einum, fylgismanrii sínum, sem hún þurfti að látá hafa éitfhvað að barö)a? Nei, herra Jón Þorláksson! Það er' ekki „blaður út í loftið", að almenningur verði að fá fulla vit-- neskjw um, hvaö orðið hafi af þessum 70 þúsundum. Og sér- staklega vill almenningur fá að vita, hvort nokkuð af þessu ,fé hafi farið til útgáfu íhaldsblaða. En það er alveg gagnslaust að reyna að ieiða hjá sér þetta mál með því að nota stóryrði um rit- stjóra þessa blaðs eða aðra Al- þýðufiokksmenn. Almenningur mun ekki gera sig ánægðan með neina útúrdúra, og þvi meira sem „Mgbl." reynir að fara ! kring um máiið, því verra fyrir málstað í- haldsins. Það er nú Mlsannað, að íhald- ið hefir setið að völdum síðústu árin á fölsuðum atkvœðum. Það er óskemtileg hugsun bæði fyrir mótstöðumenn íhaldsins og fyrir hinn stóra f jölda af óspiltuni í- haldskjósendum, sem ekki hafa Vitað annað en að þeir væru að. fylgja fyllilega " . heiðarleguim flokk'i, þegar þeir kusu ihalds- megin. En engu síður er það óskemti- leg hugsun, ef Jjað getur átt sér stað, að mehn, sem fara óráð- vendnislega með opinbert fé, noti nokkuð af því, sem þeir ^taka", tii: þess að styrkja- með því póli- tísfca starfsemi flokks þess, sem að völdum situr. Og þegar grun- ur Jeikur á um slíkt, verður manni ósjalfrátt á að spyrja, hvort það geti efcki haft áhrif í þá átt að þagga niður rnálið. En hvað sem því líður, þá þarf A arfiiglsarmli5'. Myndin hér að ofan sýnir far- íuglahóp, þegar. hann svífur frá köldu löndunum til framandi og sólskinsríkra landa. Hópurinn er að koma til vatnasvæðanna |. Afríku, þar sem þeir dveljast'. vetrarlangt. álnienningur að fá &kýriTigu á því, hvers vegna íhaldið með „Mgbl." eins og vant er í broddi fylkingar vildi svæfa málið'. .-----r (Frh.) í fyrri kaflanum mintist ég á það, hvemig farið hefði verið að því að gera götutroðninga. Þá sömu aðferð í vegagerð er nú ^erið að tafca upp aftur, alveg eins að öðru leyii en því, að þessir nýju troðningar hafa næga breidd fyrir bifreiðar, enda er þeim ætlað að fara þá, þegar að- alvegurinn liggur undir snjó. Það er kátbroslegt, að landsverkfræð-; ingurinn skuli opinbera svo at- hugaleysi sitt um vegagerð, sem hér er raun á orðin. Siáið út- skotshringbrautina hj'á ^ Lðgbergi, og sjáið íyrirmyndar-útskotshiing- brautina neðaníhalt í Hveradölum! Þessar brautir, sem biFreiðum er ætlað að fara, þegar vegurinn er undir lagður af snjö, — því eru þær ekki lagðar svo semi hring- brautin fyrir norðan Smiðjulaut, og þéir koflar vegarins niður lagðir, sem með hringbrautunum exu viðurkendiir að vera ófærir á vetrum vegna snjéþyngsla? Váeri ekki meiri hagsýni í því að nota það fé, sem fer til viðhalds þessum köflum, tíl þess að gera akfærar hringbrautirnar? Ég held það. Það kastar þó ekki tólfunum, hjá vegamálasíj'óra fyrr en kemur að Brúará, því að maður skyldi: halda, að vegir væru gerðir tií þess að bæta úr samgöngum, etií efcki tii að loka fyrir þær. Við ofanverðá brúna á Brúará h'já. Spóaistöðum tekur þjóðvegurinn ái sig snögga beygju. LigguT hann þar þétt fram með ánni og er hlaðinn beinf upp af árbakfcanum, svo að þeim megin vegarins tek- ur ekkert við nema áin, ef Tit af. ber, veginum; þeim megin, enda. hallar veginum til árinnaiJ. Hin- um megin vegarins, rétt j beygj- unni, er berg, og seitlar úr því. vatn 'jafnt og þétt yfir veginn. Á vetrúm, þegar frost eru, frýs: vatn þetta á veginum, eins og' lög gera ráð fyrir, og verður þar flugháiku-svell, svo að jafnt bif- reiðum sem hestvögnum er sá háski búinn að þær iáta ekki að stjóm, heldur renna til, og veldur þá bæði bugðan óg halli vegarins, að það' hlýtur að verða í áttina tll árinnar, og má þá engu skeika, að ékfci hendist jafnt menn ¦ sem farartæki í ána. Þetta er ekki a&; eins hugsaðux möguleiki, heldur hefir einmitt legið við sliku slyst; oftar en einu sinni, og verði ekfci að þessu gert, er efcfci annað sýnna, en að annaðhvort leggist niður ferðir Jafnt með bifreiðuxri sem hestvögnum upp í Tungux ár vetrum í fros.tumi eða þá hitt, að fyrr eða síðar hijótist af stóiv i

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.