Alþýðublaðið - 05.12.1942, Blaðsíða 8

Alþýðublaðið - 05.12.1942, Blaðsíða 8
8 ALPVÖUBLAÐIQ liatigaidagt» '5. dcsetalijxear lS42»- MÝJA BtO Æ¥int$ri á flMlm. (&íj_ Valléy Seanesriade) A^Salh&álvffck: SONJA HENW, JOHN PAYNE GLBNN MILLER og Mjómsveit hatns. Kl. 5, 7 og 9. I allra síðasta sínn Sala aðgfiugumiða hefst kl. 1. J hZjs^aHw* 1/. X ieyrc opieo ¦ÚR-GAMALLÍ STÓLRÆÐU PRESTI i nokkrum mæltist eínu sinni á'þessa leið úr stólnum: „í morqun, þegar vér riðum til kirkjunnar, sáum vér einn örn sitja á Laufskálabökkum, haldandi einum laxi sér í kl.óm, hver að virtist mundu rija und- an henni það einalærið! Þannig fer djöfullinn með oss, kristna menn. Hann leitast við að rifa undan oss það andlega læri. En við því eru ráð, kristinn maður. Taktu skónál skynseminnar og þræddu hana upp á þráð þrenn- ingarinnar, taktu síðan lepp- dulu lítillætisins og saumaðu hana fyrir þína sálarholu, svo að sá helvízki kattormur, djöf- ullinn, klóri sig þar ékki í gegn- um, si sona og si sona." Vm leið og klerkur sagði þetta seinasta, glennti hann fingurna í sundur og krafsaði jram fyrir sig. * SÖGN VM FLVGHAM SNEMMA á átjándu öld var unglinqsmaður á Iðu í Skálholtssókn, sem Hinrik Hin- riksson hét. Hann var fráhær að hagleik og hugviti. Hann reyndi að búa sér til flugham, og voru vængirnir úr fuglavængjum. Honum tókst þetta svo vel, að hann gat hafið sig á íoft í hamn- um og flogið spölkorn. En jafn- væqinu átti hann örðugast með að halda.. Höfuðið vildi niður, •en fætvrnir upp. Samt áræddi hann að fljúga yfir Hvítá á Skálholtshamri, — þar er áin ðrmjð, — og tókst honU]m það. Nú fundu menn sér skylt að stemma stigu fyrir ofdirfsku hans, oq var hamurinn tekinn af honum og eyðilaaður, en Jionum harðbannað að búa til annan. Enda dó hann litlu síðar * EÐHJÁLPARI einn var að lesa bænina eftir messu. Þegar hann var kominn út í mttt „faðir vor", fipaðist hon- um, svo hann vissi hvorki upp né niður og þagnaði seinast. Þá stóð upp gamáll maður í kórn- um og sagði: „Minni þeir hann nú á, sem kunna." STUARTCLOETE: FYRIRHEITNA kemur f yirir hana méðan ég er burtu, (munum: við leita iþig uppi, ég og húsbóndi minn. Já, við munum elta þig inn í þitt eigið hreysi og flá þig þar lifandi fyr_ ir íraman augun á konum þín_ um. . Gamli Kaff inn glotti, gaf sér tóm til að spýta og sagSi: — Hreysi rnitt er í rústum og kon_ ur mínar dauðar. Og hvernig gætirðu náð mér kynblending- ur? Ég get breytt mér í hvaða líki sem vera skal.. Eða, ef mér þóknast það heldur, þá get ég breytt þér í allra kvikinda líki, og iþaö býst ég við að óg geri. Ég á aðeins eftir að ákveða í hvaða kvikindi ég breyti þér. Sennilega í snák. Eða vildirðu heldur verða fugl, kynblend- ángur? — Þvuh, hélt hann áfram og spýtti. — Húsimóðir þín verður örugg hjá mér. Ég skal lækna hana imeð sterkum lyfjum, ef hún veikist, og verja bana með spjótum. — Spjótum! sagði de Kok með mikilli fyrirlitningu. — Þú ert ekki bardagamaður. Augu Kaffans leiftruðu af hræði. — Stattuí kyrr, kyn_ blendingur, hreytti hann út úr sér, — og ég skal sýraa þér, hverriig ég handleik spjótin mín, Því næst greip hann um grein og óg sig á fætur, ilaut eftir spjótum sínum, einu af öðru, og sfcaut þeim á de Kok. Fyrsta spjótið þeytti af honum hatíin- uan og hið síðasta straukst við kinn honum um leið og það þaut fram hjá, — Áður en ég varð græðari, var ég höfuðsmaður, sagði gamli Kaffinn. — Farðu nú, guli hvoipur og leitaðu að húsbónda þínum, og þegar þú finnur hann, en það imjun' verða undir rökkur annars dags, þá segðu við hann, að litla skýið, sem komi á undan storminum, bíði eftir honum. Segðu honum, að hér sé gamall Kaffi, sean, einu sinni hafi verið kallaðúr litla blómið og Mamba og Rinkals, maður, sem