Alþýðublaðið - 23.12.1942, Blaðsíða 8

Alþýðublaðið - 23.12.1942, Blaðsíða 8
* j*Lt»vmmt*»fi» KUðvikttfegii* 23: áes. 1K& MVJA BIO Bolirfnlla skipið. (Clouds over Europe) Spennandi njósnaraimynd. Laurence Olifer Valerie Hobson Balph Richardson Böm yngri en 12 ára fá ekki aðgang. Sýnd kl. 5, 7 og 9. Síðasta sinn! í ÞRIÐJA RÍKINU rr VEIR Þjóðverjar hittast á ¦*¦ götu og taka tal saman. „Hvað er í fréttum?" „Allt ágætt." „Hvernig líður konunni þinni?" ,flún unir lífinu hið beztal" „Og börnunum þínum?" „Þau eru glöð og ánægð eins ®g venjulega." ,Mvað er að heyra! Ertu að tala við mig hérna, eða held- urðu, að við séum að tala sam- an í síma?" * SÁTTASEMJARI sóknarinn- ar-var í raun og sannleika mjög friðelskandi maður og fús til þess að blanda sér í deilur manna til þess að lægja þær, Kvbld eitt var hann á heim- leið og heyrði þá álengdar há- vært samtal milli manns og konu, sem stóðu í garðinum ut- an við lítið hús. Sáttasemjarinn þóttist viss um að þau væru í háa rifrildi. Hann vatf sér inn um hliðið til þeirra og fór að hvetja til sátta. ,J$vona, svona, vinir mínir" sagði hann, „svona, svona, þetta gengur ekki! Hættið þið þessu óviðurkvæmilega rifrildi." Þau sneru sér bæði að hon-' um, og maðurinn varð fyrir svörum: }Jivað kemur jþér "þetta eigin- lega við? Auk þess er hér ekki um neitt rifrildi að ræða." „Nú, mér heyrðist endilega —," stamaði sáttasemjarinn. , „Hvern þremilinn ætli þú hafir heyrt!" hreytti maðurinn út úr sér. „Til þess að rifrildi verði þurfa rtienn að vera ósam- mála, ekki satt?" „Jú, rétt er það" svaraði sáttasemjarinn. „Jú, grunaði ekki Gvend!" sagði maðurinn. „Og við hjónin erum álveg sammála. Konan héldur því fram, að ég muni ékki láta hana hafa grænan tú- skilding af vikulaununum mín- um, og ég héld nákvæmlpga því sama fram!" * MISGRIP ÞÉR horfið svo arimmdér- lega á mig, frú? — Fyrirgefið þér, ég hélt það væri mað'oHnn minn. STUARTCLOETE*. íTYRIRHEITNA LAN Wö {XIWBfKM legt, að slíkur maður skyldi deyja, sagði Gert. — Já, það var hörmulegt. Og annar eins smiður var ekki á hverju strái. Frú Coetzee benti á rúm í einu horninu. — Líttu á húsgögnin, sem hann smíðaði handa mér. Já, þeim manni var margt vel gefið og menn báru mikla virðingu fyrir honum. Ég vona að þú dveljir hér í íáeina daga, það er inargt sem ég þarf að, ræða við þig. Það er ekki þar íyrir, að hér er oióg af góðum mönnum, en það er ekki gott að trúa þeim, sem 'maður er samviztum við, Æyirir eíntkamá'liuími sjtfniuim. Þú hefiir heiðarilegan svip, ungi miaður, og þér er ekki trúandi til iþess að gera ekkju amein, það isá ég á þér strax, þegar þú reiðst heiim að húsinu., Ég er fljót að átta mig á mönnum, sagði frú Coatzee — það er gáfa, sem mér er gefin, og ég fer aldrei villt. — Kærar þafefcir,frú,. það er fallega gert af yður að bjóða mér að dvelja hér í fáeina daga. Hann athugaði strengjahljóð- færi, sem stóð þar uppi við vegginn. — Hefirðu gaimian af hljóðfæraslætti? spurði hann. -~- Já, herra minn, ég gríp stundum á hljóðfæri, en íþað er sjaldan nú orðið, síðan ég þurfti að fara að vinna karlma'nns- verk. — Tónlist er dásamleg, sagði Gert — já, hún er dásamleg. .