Alþýðublaðið - 17.12.1942, Blaðsíða 8

Alþýðublaðið - 17.12.1942, Blaðsíða 8
6 ALÞYDUBLA0ID " ' r"i"" Fimmtudagur 17. des. 1942. HÝJA BIO SlangiBD fréttaritari <His Ghi Friday). Cary Grant Rosalind Bussell Ralph Bellamy 5, 7 og 9. NÝMÓÐINS GIFTING. IFJALLKONUNNI frá 21. maí 1893 er smágrein með þessari fyrirsöan um hinn najn togaða og einkennilega alþýðu- mann, Eirík jrá Brúnum. Frá- sögnin hljóðar svo: „Eiríkuf Ólafsson jrá Brún- um, sem var nokkur ár Mor- mónaprestur í Ameríku, hejir nú gift sig sjálfur stúlku einni hér í bænum, án þess að kveðja prest til. Hélt séra Eiríkur sjálfur hjónavígsluna og hefir nú gefizð út lítið smárit um þessa helgu athöfn, góðu fólki til uppbyggingar og eftir- breytni. Telur hann þessa að- ferð þægilegri og ódýrari en að láta prest gifta sig." * SÉRA Hjálmar Guðmunds- son, er prestur var á Kol- freyjustað á undan sera Ólafi Indriðasyni, fóður skáldanna Páls og Jóns ÓlafsSona, þótti gáfumaður, en hjárænn í meira lagi. Alþýða manna kallaði hann ofvita. Jón Ólafsson segir svo um hann m. a.: „Spurningar hans þóttu stundum skrýtnar. Eitt sinn spurði hann böm í kirkju, og spurði eitt barn, hver væri besta bók á íslenzku. Barnið svaraði: „Biblían." „Þú ert vitlaus, — lambið mitt," sagði hann og vék spurningunni að því næsta og svo koll af .kolli. Annað barnið sagði, að það væri barna lærdómsbókin, þriðja, að það væri sálmabókin o. s. frv., en öll fengu þau sömuútreið. Gísli sonur hans var í kirkju og hvíslar hann að einu barninu, að það skuli segja: „Kvöldvökurn- ar," og gerir barnið það. „Al- deilis rétt, lambið mitt!" segir prestur, „þú ert fermandi." * KVNNINGI minn lætur allt- af bætiefni í wiskýið sitt. Með því segist hann byggja sig upp um leið og hann rífisig niður. i UARTeL&ETE'. YRIR-HEITNA ANDIG Á imorgun? ...— Já, á morgun, sagði Piete. — Jæja, það er ágætt. Þá ætla ég að fara strax til höf ð- ingjans Matiba og sþyrja hann, favort hann leyfi veiðarnar. Rinfcals skiidi Zwart Biete eftir, þar sem hann var að fægja ibyssu sána, og fór að finna faöfð- ingjann. — Ó, höfðingi, sagði hann. — Hvíla foín faæfir' ekki slíkuim höfðingja sem jþú ert. Það getur ekki verið, að þú hvílir hjá svonla fiajUtegjri konuj á svona slitnum feldum. — Hvað veizt þú um hvílur mínar, Maimfoa? spurði höfðing- inn. — Hvað veizt þú um þær? — Enn þá kallarðu imig Mam- ba, ó, mifcla naut, sem lætur fjöllin skjálfa fyrir andardrætti þínum og enn þá segi ég sem Mamfoa, að ég veit margt. Og semt Mamba get ég séð gegnum faolt og hæðir, og ég veit, að þægileg áforeiða er öryggi dyggð arinnar, því að kaldar konur leita falýrra hvílubeða. — Þetta er ný kona, nöldraði faöfðinginn, — og ég á tuttugu konur, sem allar heknta falleg- asta feldinn. Bráðum sendi ég menn míng. af stað og útvega það, sem þær þarfnast. —¦ Já foráðum. En verður bráðum nóg? Eg faefi skyggnzt inn á framtíðina og séð margt hræðilegt, og af því að ég<er vin ur foinn, hefi ég komið með þessa anda til þess að veiða f yrir þig Ijón. OÉg vona aðeins, að það sé ekki orðið of seint, bætti faann við. Konan iþín blygðast sín fyrir hvíln sína, og það er til hábor- innar skaimmar. Hann þagnaði stundarkorn, en hélt svo áfram: — Hvar eru kýrnar mínar og kvígurnar? Þeim er þó senni- lega ekki farið að fjölga? Og bjórinn, sem þú sendir mér í dag, var verri en sá, :sem