Alþýðublaðið - 17.12.1942, Blaðsíða 5

Alþýðublaðið - 17.12.1942, Blaðsíða 5
Fimmtudagur 17. des, 1942« ALÞYÐUBLAfciö JóiatrésskrauVS Jólatré tilbúiH, Pappírsskraut, Barnaleikfðng, Jólagjafir fyrír fullorðna. Laufahúsið, Langaveg 28. I Kven** ©g barnalúffur, er nýkomið Verzlun BL TOPT SkólavQrðostio 5. Sfmi 1035 \ Eitíhvað fyrir alla, \ \ til Jóiannai \ ÍSilkisokkar 12.60. Barnasokk^ )iar. Silkinærföt kvenmá frá$ ^12.50. Silkinærföt fcarlim. frá.) S25.50. UndirfataBett úr? rprjónae. og satín. Ungbarna-\ ^föfc sdliki {hvít og misl.).$ ^rlanzkar (leður) frá 20.00.^ ^Burstasett. — Gjafakassar.i ^Kveaböskur. Yardley ogS VFonds snyrtivörur, að ó-J Igteyimduim jölaleiikföngiiniun^ tog ramm íslenzku spMumum.^ | Komíið slem fyrst það ) I iborgar sig. r | Ve&mðarvörubúðia ^ | Vesturgötu 27. J 33ZE3 „Esja" í ihraðfero til Akureyrar L vikulokin. Vörumóttaka til Isaf jarðar fyrir hádegi í dag (íimmtudag) og til Siglufjað- ar og Akureyrar eftir hádegi á imorgun (föstudag) og fram til hádegds á laugadag. Far- seðlar óskast.sóttir fyrfr bá- degi á föstudag. „Freyja 46 í áaítluaiarferð til Breiðaf jarð ar. — Vörumóttaka fyrir há- degi í dag (fimmtudag). „Richard" Vörumóttaka tii Patreiksfjarð mt, Flateyrar og Súganda- £j*rðar fyrir hádegi á morg- un (föstudag). IEFTIRFAEANDI grein eftir Jerome Beatty sem þýdd er úr tímaritinu Reader's Digest, er skýrt frá brellum þeim, sem rithanda- safnarar hafa í frammi við fræga menn, þegar þeir eru að fá þá til þess að skrifa nafnið sitt. FRÆGIR MENN voru að fara út úr leikhúsi í New York eftir að hafa horft á frum sýningu söngleiks eins. í hlið- argöngunum hélt lögreglan aft- ur af fáeinum áköfum áhorf- endum, meðan maður með grátt hár og ótta í augum ruddi sér braut gegn um mannfjöldann og tróð sér inn í bíl. — Það er Charlie Chaplin, hrópaði fólkið. Lagleg stúlka um 18 ára að aldri stökk upp í næsta bíl og sagði höstuglega: — Eltið hann! Látið hann ekki komast undan! — Er manneskjan með skammbyssu? hrópaði einn við- staddur. -----Nei, sagði piltur, sem stóð rétt hjá. Hún er bara ein af þeim, sem eru að safna rithönd- um frægra manna. Hún heitir Dorothy Raymond og enginn er sniðugri en hún í allri New York. Chaplin sleppur frá okk- ur öllum, en hún nær í hann, verið þið viss. Eg hitti hina duglegu Doro- thy fáeinum kvöldum seinna í hópi rithandasafnara á frum- sýningu einni. Hún var mjjög lítillát og ljúf, en samt hafði hún gaman af að segja frá því, þegar hun náði í Chaplin. Bíll- inn hennar rann fram með bíln- ium hans, þegar hann kom til Stork Club, en hann flýði inn, áður en hún náði honum. Hún beið því nærri því í fimm klst., þar til Chaplin kom út. Hún var orðin bæði þreytt og syfj- uð, en hún gafst ekki upp fyrr en hann skrifaði nafnið sitt. Dorothy er mjög einkennandi fyrir hóp þann, sem stöðugt bíður þar sem líklegt er til arangurs, þar sem kvikmynda- íeikarar eða annað frægt fólk eigi leið um. Þessi hópur bíður klukkutímum saman fyrir utan veitingahús, leikhús og gistihús, til þess að fá frægs manns nafn í bókina sína. Og gæti þetta fólk náð í nafn frægs manns, var það hreyknara en veiðimað ur í Áfríku, sem gat fellt stærðar Ijón. Það eru aðeins viðvaningarn- ir, sem kaupa sér rithandir. En hinir reyndu rithandasafnarar vilja heldur tefla á tvær hætt- ur og gera íþróttina sem ævin- týralegasta. Þetta