Alþýðublaðið - 24.10.1942, Blaðsíða 8

Alþýðublaðið - 24.10.1942, Blaðsíða 8
ALfrYPUBJLAÆHÐ Laugardagur 24. október 1§42,. ¦BTJARKAHBÍón Kl. 7 og 9. FðrsætfóráðherrasM (The Prime Miníster) Ævisaga Disraelis. John Gielgud Ðiana Wynyard. Ramhaldiæýning ld. 3—6. KÚSSNESK SYEPA ifCTr Rigoletto. Svanurinn. Blómavalsinn eftir Tchai- kowski o. fl.) Firéttamyndir. Teiknimynd H Þarna DÝRAVINUR í FANGELSI DAG nakkurn kom fagelsis- presturinn að einum fang anum þegar hinn síðarnefndi var að gefa rottu bita af -n sínum. „Öjá") sagði klerkur eigið þér lítinn vin". ,yJá, prestur minrí't, sagði df- brotamaðurinn og grófgerð rödd hans mildaðist og göfugmann- JLegt bros lék um varir hans. „Ég gef henniað eta á hverjum degi og mér þykir vænna um þessa rottu en nokkra aðra lifandi veru", Presturinn komst við og Mappaði fanganum á óxlina. „í sérhverjum manni er brot mf engli, bara að hægt sé að vekja hann til lífsins. Hvernig stóð á því, að yður varð svona hlýtt til þessarar rottu?" ,JKún beit fangavörðin í hæl inn, séra minrí', sagði dýravin- urinn. DÓMENDVRNIR sátu hljóð ir og hlýddu á ræðu verj- andans. ,JIæstvirtu dómarar", sagði hann, „ég spyr ykkur: Hvar gat ákærði falið úrið? Ekki í vas- anum, lögreglan segist hafa leit að á honum. Ekki í skónum, úr- ið var of stórt til þess. Hvar gat úrið verið falið?" Hann þagði .andartak til að gera órð sín áhrifameiri, en þá skaut sá ákærði fram í: ,JFyrirgefið þér, góði, ég laumaði því í húfuna mína". I. KAFLL ENDRIK van der Berg og ohannes van Reenen riðu hægt yfir vellina. Hávaxið gras ið slóst við járnsporana þeirra, lagðist undir kvið kláranna, en réttist svo upp aftur. Ekkert hljóð heyrðist nema þyturinn í grasinu og marrið í söðlinum. Þeir þögðu, litu aldrei hvor á ahnan og létu taumana lafa. Klárarnir _ stikluðu íéttilega Jog^spertu eyrun. Öðfu; hveru;;?t» ^órfitnhgúfumþáreins ög þeir byggjust við einhverju övæntu. Búarnir riðu fót fyrir fót, til þess að hlífa hestunum. Verið gat, að þeir kæmu þá og þegar auga á hóp zebradýra, og þá þurftu þeir að ríða þau uppi og stinga þau með veiðihnífunum sínum. Þeir höfðu svo lítið af skotfærum, að þeir vildu ekki eyða þeim á zebradýrin, en þeir þurftu á fitunni af þeim að halda til þess að smyrja verk- færin sín og búa til sápu. 2. Vinstra megin við þá var vögnum ekið. Þeir stefndu í norðurátt, þar sem landrýmið var nog og engin lög, nema byssa hvíta mannsins og spjót Kaffans. Karlmennirnir riðu fram með vögnunum, en konur, sem lágu í hvílum inni í vögnunum, sem skýlt var með tjöldum, kölluðu til þeirra, manna sinna, feðra og sona, vina og unnusta. Það voru harðsæknir, sólbrenndir menn, skeggjaðir eins og spámenn, sem sátu á litlum hestum og fnæstu í heitu molluloftinu. í fjarska heyrðis baul og kindajarmur, en stöku sinnum hóuðú ökumennirnif á uxan£ sína og létu hvína í svipuólun- um sínum. Þetta var eins af hinum mörgu lestum, sem fóru í norður til hins mikla ókunna. Eins af hinum mörgu lestum, sem komu að því nær ókleifum fjöllum, þar sem karlmennirnir urðu að taka sundur vagnana og bera þá yfir og setja þá sam- an á ný hinum megin. Þeir komu að stórum ám, þar sem þeir urðu að sundléggja dýrin, en fleyta vögnunum yfir. Ein hinna mörgu lesta, sem stofn- uðu fríríkið, héldu lerigra á- fram yfir gula fljótið, inn í Transvaal og ennþá lehgra, norður á láglendið, þar sem krókódílarnir skríða upp á ár- bakkana. Þetta var hugrakkt fólk, sem lét sér ekki allt fyrir brjósti bfenna.Þessir menn vissu hvað þeir máttu bjóða sér, og í brjósti þeirra bjó þrá Búanna eftir frelsi og olnbogarými. Þeir fóru fram með ánum alla leið að upp "^i^aj'jujiju-nýjar áffe herjtíðu, veiddu og lásu biblí- una. Þetta voru miklir flutningar, rökrétt afleiðing af því, að Eng- lendingarnir gáfu þrælunum frelsi á miðjum uppskerutíman um, svo að bændurnir sultu, en uppskeran fúnaði niður. Þetta Voru menn, sem gátu ekki þolað meira og voru nú við því bún- ir að leggja á sig hvað sem væri til þess að öðlast frelsi sitt á ný. IVJeðal þeirra voru ættingj- ar Stephans, Bothma og ann- arra, sem höfðu verið hengdir og ættingi Jacobs de Winther, sem Kaffarnir höfðu myrt við van Aiards Post. Margir, sem þá höfðu verið börn, voru nú fullorðnir menn, og hatrið brann í brjósti þeirra. Ein lestin af annarri hafði lagt af stað frá Höfðanýlendu, og allar fóru b.