ég fékk í gær. Zwart Piete hafði tvisvar sinnum komið auga á Ijón með svart fax, sem hann éleit að yrði hin heppilegasta gjöf handa höfðingjanum. Hann spurði Itinkals ráða og hann á- leit slíkt hið samaa. — Ætlarðu þá að koma með okkur í fyrramiálið? spurði Zwart Piete. — Koma með ykkur, hús- bóndi? Hvert? spurði gamli Kaffinn. —•Komameð okkur að leita að þessu Ijóni? ,• hTJARNARBlÖB SB«AMLA RIÖ MAISIE^ Amerísk kvikmynd meff — Nei, nei, husbóndi. Ég hefi ekki týnt mehiu Ijóni og þarf þess vegna ekki að leita að þvi. —i Þú keimur vegna þess, að ég skipa þér það. — Já, húsbóndi. Ég skal koma fyrst þú skipar mér það, en ég hefi enga <töfra gegn Ijónum. Ég átti einu sinni mjög sterka Ijónstofra, já, svo störka, að ef ljón kóm auga á mig, hljóp það burtu og grét eins, og kven- inaður. — Það hlýtur að faafa verið sterkt iyf, sagði de Kok. — Já, vissulega var það sterkt, kynblendingur. Þau hlupu eins og faundar með skott- ið milli fótanna. —i Jæia, vertu þá tilbúinn í dögim og vertu ófullur. —. Ófuilur? sagði Rinkals, stórmóðgaður. — Álítur hús- faóndinn, að ég drekki þennan bjór? Þessi bjór er handa hin- um glötuðu, sem koma til mín og biðja um bjór. Hefir hús- bóndiinn aldrei heyrt getið um hina glötuðu? • í dögun iagði hópurinn af stað: Zwart Piete, de Kok, Sara og Rinkals, sem hafði systur yngstu konu höfðingjans með sér í foandi. Hún þvaðraði án afláts. — Hvers vegna hefirðu hana með þér? spurði Zwart Piete. —. Hún er nýja töfralyfið v initt, sagði Rinkals. — Gegn Ijónum? Hvað geta konur gegn ljónum? spurði de Kok. — Gáfaður hefirðu aldrei ver- ið, kynblendingur, sagði Kaff- iim. —i Heldurðu að ljónið vilji ekki faeldur unga stúJku eh gamdan og faruman öldung? ----Þú taiar um ijón eins og iþað væri máður. — Ég tela um Ijón eins og þau eru, og það er kunnugt, að sá'lir hinna dauðu fara oft í Mk- ama dýranna. Sálir hugprúðra manna fara í líkami ijóna, en sáiir kynblendinga í iikami sjakalá). — En sálir gamalia græðara? spurði de Kok. — Ef þeir eru vitrir, verða sálirnar kyrrar þar sem þær eru Sál mín er meira en þúsund ára gömul. Já, og hún eirir vel í iMkama mínum. Hann lagði faöndina á miagann. . .— Slepptu stúlkunni, sagði Zwart Piete, — og svo leggjum við af stað. — Er húsbóndanum alvara? , — já; mér er alvara. —. Húsbóndinn hef ir talað, en Mowgli (The Jungle Book) Myndin í eðlilegum litum. Eftir hinni heimsfrægU bók B. Kiplings. Aðaihlutverkið ieikur Indverjinn SABU. Sýnd kl. 5, 7 og 9. Bönnuð fyrir börn innan • Ii2 ára. ¦ I Ann Sothem Bobert Yonng Sýnd kl. 7 og 9. i Kl. 3%—6^. í GAMLA DAGA (Those Were the Days) Wm. Holden — Bonita Granviile ef eitthvað kemur fyrir, skal ég ganga aftur og ásækja hann. Já, dag og nótt skal vofa mán á- sækja húsbóndann og • kvelja hann. Hikandi leysti hann böndin af stulkunni og sleppti henni, en hún hljóp fourt í dauðans ofboði, án þess að h'ta við. Skömmu seinna komust þau á slóð ijónsins. — Það er ekki langt undan, sagði Zwart Piete. Þau stigu af baki og bundu samlan hestana og sneru þeim ifrá pahnarunni, sem stóð þar skammjt frá, en 'þar áhtú þaxi, að ljónið lægi sofandá. —¦ Þegar það rís á fæitur;. skýt ég það, sagði Piete, — en þið, de Kok og Sara, foíðið og e£ mér mistekst verðið þið, að skjóta. Miðið á neðri kjálkaam og brjóstið. Eigum við að kveikja í gras- inu? sptirði