fólk lendir qft í hættu. Það hefir oft kom- ið fyrir, að filmdís hefir fengið penna- eða blýantsstungu í hendina, ef hún hefir verið í mannþröng stödd. Þegar frægustu kvikmynda- leikararnir í Hollywood létu tilleiðást að afgreiða afurðir búgarðs eins í Kaliforníu, sem selja átti til ágóða fyrir Rauða Krossinn, komu þúsundir rit- handasafnara á vettvang, og áður en umsjónarmennirnir komu á vettvang, var búið að traðka vörnurnar niður í svað- ið. Lögreglumaður nokkur, sem reyndi að bjarga Lindu Darn- ell út úr þrönginni, var fiuttur í sjúkrahús. Cary Grant barð- ist út úr þrönginni og skildi eftir hattinn sinn, bindið sitt og meginið af skyrtunni. í New York var bifreið Clark Gables stöðvuð af umferða- ljósunum og lagleg stúlka stökk inn í bílinn. Hún rétti fram fallega rithandabók, þar sem skrifuð voru nöfn frægra kvikmyndaleikara og bað hann að bæta sínu nafni við. Hann neitaði því kurteislega, og stúlkan fór út úr bílnum aftur og sagði um leið dálítið mein- lega: — Jæja, þá það, mömmu* drengur. Dag nokkurn slóst' ég í hóp manna, sem biðu fyrir utan „21" frægt veitingahús í New York. Þetta fólk sagðist vera að bíða eftir Normu Shearer, sem var þarna inni að fá sér hádegisverð. Eg kenndi í brjósti um hana. Hún var í New York í þeim erindum, að hvíla sig, að þyí er ég hafði lesið í blöð- unum. Þrátt fyrir allar varúð- arráðstafanir hennar höfðu þess ir náungar þefað uppi felustað hennar. Eg spurði þá, hvernig þeir hefðu farið að því? — Hún sagði okkur það sjálf, hrópuðu þeir. — Sagði hún ykkur það? — hrópaði ég. — Hvenær var það? — Við biðum úti fyrir gistu- húsinu hennar, sagði einn. Hún kom snöggvast út, og við spurð- um hana, hvert hún væri að fara, og hún sagði „21". Svo fórum við allir hingað. — Eigið þið við pað, sagði ég, — að hún hafi gaman af því að þið standið hér og biðjið hána að skrifa fyrir ykkur nafnið sitt? — Já, auðvitað, sagði einn pÚtanna. — Það er ágæt aug- lýsing. — Eg kenndi ekki í brjósti um Normu Shearer lengur. Fyrir ekki löngu síðan báðu leikhúseigendur í Néw York, samkvæmt beiðni hirma frægu, lögregluna að reka rithanda- safnara í burtu. Lögreglan bað þá aftur á móti að leggja fram kvartanir frá mönnum, sem hefðu orðið fyrir ónæði eða hnjaski af völdum rithandasafn- ara. Leikhúseigendurnir gátu ekki lagt fram eina einustu slíka kvörtun. Sumir rithandasafnarar líta svo á, að öll brögð séu leyfileg. Algengasta og jafnframt áhrifa- mesta bragðið er að hringja til gistihúsherbergis hinns fræga manns, látast vera blaðamaður og óska eftir viðtali: Oftast fer það svo, að „fréttaritarinn" fer burtu með mynd af hinum fræga manni með eiginhandar- áritun. Listamenn álíta, að það skerði vinsældir sínar, ef þeir séu ókurteisir. Lionel Barrymore sagði fyr- ir löngu síðan: — Eg verð reið- ur við rithandasafnarana, þegar þeir hætta að biðja mig að skrifa nafnið mitt. Kveimadeild Slysavarnafélags íslands, ReykjavCk. fimrAtudag 17. des. (í kvöld) kl. 8V2 í Oddfellowhúsinu niðri. £insöngur — Dans, — góð músik. Allir þeir, sem aðstoðuðu við hlutaveltuna era vin- samlega boðnir á skemmtunina. Stjórnin, \~t-k:\ « Friðrikss. Bókin er saman í þeim tilgangi að reyna að vekja áhuga barna og unglinga á fegurð íslenzka jurtaríkisins. Þetta er saga um dreng og stúlku, sem keppa um að læra að þekkja sem flest blóm. Myndin sem hér fylgir