— ]>ú 'hefir þá líka gaman af hljómlist?? Leikurðu á hljóð færi? — 'Nei, en ég syng. Ég syng foassa, bætti hann við. Hendrik var óánægður. Tím- inn, hið eina, sem hann gat ekki ráðið við, • var f arinn að lita hár hans grátt. Ef afkom- endur hans áttu að aukast og margfaldast og uppfylla jörðina varð hann að hafa hraðann á. Mangir menn á hans aikiri voru búnir að eignast barnabörn og var hann ekki eins og Abra- ham? Guð hafði heitið Abra- ham því að afkomendur hans yrðu eins og sandur á sjévar- ströndu. Hann hætti að hugsa um Sannie, ©n fór að hugsa um Louisu. Honum, virtizt allar fconur eins, en þó gat hann ekki varizt því að hugsa tíðast um Louisu, sem hafði allt það til að ibera, sem hann krafðist af hennar kyni. Því lengur sem leið, því oftar kom kynblend1 ingsstúlkan honum í hug, jafn- ve'l á nóttunndj þegar hann hvíldi við hlið konu sinnar, og á daginn, þegar hann var að vinna. Hann sá hana allstaðar, sá hana skjótast milli trjánna, sá hana speglast í tjörnunum, sá hana í rúmi konun sinnar. Það var engu líkara ©n að hún hefði ifcöfrað hann. Anna frænka sendi hana oft ¦til Sannie með smágjafir eða skilaboð, og hún hafði alltaf lag á iþví að f ara nálægt þar sem Hendrik var að vinnu. . 4. Lovisu fannst lífið mjög ein- falt og óbrotið. Eins og hjól, sem snýst stöðugt á sama hátt. Hún vonaði eins'kis af framtíð- inni og harmaði ekki hið liðna. Hún var hvorká góð né vond, að- eins kona. Fyrirlitning hennar á dökku f ólki f >ór , dagvaxandi eftir því sem toarnið varð Ijós- xara á litinn. Anna htla var nærri því hvít, með Ijósbrúnt hár. i Draumur hennar um hvítu 'kvíguna, unga rauða nautið og svarta, stóra nautið hafði rætzt. En nú snerust allir draumar hennar einungis um stóra, svarta nautið. Stórt naut, ákaf- 'lega sterkt og hraust, en andHt Iþess var andlitið á Hendrik van der Berg, og í draumum sínum teymdi hún. hann á eftir sér með hring í miðnesinu. Þessi draumur myndi eihnig rætast þegar Sainnie þykknaði undir belti í annað sinn, þegar ávext- irnir væru neerri þroskaðir á trjánum. Þangað táil myndi hún vel geta beðið, sýnt sig endrum ög eins manninum, sem hún þráði, til þess að eggja hann. Því ,að mieð því að sýna honum sig myndi hún, auka þrá hans, þang að til hún flæddi um æðar hans eins og eldur í sinu. Henm' var samia um högg Önnu de Jong, þegar hún var ireið, því að húðin, sem hún flengdi, myndi bráðum verða strokin af höndum Hendrik van der Bergs, leiðtogans, mikla mannsins, sem drap son sinn til þess að fullnægja óskum si'n- um, stóra, svarta nautsins í draumum hennar. Nú orðið bar hún barn sitt á mjöðm sér. Líkami hennar sveigðist mjú'klega og enn var hún jafn teinrétt og áður. Hún var yndisleg vera, fögur og hraust og freistandi fyrir hvítu mennina. Louisa var hið sama og móðir hennar hafði verið og amma hennar, þegar þær voru ungar. Anna de Jorg var undrandi !þegar hélfur mánuður var lið- inn og hún hafði engar fréttir fengið af sonarsyni sínum. Hafði-eitthvað komið fyrir bann Hafði hann gert sig að fífli? mmmi MowgU (The Jungle Book) Myndin í eölilegum litum Eftu- hinni heimsfrægn bók B. Kiplings. Aðaihlutverkið teikur Indverjirm SABU. Sýnd kl. 5, 7. 9. » síðasta sinn Því lengur sem leið fannst henni Mtla igyltan hið eina, sem hefði getað veitt lífi sínu öryggi Svín voru heimiliselsk dýr. Þau voru ekki eins og kýr og kind- ur eða hestar, sem hægt var að reka frá einum stað til annars. Vissulega hlaut Gert að koma bráðumi með gyltuna á undan sér. Hún hugleiddi, hvernig hún myndi vera á litinn, senni- lega bæði dökk og Ijós, en dökku blettirnir þó stærri, því "að ljósu blettirnir voru svo við- kvæmir fyrir sólbruna. Það varð að fara mjög gætilega með hvít svín, því að húðin á þeim »iA eio SS Litli fiðlasHilIiPB- wtim. (MeJody for Three) TOSCBA SEIBEL JEAN HERSHOLT FAY WEAY og WALTER WOOLF KING ýnd á öllum sýningum í dag, kl, 