Alþýðublaðið - 13.10.1942, Blaðsíða 8

Alþýðublaðið - 13.10.1942, Blaðsíða 8
ALÞÝ&UBLA&W ÞriSjud&gux 13. október 1942, JEgTJARNARBlOSB Kl. 7 og 9. Rikir og íátækir (The Common Touch) Aðalhlutverk: Geoffrey Hibbert Jayce Howard. Framhaldssýning kl. 3—6. FRÉTTAMENDIR. HUÓMMYNDIR. NÝTT PRÖGRAM § EIRÍKUR BJÖRNSSON segir svo í Víðferlissögu sinni um hjúskap Kínverja: „Þá er maður hefir jyrst ýengið sex eður átta konur, svo þarf hann ei að erjiða meir fyrir sínu brauði, pví það eru landslbg og skikk, að þær skulu erfiða fyrir manninum, og því fleiri þær eru %því léttara fell- ur það. Hann kann og afla svo mörg drengjábörn með þeim, sem hann kann, en stúlkubörn má hann ei fleiri lifa láta en þrjú þau fyrstu þær fá, því þau heyra hönum til, sem því regerar." LYKLINUM var snúið í hurðinni fyrxr fangaklef- anum og vörðurinn kom í gætt- ina: í „Fangí númer fjörutíu og níu," sagði hann. „Þér megið koma út snöggvast. Konan yð- ar er komin til þess að heilsa upp á yður." „Hvor þeirra?" sagði fang- inn. ,JZg er nefnilega hérna fyrir tvíkvæni." KARL mætti Guðmundi kunningja sínum á förn- um vegi. „Til hamingju, Guðmundur. Eg var að heyra að þú værir nýkvæntur." ,JEg er alls ekki kvæntur." „Til hamingju." * . ' EV F ÞÚ hryggbrýtur mig" ' sagði biðillinn, „þá dey ég." Hún hryggbraut hann. 50 árum seinna dó hann. æstustu öldur tilíinninganna. Og öllu geta menn vanizt. Það eru aðeins mannhatarar, sem láta sem svo, að þeir geti ekki vanið sig við heimsku samborg- ara sinna. Eftir dálítinn tíma finna menn ekki til þess, sem áður þjáði þá. Þegar Berta fór að venjast umhverfinu á ný, fannst henni lífið ekki jafn leiðinlegt og áður. Maður, sem er þess enn þá umkominn að geta blekkt sjálfan sig, getur litið framtíðina bjartari augum en raunhyggjumaðurinn. Þegar sumraði, varð lífið snöggtum tilbreytingarríkara ög Berta skemmti sér við margt, sem henni hafði aldrei áður fundizt skemmtilegt. Hún fór til ýmissa staða til þess að sjá, hvort hún sæi þar ekki fal- leg villiblóm. Ást hennar á frels inu olli því, að henni þótti vænna um rósir, sem uxu úti á víðavangi en ræktaðar garð- rósir. Tíminn leið, og hún varð undrandi, þegar hún varð þess vör, að eitt ár var liðið. Hún fór að lesa af meiri at- hygli en áður og hún sat lengi á hverjum degi í eftirlætissæt- inu sínu við gluggann. Hún las það, sem hana langaði til, án nokkurrar áætlunar, af því að hana langaði til þess að lesa og þarfnaðist þess. Sumir höfund- arnir voru gamansamir, aðrir alvarlegir. Hún gat rokið úr Orlando Furioso og farið að lesa hin þungiyndislégu Ijóð Verlaines. Hún hafði nægan tíma til þess að lesa og hikaði ekki við að byrja á því að lesa Hrun rómverska keisaradæmis- ins í átta bindum eftir Gibbon. Stundum fleygði húnbókunum frá sér eftir að hún. hafði lesið hundrað blaðsíður. i Þegar hún leit upp úr 'bókun- um blöstu við augum hennar græn tré, og fulgasöngur barst að eyrum hennar. Milli þess las hún Manon Lescaut og um hið glaðlynda fólk, sem sagt er frá í Tídægru. Eftir því sem þekk- ing hennar óx, magnaðist löng- un hennar eftir því að vita meira. Hún hafði unun af því að lesa rit hinna hálfgleymdu snillinga liðinna tíma. Líkan smekk hafði hún á tóhlistinni. Hún hafði unun af að leika lög eftir Couperin og Ramsau. Þegar Berta gat gleymt ííð- andi stund í návist löngu lið- inna snillinga, var hún ham- ingjusöm. Þegar maður hatar ekki og elskar ekki, vonar ekki og örvæntir ekki, þráir ekki og er ekki metnaðargjarn, þá er tiltölulega auðvelt að lifa. Þann ið blómgast jurtirnar án vitund ar, knaþparnir springa út og blómin breiða sig móti sólunni og anga í sumarblænum. Eng- inn veitir fegurð þeirra athygli og svo deyja þau. i Nú orðið gat Bérta hugsað til liðinna daga með ofurlítilli gleði. Henni fannst það grát- hlægilegt, að hún skyldi getað elskað Eðvarð af jafnmikilli á- stríðu og var, og hún gat jafn- vel brosað að mótsetningunum milli hinna björtu vona hennar og hins grámyglulega raunveru leika. Gerald var nú orðinn að- eins ofurlítið viðkvæm minn- ing, hana langaði ekki til að sjá hann aftur, en hún hugsaði oft um hann. 