de Kok. —í Nei, við göngum að því. Þetta er tamið lión. — Hvað á ég að gera? spurði Rinkals. — Mig langar til þeste KappaksttirshetjaD. Annar maður varð fyrir hest- unum og tróðst niður á rykuga götuna. Það skipti engum togum, að Alfreð var kominn út um hliðið og út á stræti Rómaborgar. Sigri farósandi kailaði faann eggjandi drð til löðursveittra hestanna. Þeir hertu enn á sprettinum. : f Þo að AMreð væri hlekkjaður. á höndum, itókst faonum að hafa fullkomna stjórn á hestunum, þar 'sem þeir þeystu eftir göt- unum, fullum af fólki. Hvað sem það kostaði, varð hann að kom- ast út úr Rómaiborg faið allra foraðasta. Á strætunum úði og grúði af vögnum með hestum fyrir, og víða sáust uxavagnar, sem not- aðir voru til þess að flytja hey og aðrar vistir til íborgarinnar. En AMireð hélt samt alltaf á- fram á sama hraðanum1. Með undraverðri leikni tókst faonum að sneiða hjá öUum farartækj- um og vegf arendumi Alls staðar voru að fælast hestar af þessum ósköpum. M^un hlupu ofsa- ihræddir ^mdan og kölluðu: „Þetta er vagn Manusar. Sjáið þið! Þetta eru svörtu faestamir faans Manusar!! En það er ekki Manus, sem ekur. Ef mér skjátlast ekki, þá er það forezki fanginn sem var sléginn. Manusi á uppboðinu um dag- 4&a " ' „Farnist honum vel!" hróp- :Uðui sumár. „Nei, grípið þiS þrælinn!!" ösikruðu aðrir. — „Stöðviðfaann!". ; {AMreð leit snöggvast um öxl pg sá, að Manus kom ríðandi á. 'foarða stökki á eftir honum, og í fylgd með honum voru nokkrir llierimenn, einnig á hestbaki. „Tíu þúsund sesterta faer sá,, •sem tekur höndum brezka faundinn! æpti Manus. — „Hann faef ir stohð vagninum minum og; Sýnt méir tiliræði. Hann skal svei mér verða píndur til. dauða fyrir það!" ; Ýmsir vegfarendur þustu til og reyndu að grípa í taumana hjá AMreð; En faann ók, áfram! á sama faraðanum. ..' Með dásamlegum sniildar- forögðum tókst faonum að komast: áfram í þrönginni. Þó sfcaili oft faurð nærri hælum, að faanm rækist á farartækin. Allt í einu sá AMreð, að faanir var að afca fram fajá Cölpsseum^ fainu tfiræga hringleikhúsi. Sú IT 1=. aUiTE, GMPLB.,.SO LOMG AS THE TAP5 HAVE AIR P0WER0MTHI6 I6LAND WE A2E LIKE HUNTED ANIMAL6 / WE CANNOT MOVE DURING THE PAV-. OR EVEN E-HIELP ANKSHTFIPE SO THATTHEIRPLANE6 P0M0T-5P0TIT/WE MUSTSWEEPTHEM NT0THESeA...0R PERISH SLOWLV/ MIS5 QUIOC A COMBINEP LANP ANPAlg ATTACK WILLACCOMPLIEH WHAT VOU CANNOT PO YOUGSELVES/ YNDA- SAGA. Örn: Áður en ég segi þér hvað ée hefi hugsað mér að gera, vildi ég að faú gæfiar méí dáhtla hugmlynd um iþínar ráðagerðir í samibandi við japasnska flug- völlinn. Hildur: Þag er afar einfalt m&l. Syo lengi, sem Japanir faafa flugvöll faér á eynni, eiga þeir alls kostar við ökkur. Við getum lítið hreyft okkur að deg inum, og á nóttunini er einnig erfitt að aðhafast nokkuð, þar semi nota þarf skotfæri eða sprengjur, án iþess að það sé uppgötváð úr flugvéluhuih. Við verðum'að hrekja þá í burtú, annars verðum vig smám saman eyðilögð. öm: Við verðum að gera árás með hermönnunum, sem iþú ræður yfir og gera út um örlÖg okkar strax. — Ungfrú Hildur! Sameinuð 'land- og ioftárás er það eina, sem dugar. Hildur: Ég vil aðeins segja þaði herra Örn, að þú ert eng- inaq. .fiugkonuniguir. Örn: Ekki eins og stendur. Eri ég gæti ef til viH orðið það^ mefi|>inni hjálp.

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.