Alþýðublaðið - 11.12.1942, Blaðsíða 8

Alþýðublaðið - 11.12.1942, Blaðsíða 8
8 ALÞÝÐUBLAOIP Föstudagur 11. desember 1942. ¦ NÝJA BfÓ „Maðame la Zonga Fjörug músikimynd. LUPE VELEZ LEON EBBOL HELEN PARRISH Sýnd iki. 5, 7 og 9. Böm fá ekki aðgang. a ÆÐRI TONLIST TÓNLISTOKONA segir frá: „Við vorum að halda tón- leika í veitingahúsi nokkru. Um leið og síðustu tónarnir í Largo eftir Hdndel dóu út ,komtil mín holdug kona og virðuleg og spurði: „Viljið þér gera svo vel að leika fyrir mig Largo eftir Hándel?" „Við vorum rétt að enda við það, frú mín", svaraði ég. Feita konon kinkaði kolli. , ,fi, ég vildi, að ég hefði vit- að það fyrr", andvarpaði hún. „Það er einmitt eftirlætislagið mittl" —Mary Browne. GAMALL Skoti lenti í bíl- slysi. Læknarnir urðu að taka af honum fótinn til að bjarga lífi hans. Honum batnaði fljótt, en samt sá konan hans að eitthvað amaði að honum meira en fótarmissirinn. Strax og hann gat staulazt á fætur, hökti hann á hækjum sínum að gamla skrifborðinu sínu og fór að skrifa. Eftir siundarkorn kallaði hann á kon una sína og fékk henni bréf, sem átti að fara til auglýsinga- deildarinnar í bæjarblaðinu. Daginn eftir birtist þessi aug- lýsing í blaðinu: „Skozkur maður, sem orðið hefir fyrir þeirri mæðu að missa vinstri fótinn, vildi feg- inn komast í sambandi við ann- an, sem misst hefir hægri fót- inn, og notar skó númer 43'. ÞAÐ var< siður í sveitinni hér áður við brúðkaup, að brúðinni var óskað til ham- ingju með kossi og varð brúð- guminn að láta sér það l-""^- hvort sem honum þótti betur eða ver. í brúðkaumveizlu sat einn af brúðkaupsgestunum afsíðis og ¦var daufur % bragði. Vinur hans gekk til hans og sagði: „Hefirðu kysst brúðina?" „Ekki nýlega" svaraðijmað^ iirinn. 'feá&S^tó STUARTCLGCTE: ÍFYRIRHEITNA ANDIÐ an hans var með barn á brjósti. Börn hans, barnabörn og barna- barnabör voru áttatíu og þrjú talsins. Þegar hann sagði „fjöl- skylda mín", átti hann við heila herdeild af karlmönnum og drengjum, hann átti við fimm- tíu eða sextíu vagna, margar þúsundir nautgripa og hrossa og ef til vill hundrað þúsundir kinda. Hanri efaðist ekki um það, a'3 hann ætti sjálfur þetta barn, sem var að f æðast, en hinsvegar fannst honum það ekki skipta máli, því að þó að sonur hans ætti það, þá rann hans eigið blóð í æðum barnsins. Þegar hann kom heim að hús inu, kom Lousie hlaupandi á móti honum. Hjarta hans fór að slá örari — Húsbóndi! Húsbóndi! Það er drengur! Fallegur drengur, sagði hún. Skömmu seinna kom Anna de Jong út. — Nei, Hendrik, sagði hún — ekki strax, en hafðu engar áhyggjur. Þetta gekk ágætlega. Það kom ekkert fyrir. Það var eins og Anna frænka hefði vilj- að, að eitthvað kæmi fyrir, svo að hún hefði getað neytt kunn- áttu sinnar. — Höfuðið kom á undan, hélt hún áfram. Hendrik kveikti í pípunni sinni. Einu sinni enn þá var hann orðinn faðir, og kona hans var úr allri hættu. Lousia gekk fram hjá honum og strauk sér uþp við hann. Hann ýtti til stólnum sínum og Louisa hló hátt og hnykkti til höfðinu. Klukkutíma seinna sá hann son sinn í fangi Sannie's. Ö, konur, konur! Þegar Lousia strauk sér upp við hann í þétta sinn, hreyfði hann sig ekki, og hún hló ekki heldur. 