3^—6^ og kl. 7 og 9 var eins viðkvæm og húðin á kvenmanni. Hún hugsaði um það, hversu margir spenar- væru á henni. Því fleiri spenar, því betra, sjö eða átta hvorum meg- in var ágætt, sfex of lítið. Því að ef hún ætti marga grísi, gætu sumir þeirra aldrei drukkið, ef gyltan hefði ekki nema sex spena. Og ef tii viil hafði Gert farið klaufalega að og ekki fengið gyltuna. Og hefði svo farið, gat hann naumast komið aftur með kúna og kálfinn. Gjöf var gjöf, því varð ekki neáitað. Samt var ástæðulaust að vera að ergja sig. Allt var í hendi Kappakstursbetjan. Alfreð létti þegar. hann sá Manus snúa sér við og gera sig líklegan til að ganga burt á- samt hyski sínu. Hún leit út fyrir, að honum væri borgið eftir allt saman. En í sama bili heyrðist einhver kalla:^ „Líttu á 'sundlaugina þarna, göfugi herra. Hvað er þarna úti í skugganum?" Alfreð til mikillar skelfing- ar sá hann einn af þrælum Severusar benda í áttina til hans. Það var reyndar sá, sem vísað hafði á hann. Manus rak upp áköf sigur- óp. Hann tók sprettinn að sund- lauginni ásamt vörðum sínum. Alfreð var ljóst, að nú voru góð ráð dýr, ef hann ætti að komast undan. Ekki eitt andar- tak mátti fara til spillis. Og Alfreð stokk upp úr vatn inu. Það kom fát á alla, svo að þeim féllust hendur um hríð. En Alfreð var þá ekki seinn á sér, heldur greip prælinn, sem hafði svikið hann, hóf hann á loft og dengdi honum af alefli á Manus. Við það steyptust þeir báðir beint á höfuðið í laugina með ópum og óhljóðum. Þetta bar allt svo bráðan að, að menn höfðu ekki áttað sig á því, að þetta var Alfreð, sem hér var að verki. Hann vildi ekki bíða þess, að hann þekkt- ist, heldur þaut út í myrkrið. Svo var Manus dreginn upp úr lauginni af hinum óttaslegnu vörðum. Hann var fölur' af reiði. „Þetta hefir víst verið strokuþrællinn minn, brezki hundurinn!" æpti hann og skók hnefana framan í Severus. „Eg fer beina leið til keisarans og bið hann að sjá um, að hús þitt verði umkringt og rannsakað. Þú þekkir lögin!" bætti hann við í ögrandi 'rómi. Rétt um leið og Manus og varðmenn hans fóru burt, kom Alfreð aftur til Severusar. — Hann hafði fali3 sig örskammt þaðan í burtu. „Nú er illt í efni, göfugi Se- verus," sagði Alfreð þungbúinn á svipinn. ,,Eg heyrði hótanir illmennisins. Eg" vil með engu móti koma þér í klípu. Eg ætla nú að f ara beint til Rómaborgar og framselja mig sjáMur. Ég verð!" ^ „Og láta þér w greipum ganga tækifærið til að ávinna þér frelsi!" hrópaði Severus æstur. „Nei, Alfreð! Ef nokkur tök eru á því, skaltu fá að stjórna þeim gráu mínum á kappleiknum mikla á morgun. En hvernig eigum við að koma því í kring? Alfreð stóð hugsi um stund. WELL SAIP.MI?.$MITH/WEH^EW0KICEP HAI?P ANP LONGTO PREPARB TOR THE GteAT VICTORy 500N TO COME/ 0UT FOR THE5E FEW HOUfö WE WILL LtVE AGAíN THE LIFE WE.. I... HAP ALMOíT FOR60TIEN, i 6\sieyouy/iCR>Ry/ Hildur: ÍÉg vona, að ég komi ykkur ekki á óvart herrar mín- Y N D A ' ' ir. Hr. öm viljið þér 'gera svo vel og setjast hérna, hægra imeg- S A G A . . in við mig. Örn: É-é-ég ....... Stormy: Hann á við það, að við höfum orðið snortniir af yndisþökka iþáium, /ungfrú Hildur. Er dtófci svo, Öéi?¦'•' Örn: Eg hafði hugsað mér, að hafa yður fyrir mig sjálfan og ihalda frá yður iþessum gamimi, en Iþér sjáið hvemig það héfir tekist. Hildur. Jæja Hr. örn. Við höf um lagt mikið að okkur tíl þtess að undinbúa hinn mikla sigur, seitn bráðum mun verðai unninri. !Sklil'fyiiur "sigrinuíh!

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.