<r sömu leið, því að ekki va-' um aðra leið að ræða. Þeir voru brautryðjendurnir, konurnar, ka^hriennirnir og börnin, sem voru í fararbroddi. Vagnarnir voru eign Hendrik van der Bergs og annarra, sem voru tengdir honum blóðbönd- um eða yináttuböndum, eða höfðu sömu skoðanir og hann. 3. í þriðja vagninum sat stúlka við sauma. Hún var mjög falleg með stór, dökk augu. Hún dingl aði fótunum, út af vagninum að aftan, eða lét þá hvíla á hjól hlífunum. Það var einkenni- NÝJA BiO Fræoka Gharlejr's (Charley's Aunt) Bráðskemmtileg inynds eitir hinu samnefnda leikiriti. AðalhluÆverk leika: Jack Benny Kay Fraancis James Ellison. Sýnd kl. 5, 7 og 9. ig honum var í skapi. Unga hús móðir hans var að verða full- þroska kona, og þroskaðir ávext ir eru oftast lesnir af trjánum. Þá myndi hún ekki sitja leng- ur eins og hún sat núna. — Jæja, látum ungú húsmóð urina leika sér eins og hryssu í stóði. Það myndi ekki standa lengi yfir og þá myndi hann ekki framar þurfa að smíða hjólhlífar úr mjúku, safaríku GAMLA BÍO Tom, Dick og Haíry Amerísk gamanmynd. Ginger Rogers George Muxphy Alan Marshall Sýnd kL T og 9. Framhaldssýning kl. TÖKUBAKNIÐ (Mexican Spitfke's Baby) Leon Errol — Lupe Velez tré. Það kom lika stundum fyr ir, að hann fann hunang, þegar hann var að leita að heppilegu tré til þess að smíða úr. Það var gott að finna hunang og borða það. 4. Hermann van der Berg, son- ur Hendriks, var átján ára gam all pg þegar orðinn maður með mönnum. Hann var mjög stima mjúkur við Sannie van Reenen Hver var sií seksa? Nei, það gerði ég ekki. En hvað kemur það málinu við. Það er einhver þarna-inni, hlustaðu bara! Það er auðheyrt, að ein- hver er að reyna að brjótast inn í skápinn, — það hlýtur að vera Eva, hún er sú eina, sem er svona heiftúðug á mpti skurðgoð inu mínu. Þar að auki hótaði hún því fyrir tæpum hálftíma síðan að brenna því eða kasta því!" ý Meðan Daphne var að rausa barði hún fast á hurðina og rykkti í handfangið. „Svona nú, vertu róleg, Daphne, vertu ekki svona á- hyggjufull", sagði Cherry og legt, hversu oft karlmennirnir I ýttx henni til hliðar. „Ég hefi héldu, að þyrfti að smyrja þriðja vagninn. Þeir notuðu til þess hvert tækifæri, sem bauðst. Jakalas, gamli þra^llinn, sem alltaf þurfti að 'búa til nýjar og nýjar hjólhlífar, blótaði og brosti til skiptis, eftir því hvern aukalykil. Augnablik við sjá- um bráðum, hvort þú hefir rétt fyrir þér eða ekki. Síðan tók hún lykil úr vasa síhum, stakk honum í skráar- gatið og opnaði. Daphne þaut óðara inn í stofuna, en nam fljótt staðar undrandi. x Þar var enginn. Fuglinn var floginn, hver sem hann var, og opinn glugginn sýndi hvernig hann hafði flúið. „En hvar er skurðgoðið?" spurði Cherry. „Er það heilt á húfi?'\ Vinstúlka hennar svaraði ekki strax. Hún hljóp að skápn um hinum megin í herberginu, hurðin hafði verið sprengd upp. Jlún tók fram lítinn kasssa úr járni, sem staðið hafði á einni hillunni. Húri studdi á leyni- læsingu og lokið spratt upp. Hún leit of an í kassann og henni létti við. „Við komum á réttum tíma, hamingjunni sé lof", andvarp- aði hún. Hún tók skurðmyndina upp /og henni vöknaði um augu. Myndin var átján þumlunga há, og var í líki afríkansks tofra manns. Hún var haglega gerð, en þrátt fyrir það var hún frem ur óhugnanleg. Það var því auð skilið að Éva, sem var hjátrúar ..... ' Wiit WkJj Fotarct pbsceo pown wrw , gMPtyFUQ-WK6» 1rlEB0MBERMAi<E5 JWBMERGENCy UWDIN6 1N \MQWNH TERRlTORy.. SCIXXMAW RAJAH" eem. wrjrmation at ANEAR8V SETTLEMENT,.. OM.VT0PNOrriN suíns... ^UD0<5 LIKE THE NEWOROER'ð BEEN ESTASU5HED HERE ALREADY/ MYNM- SAfiA. Þeir haía orðið áð nauðlenda í óþekktai landi. i^rrstu verksum awckin sem jþeir íinna og' benda tíl að Xandið sé byggt «r þorp í rus*mm> Kaj: íbúarnir hafa ekki fcom- ið aftur til heimila simm Það bendir til -þess að Japanir munu vera hér inn í négctenráttu, Raj: Eldi fyl#r reykur. Hér er lausnin á gátuxuoi. ötn: Lau&nin? Öm nu skil' ég. Jmp&mfítm' hafa verið í skriMrekum. Skrið drekar nota bensín. Þeir verða, því að hafa ibyrðir af bensíni einhverstaðar á Idðiíitú. Raj: Eftir hverju erum viö a-ð bíða.

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.