er af kcppinautunum og hestinum sem það átti að fá í verðlaun, sem ynni í keppninni. \ f bókinni eru 60 MYNDBR AF ÍSLENZKUM JURTUM. Ennfremur lag eftir Karl O. Runólfsson við ljóð eftir Jóhannes úr Kötlum. Máfurinn fæst í afgr. Aiþýðublaðsins. ¦«j^*^*í» í deiglu hörmunganna reynist hjartalagið, segir gamla konan. Og svo vill hún fá að takmarka híóferðirnar. — Um ferskeytluna og hugsunarháttinn nú. — Um bókina um uppáhaldsskáldið mitt- NÚ TALA ALLIR uffl, að vér búum vi8 mikia neyð og vandræði nána. Já, satt er það, en ég Iit svo á, að þaa sé þyn^ra á metunum en þyrfti að vera. Þeg- ar slys ber að, ern ótal hendnr réttar fram til bjálpar og hnggtm- ar; þess ber að minnast með þakk- læti". Þetta segir Arný og beldor áfram: „NÚ HEYRIST talað um ekur á húsaleigu. Og má það vera ein- kennilegt hjartalag, hvort heldur það eru húseigendur eða aðrir, sem getur niðst á meðbræðrum sínum méð köldu blóði og kenna svo níðingsverkunum, handan við „pollinn", um kveinin og klæk- ina". „EF HÉR VÆRI ráðhyggni í réttu lagi og fastur vilji að bera hver annars byrði, trúi ég ekki, að viðskipti þyrftu, hér í Reykja- vík, að vera eins og þau eru. í deiglu hörmunganna reynist hjartalagið". „NÝLEGA VAR MÉR, fyrri hluta dags, gengið niður Ingólfs- stræti. Þegar ég sá eftir opnu strætfnu, var svo mikil þyrping manna fram undan Gamla Bíó, að hún Mktist þeim f jölda, sem stund- um sést við búðardyr, þar sem haldin er spennandi útsala". „ÞEGAR ÉG GEKK þarna fram hjá, spurði ég ungan mann, hvað væri þarna um að vera. Svarið var. „Fólkið er að bíða eftir, aö opnað verði til að fá keypta að- göngumiða að næstu sýningu." „VÆRI EKKI HVGGELEGRA að hafður væri hemiU á bíó-ferð- um á meðan eins er dimmt yfir og framundan eins og allir sjá og vita. Hvers vegna hafa stjórnar- völdin ekki auga fyrir akömmtun þessara sýninga eina og matnum, - 'eem nueldur er.og metinn?K -,i t:H*%* íw,^ EKKI ER EG MEÐ því að skammta bíómiða. Ég er (hræddur um að það myndi unga fólkimi ekki Mka, þó að gamla f ólkið, sem aldrei sækir kvikmyadaaúsin myndi fagna þvf. J. E. S. SKRIFAR: „Þ5kk sé Árna frá Múla fyrir erindi sitt fyrra mánudag um daginn og veginn. Hann mundi eftir fer- skeytlunni, þó listamönnum vor- um gleymdist hún á þingi sínu. Það er hægt að hafa yfir heilar bögur án þess að efnið þekkizt, þegar þær eru nóg^u alþýðlegar. Ferskeytlan er íslenzkust af öllu í íslenzkum skáldskap". ,1 „EN NÆR HÚN til eyrna ís- lenzkrar æsku?; Vill hún heyra annað en slagara og auðvirðilegar revíur? Er það ekki kallað að vera „púkó" og „sveitó", ef menn tala og rita í anda íslenzks hugsunar- háttar, þess, sem hefir skapað sögu þjóðarinnar á umliðnum öldum? Verður ekki allt hér að bera út- lenzkan keim til þess að ná eyr- um' fólksins; jafnvel þó að afar þess og ömmur hafi Uðið hungur og kulda og orðið að bera kol og salt á bakinu hér í höfuðstaðnum fyrir ekki meira en 40—50 ár- um?" „EINU SINNI var nú talað um „vitlausa manninn í útvarpinu", þegar kvæðamennirnir voru að skemmta þar með kveðskap sín- um. Sögu okkar og tungu megum við aldrei vanrækja eða lítilsvirða á nokkurn hátt. Vei þeim íslend- ingum sem iðka slfkt". EG FAGNA ÞVt að nú er kora- in út bók með minningum um Eta- ar Benediktason. Hann hefir alltaf veriö mitfe uppáhaldsskáld o'e ég

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.