2. Þrem dögum seinna var Sannie komin á f ætur og Anna frænka, sem var hreykin af frammistöðu sinni, lét beita bestunum fyrir vagn sinn og lagði af stað. Hún gat ekkert meira gert. Allt og sumt, sem Sannie þarfnaðist nú, var holl- ur og kjarngóður matur, svo að hún hefði næga mjólk handa barninu. Hún útskýrði þetta fyrir Hendrik og sagði honúm að ef Sannie væri lystarlaus, skylda hann freysta hennar með fiskinum. Svo lagði hún af stað, og hestarnir voru vilj- ugir, iþví að þek voru á heim- leið. Anna de Jong ók burt í einu rykskýi og tók Louisu með sér. Já, allt hafði gengið að óskum. — Það var laglegur hnokki, Louisa, sagði hún og hægði of- urlítið á hestunum. — Já, frú, þetta var laglegur hnokki. En annars var kyn- blendingsstúlkan ekki í góðu skapi. — Það er hlutverk konunnar að ala börn, sagði Anna de Jong. — Já, frú! Hefir nokkur maður nokkru sinni heyrt, að karlmenn hafi alið börn? Slíkt og þvílíkt væri undarlegt. — En heyrt hefi ég það nú samt. Það er heilagur sannleik- ur og kemur off fyrir í Höf ða- borg nú orðið. Það er víst einn af hinum nýju siður þeirra Eng- lendingáttna. — Ja, sei, sei, húsmóðir. Þetta getur nú ekki verið satt. — Heldurðu að ég skrökvi? Heldurðu að ég lúti svo lágt að skrökva að kynblendingsstelpu- gægsni? hrópaði húsmóðir henn ar. — Eg segi, að það sé satt. Við fórum í þetta langa ferða- lag, til þess að vérnda hrein- leika kvenna vorra. Einnig — bætti hún við — vegna þess, að hér er landið betra og kostar ekki neitt. Já, Höfðaborg var einu i sinni virðíngarverð borg, en nú er hún orðin Sódóma og Gomorra. Nei, karlmerinirn- eru slæmir, Louisa, en leiðin- legur yrði heimurinn samt án þeirra. Guð hefir sent okkur þá, til þess að ónáða okkur, eins og hann hefir skapað flærnar til þess að ónáða hundana. Trú- irðu því, sem ég segi þér núna? — Já, húsmóðir mín, þessu trúi ég. Vissulega væri veröld- in leiðinleg án þeirra. Og hvern ig ættum við að éignast börn án þeirra. — Ja, svei! Geturðu aldreí vanið þið af því að hugsa um karlmenn? Louisa var að hugsa um van der Berg. Fyrir fáeinum vikum hefir það verið auðvelt, með- an konan hans var svona á sig komin. En núna var það ekki eins auðvelt. Þó gat sú stund runnið upp. Anna frænka var að flýta sér. Hún hafði verið viku fjar- verandi, og á heilli viku getur margt farið aflaga. Það voru slíkar áhyggjur sem þessar, sem gerðu hana gamla fyrir tím- ann. Hún unni kindunum sín- um og hún átti sex hundruð kindur eftir, og allar yoru þær á beit uppi á hæðunum, þar sem grasið var safamikið og kjarngott. ; ^JlMá 3. Sannie þótti mjög vænt um barnið sitt og var hreykin af því. Það var það fyrsta, sem SBTJARNARBfÓSB Háspenna. {Mainpower) MABLENE DIETBICH EDWABD G. BOBINSON Sýninig kl. 5, 7 og 9. BönMuð fyrir börn innan 16 ára. Aukamynd: ALT FOE NOBGE (Norsk f réttaimjynd) henni hafði íundizt f ullkomið í þessum heimi. Líf hennar og sonar hennar var eitt. Jakalaas var líka mjög hrifinn af drengn um. Hann batt ljónið ramlega og stóð svo tímum saman og horfði á barnið. Eða þegar Sannie gekk frá því, þá settist hann hjá því. Hann hafði séð húsmóður sína sem barn, og barn hennar vakti nú endur- minningar hans. í hvert skipti, sem hún hafði farið út, hafði hann farið með henni, og alltaf hafði hún komið til hans, þeg- ar eitthvað blés á móti, og hún B OAMLA BIO S Starfsfólkið bjá HatascM; á 60. Thé Shop Axöund the Comer James Stewart Margaret Sullavan Frank Morgan. Sýnd kl. 7 og 9. PENINGAFALSABABNIBl Tim Holt cowboymy»d.j Börn f á ekki aðgaxg, þurfti huggunar við. Hana hafði fært henni blóm og drep- ið snákana, sem urðu á vegi hennar. Hann hafði kennt henni að þekkja blómin og vita um eiginleika þeirra. Og nú, í þessu einkennilega, framandi landi, myndi hann gera hið sama fyrir son hennar, vernda. hann gegn hættum, sýna hon- um hreiður