sé vitur og viti, hvað býr hinum imegin við f jöllin. — Ég skal segja honum allt ' þétta, og áreiðanlega imun hús- bóndi minn verða ánægður, svo ánægður, að hann mun berja mia- með svipunni sinni fyrir að hafa ekki skotið, þig strax. Þetta var maðurinn, sem Sara sagðist ætla að gera að þjóni, vatnsburðarkarili og viðarhöggs- manni. De Kok sneri hesti sínum, við og reið á brott, og tveim klukku- tímum seinn komst hann á slóð húsbónda síns. Fyrir rökkur næsta dag fann 'hann Zwart Piete, þar sem hann hafði tekið sér náttstað, eins og töfragræð- arinn hafði fyrir mælt. — Jæja, þorparinn þhm, þú hefir þá komizt á slóðina mína. Þetta datt mér í hug. —i Já, húsbóndi. Það er hlut- verk mitt að leita uppi spor og rekja slóðir. Og þú skildir eftir mörg spor, sem hægt var að rekjá;. ^Zwart Piete brosti vingjam- lega. — Ég skildi þessi spor eftir handa þér til að rekja. — Já, ég er koniinn, húsbóndi, og Sara er hér lí-ka. — Sara? Hvar er Sara? — Þarna fyrir handan. Hann benti yfir öxl sér.. — Oig það er Kaffi hjá henni, sagði hann, iþungbúinn á svipinn. -— Töfra- græðari, sem kallar mig gulan hvolp. Hún segist ætla að gera hann að þjóni sínum. Einu sinni hélt ég, að einungis husbónd- inn væri brjálaður, en nú sé ég að svo er ekki. Hún er jafnvel geggjaðri en þú. Ef til vilj. er það sólin, sem hefir ,þessi 'áhrif. Hvað heldur húsbóndinn um það? — Ef hún segist ætla að temja hann, þá gerir hún það, sagði Zwart Piete. — En hvað geturðu sagt mér um herferðina? Og á_ rásina? Varstu góður leiðsögu- maður? — Það er hömljuleg saga, hús- bóndi, og ég 'á erfitt með að segja hana. Þú mátt ekki spyrjia mig margs. Hann tók óhreinan klút upp úr vasa sínum og þerr_ aði augu sín. — Þau ©ru öll f arin, allir þessir góðu menn og konur og litlu börnin. Allir eru .dauðir og étnir upp til agna af villimönnunum, sem fóru hjá. Það er enginn eftir nema við. Enigir hvítir menn, engir ,Kaff_ ar, engar skerjnur, engir vagnar, ekki svö mikið sem hundar. Hann stóð á fætur og bandaði frá sér. — En hvað við börð_ umst og skutum, þangað til byss_ 'urnar voru orðnar gloandi. Hundrug nnanna f éllu, hundruð, nei, þúsundir f éllu. Blóðið rann í straumum, — og hljóðin! 0, drottinn minn, hrópin, blóðið, veinin, — og nú er ekkert eftir, húsbóndi, nema við. Aðeins systir þín og ég komumst af vegna þess, að hestarnir okkar voru svo fljótir að hlaupa. Hann lygndi augunum og horfði á húsbónda sinn. — Hvað eigum við nú að gera? spurði hann. — Eigum við að halda á- fram þ.arna yfir um? Hann benti í austurátt. — Þar er ýmislegt, sem vert er að skoða. Hlustaðu á mig, húsbóndi. Við erum ekki eins og venjuilegt fólk, þú, ég og systir þín.^ Við skuilum fara og legííja uindiir lokkúr framaindi kynkvíslir, taka konur og búpen ing, veiða fíla, finna gull. Við Kl. 6.30 og 9. Dæsifö ekki. [(Ail This Aaid Heaven Too) Ameríksk stórmynd eftir hinni frægu skáldstögu Ra- chel Field's. BiSTTE DAViS CHABIÆS BOYEE Bönnuð fyrir b&m innan 12 ára. Framhaldssýi'áng kl 3-—^. smámynbib" STfJARNAIt&fOSB Bi€IAI-1LA BÍO Edlson <Sdison, the Man). SpeæeeF Trse|r. Syjadkl, 7 og 9. Kl. 33Æ--€%: Frö-iili-iiiieíieiidQrslf. -(Frenoh Without Teans) Eay MiHand Eliea Brew erum ekki bændaf ólk. Við erum veiðimenn. Við ryðjum'okkur ibraut með byssum, en ekki plógi. Zwart Piete-var þögull. Draum- 5 w de Koks kom svo vel heim vig, hans eigin draum. — Komduí áagði hann. -— Við skulum f ara og finna systur mína. Hann stóð á fætur. SiferM skélast|óriiS-a4 Líf hans var í hættu og hann vissi það. Um leið og ljónið skauzt fram hjá, sló hann það með kylfunni. Hann kom höggi á annan hramminn, en hinn hrammurinn kom á apahausinn á höf ði honum og hann steyptist til jarðar. Áhorfendur æptu og Hrólfur