'Einnig hugsaði hún oft um vetrardvöl sína á ítalíu og hún 'ákvað að eyði- leggja ekki þá fögru minningu með annarri ítalíudvöl. Hún hafði nú öðlazt talsverða lífs- reynslu og haf ði komizt að raun um, að yndi þessa heims kemur manni jafnan á óvart og að hamingjan finnst sjaldan sé hennar leitað, en getur hins- vegar orðið á vegi manns af til- viljun. Eðyarð átti nú svo annríkt, að hann leit varla upp úr verki. Hann hafði bætt miklu við Ley-eignina, og samkvæmt þeirri skoðun meðalmannsins, að ekkert sé vel gert, nema maður vinni verkið sjálfur, — hafði hann umsjón með öllu sjálfur. Hann var valdamikill maður í öllum sveitar og sýslu- nefndum. Hann var í skóla- nefnd og formaður ýmissa fé- laga, svo sem knattspyrnufé- lags sveitarinnar, knattleikafé- lagsins, kappsiglingafélagsins, hundasýningafélagsins í Ter- canbury og garðyrkjufélagsins í Mið-Kent. Loks vár hann frí múrari og loks fíaug hann yfir til Kent til þess að taka þátt í ¦M^á NÝJA BIÚ The Cisco Kid and the Lady Æfintýrarík og spennandi mynd. Aðalhlutverkin leika: Cesar Romero • Marjorie Weaver George Montgomery Sýnd kl. 5, 7 og 9. Börn yngri en 16 ára fá ekki aðgang. Síðasta sinn. 1 GAMLA BÍÓ flðttamennlrnlr. (Strange Cargo) CLARK GABLE JOAN CRAWFORD Börn fá ekki aðgang. Sýnd kl. 7 og 9. Framhaldssýning HJÁ RIO GRANDE Cowboymynd með Tim Holt. Börn innan 14 ára fá ekki aðgang. íundum þeirra. En honum þótti ekkert fyrir því að hafa mikið að gera. — Eg elska starfið, sagði hann. Eg hefi aldrei ofmikið að gera. Ef nokkuð er ógert, þá fáið mér verkefnið, og ég skal vinna það og vera auk þess þakklátur fyrir að hafa fengið það til úrlausnar. Eðvarð hafði allta'f verið jafnlyndur maður, en nú gat ekkert haggað hugarrósemi hans, og var hið góða skap- lyndi hans jafnvel haft á orði. Hann var alltaf kátur og reif- ur, ánægður með sjálfan sig, i umhverfi sitt og alla tilveruna. Hann var fyrirmyndar stjórn- andi, bóndi, íhaldsmaður og Englendingur. Hann gerði allt v af fullkominni vandvirkni, og dugnaði hans og viljaþreki var viðbrugðið. Hann var önnum // tmiriifiwi »iii i 'i ¦ ¦¦¦m i >>iwi iiiin,um<.KaSeattlllRa FÖHn á Bláfell. ERLÁ OG KIDDI voru að búa sig í svolitla ferð. Þau höfðu með sér mat í körfu og ætluðu að fara með hana upp á Bláfell og borða þar. Bláfell var yndislegur. staður. Þaðan blasti við hið fegursta landslag, akrar og engi og blómlegir garðar. Og svo var svo gaman að velta steinum niður felli'ð og sjá, þegar þeir lentu með miklum gusugangi í ánni, sem rann í bugðum við rætur fellsins. „Við skulum velta niður nokkrum steinum, áður en við förum að borða úr körfunni," sagði Kiddi. „Það er svo gam- an að sjá, þegar þeir kastast í ána!" Þegar þau komu upp á Bláfell, fundu þau marga stóra steina og fóru að bisa við að velta þeim niður. Það gekk greiðlega, og hver steinninn af öðrum hentist í loftkÖstum niður fellið. Það var hin prýðilegasta skemmtun að horfa á eftir þeim. Erla var lengi að bjástra við stærðarstein og kom honum ekki með neinu móti af stað. Þá kallaði hún á Kidda sér til hjálpar. Þau gátu óðara velt honum bæði saman, og brátt var steinninn kominn á fleygi- ferð og skoppaði niður hlíð- ina. En hamingjan góða! Þegar steinninn fór í gegnum runna, sem var ekki mjög langt fyrir neðan þau, heyrðu þau sker- andi vein, en einhver lifandi vera þaut óttaslegin út úr runnunum. Þeim sýndist það vera lítill maður. Hann hvarf þeim svo sjónum skammt frá runnunum, og þau sáu ekki bet- ur en hann héldi um annan handlegginn. „Hamingjan hjálpi mér," sagði Erla, óttaslegin. „Hann hefir orðið fyrir steininum. Eg átti ekki von á, að þarna væri maður. Eg vona að ég hafi ekki slasað hann." „Fannst þér hann ekki lítill og skrýtinn?" sagði Kiddi. — „Við skulum fara og reyna að fsm^ &*r YNOA SAfiA Stormy: Aðal-benzínforði okkar er genginn til þurrðar. Settu varageymana í samband, Örn! Örn setur varageymana í samband. Öm: Jœja, nú er 'betaaa hljóð , í strokknum! Öm: E$a. hver þremillmn er þetta!

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.