fuglanna og smíða handa honum leikföng. Hann horfði á sólina. Það var kominn tími til þess að fara á stöðulinn og byrja að mjólka. Þegar hann stóð á fætur sá '1wLn/rwL/?vnlQk Kappaksturshetjan. ið, að allir Rómverjar væru grimmir og hrottalegir. En Severus hlaut að vera öðruvísi. Hann gaf Alfreð þarna tæki- færi til að taka þátt í kapp- akstrinum, og það var einmitt það, sem hann hafði þráð! Ef hann ynni, gæti hann beðið keisarann um frelsi fyrir sig og félaga sína. Þetta var nærri því of lokkandi til að geta verið satt. Hjarta háns barðist ótt. „Eg tek boði yðar með fögn- uði, tigni Severus", sagði hann. En svo dimmdi yfir sVip.hans. „En hvernig á ég að geta það. Eg er brezkur stríðsfangi. Þeir voru að selja mig á þrælaupp- boði áðan, rétt áður en þú komst". Severusi brá í brún, enda sá hann nú, sér til mikilíar undr- unar, að þjónar uppboðshald- arans komu til þeirra með svip- ur í höndum. Manus var með þeim. „Þetta er hverju orði sann- aar, tigni Severus, sagði Manus og glotti illkvittnislega. „Eg var að bjóða í þennan brezka þræl, og viljir þú eignast hann, verður þú að bjóða í hann!" „Já, það .veit hamingjan að ég vill!" hrópaði Severus. „Vertu óhræddur, Breti! Eg ætla svei mér ekki að láta slík- an snilldar ökumann ganga mér úr greipum. Eg kaupi þig!" Alfreð var nú kippt aftur upp á þrælapallinn. Nokkrir áhorf- endur mótmæltu þessu,. en her- mennirnir þögguðu niður £ þeim. Uppboðið hófst að nýju. „Þá hefst uppboðið af tur með fimm þúsúnd króna boðinu," hrópaði uppboðshaldarinn og sveiflaði hamrinum. „Það boð' átti hinn tigni Manus. Hver býður betur?" „ Sex þúsund!" kallaði Se- verus óðara. ,,Og fimm hundruð við",, sagði Manus og glotti. „Átta þúsund!" hrópaði ein- hver. Nú komst nýtt fjör í uppboð- ið, því að nú hafði mönnum or5 ið ljóst hvílíkur afburða öku-r maður Alfreð var. En áður en um langt leið voru allir hætt- ir að bjóða aðrir en Manus og Severus. Áhorfendurnir voru orðnir mjög æstir. Alfreð reyndi að stilla sig sem bezt hann gat, eni hjarta hans barðist ótt. „Tíu þúsund!" Rödd Manusar yfirgnæfði hávaðann. „Þetta er meira en nokkru sinni hefir verið boðið í þræl". YNDA- BUTI...VE5, ITTOJE/I WORK fOÍZ JAPANESB/ Bajur: Já, það er satt. Ég vhm fyrir Jajpaini. Hildur: Hversvegna? Þú hugsar eikkert uma iíf ikomi þinm iar og barna? X PO/I WANT TO.5AVETHEM/ THAT WHYI GO TO JAPS/ HERE WE FIGHT, ALWAVS FI6HT/ A\AYBE TAP5 SOON COMB,\ ALL DIB! 8ETTEC , MAKE PEMEÍ YOU ARE DULL- ! WITTED OC A GCHEMN6 FOOU CAN YÖU NOT SEE THAT THECE WILL BE NO PEAŒ OR UFE FOR YOL/ Nb LOMG AS THE TAP MURPERERSEXI6T? Ðajur: Það er einmátit iþeirra vegna, sem ég fór á fund Jap- ananna. Hér erum við alltaf að berjast. Svo koma Japanirn- ir einn dag og við verðum öll drepin. I»að er beixa, að seinja firið. ' MONTHS OF FIGHTIN6 HAVE NOT TAUGHT YOU THAT THEY WILL USE ANP ENSLAVE YOU / YOU WOULD EVEN DESTROY YOUR WHOLE VILLAGE IN QETUSN FOQ TH/S *—T SLAVECY/ W.dc Wsrld Fc m Hildur: Við verður aMrei örugg um M£ okkar tmeðan hin- ir, japönsku morðingjiar eru ofan jarðar. Haf a ekki undanf arniæ mán- uðir kennt'iþér að Japanár ætla, að hneppa okkur öll í þrældóm? YOU ACE A MENACE TO THE SAFETY OF EVECY ONE HERE/ INPEED, YOU ARE AGREATER ENEMY THAN THOSE WITHOUT/ YOU MUST BE PESTROYEP/ > 'f^r"- i „- /i i/ Hildur: Þú hefir fyrirgert: rétti þínum Bajur. Þú ert hættu legri óvinur en iþeir, ^ém eru. tryrir utan herbúðir okkar. Þ& ert dæmdur til að tortimast.

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.