lá flatur fyrir ljóninu. En hann var ekki af baki dottinn. Um leið og ljónið sneri sér við hljóp hann til og greiddi því geysilega mikið högg með kylfunni. Höggið kom í höfuð Ijóninu. Slík högg þola jafnvel ekki ljónshöfuð. Dýrið urraði og féll niður, eftir að það hafði riðað andartak eftir hÖggið. Þá kom ljónatemjarinn þjót- andi inn á sviðið. Hann yar fölur af bræði. „Þú hefir limlest ljónið, bölv- aður hálfvitinn þinn," grenjaði hann. Hann settist niður við hlið ljónsins og fór að strjúka því S um hálsinn, en Hrólfur, sem lét f óp mannfjöldans ekkert á sig fá, dró sig í hlé óttasleginn. En skyndilega tók hann ! snöggt viðbragð. Þegar Ijóna- temjarinn stóð á fætur, réðst Hrólfur að honum og reiddi kylfuna hátt. „Hreyfðu þig ekki!" hvæsti hann. Ljónatemjarinn hélt, að apa- maðurinn hefði fengið æði. Hann glápti á hann. „Láttu ekki eins og brjálað- ur maður!" sagði ljónatemjar- inn. „Villi viðsjáli!" kallaði Hrólf- ur svo hátt, að rödd hans yfir- gnæfði óp mannfjöldans. „Réttu upp höndina, sem þú heldur á pokanurir í — þessum, sem þú tókst úr faxi Ijónsins rétt áðan." Hrólfur var ekki viss um rétt- mæti þessara síðustvi orða, en ætlaði að sjá, hvaða áhrif þau hefðu.á ljónatemjarann. Og það kom heldur á hann, þegar hann heyrði þau. Hann rétti skjálf- andi upp höndina, og þá sást strax litli pokinn með gullinu> duftinu og molunum, sem sakn- að var. f „Þú stalst gullinu og faldir það í faxi ljónsiris," sagði Hrólf- ur. „Þú ert erm þá sami klækja- refurinn, Villi? En þegar þú ætlaðir að meina mér aðgang að leikhúsinu, hljópstú illilega á þig. Komið þið með sýslumann- inn!" Hrólfur^ svipti af sér grím- unni. Nú varð mannfjöldanum ljóst, hvað gerzt hafði, og æpti af fögnuði. En upp yfir öll óp f jöldans hljómuðu raddir skóla- drengjanna. Nú þekktu þeir aft- ur hetjuna síria. Hrólfur veifaði til þeirra. „Allbí lagi, piltar. Sitjið þið rólegir — sýningin heldur á- fram!" Og sýningin hélt áfram U- strax eftir að farið hafði verið með Villa viðsjála í fangahúsið. Seinna fór líka sömu leið mað- urinn, sem geymt hafði gullið, og enn fremur hinir tveir með- seku, sem hann þóttist ekkert kannast við. Það kom í ljós, að árásin og þjófnaðurinn hafði verið ráðgerður og skipulagður löngu fyrir fram. Hrólfur var hetja dagsins. Fyrir hans atbeina var komizt til botns í þessu ljóta máli og ráðin gáta, sem annars hefði aldrei verið leyst, og drengirnir höfðu fengið að sjá sýninguna^ sem þeir höfðu hlakkað svo mikið til. ENDIR Wid« WorlJ í»t»IC, gCORCHy HAS /RNALLY SUCCEEDED IN SEEIN6 THE GUÉRRILLA CHIÉF, AN UMUSUAL WOMAN NAMEDMSSQUICK, •IN ORDER TO PÍ3ESENT HIS.PLAN FOE TAKIN6 THE JAPÁKBASE'... P?55ili)| YOU'RE PLAN-NINGTO ATTAC<A ^ELL-EQUIPPED AIR BASE V\1TH A MANDFUL OF MEN AND-LIGHT ARMS/ I HAVE A WAY TO EVEN THE ÖPDS AND GUAf?ANTEE THE SUCCESS OF THE RAIP/ T >OUACET00 ENTHUSIASTIC, MR.SMITH/MAY I (2EMIND YOU THAT THECEI8N0 GUARANTEE FOR SUCCESS IN WAE/ fc~ '•-¦::.- JCi_lTcJ8 ^TPJUE ENOUGH/ 6UTWHYSTAGT- THEGAME WITH THE CARDS STACKEDAGAINST^ YOU/ I WÍLL HEAR YOUR > PLAN,MI?.SMITH,AND TUDGEWHETHER if •6L0WSASBRIGHTL.V ASYOURDESCRIPTION rr.' /expecting l^OOMPANV? 'I'/AOC^-: Mynda- SAGA. Örn: Þið enuð að undirbúa árás á vel varinn flugvölll með aðeinls sárfáum mönnum. Ég kawi ráð itil iþess iað tryggja okbur sigurimi. Hildur: Þú ert of bjartsýnn. Ég vil iminna -þig 'á, að sigur er ekki hægt að tryggla fyrirfram í stríði. Örn: Rétt segir þú. En hvers vegna á að byrja áásina án þess að 'búa sig vel undir hana. Hildur: Kannske ég Musti á það, sem þú ætlar að ségja og heyri, hvort iþú ert eins ráð_ snjall og þú þykist vera. (Það er barið) örn: Áttirðu von á einhyerjum?

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.