Alþýðublaðið Sunnudagsblað

Tölublað
Aðalrit:

Alþýðublaðið Sunnudagsblað - 29.03.1936, Blaðsíða 2

Alþýðublaðið Sunnudagsblað - 29.03.1936, Blaðsíða 2
ALÞÝ®UBLABI» Iþróttir og útivist* FYRSTA VETURÍNN, sem ég dvaldi í M. A. (svo er Mentaskólinn á Akureyri alment kallaður), var ein námsgreinin leikfimi. Eg var hálfgerður auli í öllu, sem laut að styrkingu líkama mannsins. Eg man svo vel eftir fyrstu leikfimiskenslu- stundinni, fátt tollir svo vel í kolli mínum. Skólabjöllunni var hringt. Við 2.-bekkingarnir hlupum sem fætur toguðu til jeikfimishúss- ins, því að svo hafði verið fyrir okkur lagt. — gennarinn var þarna fyrir og skipaði okkur að afklæðast. Ég fór þegar að verða feiminn, en slíkt stoðaði lítt, því að kennarinn hélt áf ram að skipa mér úr fötunum. Og ég vissi að mér bar að vera yf ir- boðurum mínum hlýðinn. Smátt og smátt týndi ég utan af mér fötin, uns ég stóð allsnaktinn fyrir framan hóp bekkjar- bræðra minna. „Hefirðu engin leikfimisföt?" spurði kennarinn mig. „Nei", svaraði ég, ofurlítið skjálfraddaður. „Þú verður að koma með þau í næsta tíma," hélt hinn strangi yfirboðari áfram. „Já", stamaði ég. „Þú verður að fylgjast með okkur, þótt þú sért strípaður — og þú líka," sagði hann og vatt sér að öðrum, sem eins var ástatt um. Svo hófust æfingarn- ar. Okkur var skipað í raðir og látnir sveigja okkur og beygja éftir ýmsum reglum, sem mér þóttu fáránlegar í meira lagi. Þegar kenslustundinni var lokið, var ég orðinn rennandi sveitt- ur og þreyttur í meira lagi. Með lánshandklæði þerraði ég svit- ann af mér, og reyndi að líkja eftir félögum mínum. Loks fekk ég að fara í fötin aftur og varð því fegnari en frá verði sagt. Elns og fugl, sem sleppt er úr búri, þaut ég á dyr, undir eins og ég var fær um. Ég hélt mig hólpinn og að öllu leyti lausan við þessa kenslustund. En ægi- legustu kvalirnar voru eftir, og það voru harðsperrurnar, sem ég fekk í allan skrokkinn. — Hét ég því að reyna að komast M i d ii i n ga s 1 i t u r M. A. veturinn 1930-1931. Eftlr Jón Krlstjánsson. M. A. séð frá Lystigarðinum. hjá því að koma í þessar kenslu- stundir, það sem eftir væri vetr- arins. En hjá því komst ég ekki. Ég varð áð kaupa leik- fimisskó og leikfimisbuxur. Þennan vetur og tvo næstu gekk ég svo fram hjá leikfim- inni með öllum þeim klækjum og brögðum, sem ég kunni. En svo kom nýr kennari til skólans. Hann var ungur, og áhugasamur..— Um líkt leyti tók skólinn að kallast menta- skóli. Margt tók breytingummeð kennara þessum og nafninu. Á- hugi til athafna bæði andlega og líkamlega óx nú fyrir alvöru meðal margra. Svo kom vet- urinn 1930—1931. — Nú var svo komið, að ekki nægði að koma með afsökun á vör- unum í leikfimiskenslustund- irnar. Nei, nú urðum við að haia með okkur handklæði og leik- fimibuxur. Að lokinni hverri kenslustund í leikfimi, vorum við látnir fara undir kalda steypu. I fyrstu bölvaði ég henni hátt og í hljóði. En það fór af smán: sáman. En núvar eigi eingöngu reynt til að opna augu okkar fyrir ágæti leikfiminnar. Okkur var gefinn kostur á fleiri íþróttum. Og smám saman opnuðust augu okkar fyrir ýmsu, er okkur hafði Undanfarið höfðu smágöngu- ferðir verið tíðkaðar nokkuð, þegar veður voru einkar-góð. En nú var eins og menn yrðu fyrst varir við hinn fagra f jalla- hring umhverfis Eyjafjörðinn. Það er eðli æskumannanna, að horfa hátt, — yfir fjöll og mis- hæðir framtíðarlandsins. Og f jallahringurinn tók að lokka æskumennina til sín. — Nokkru áður en árinu lauk, þ. e. a. s. nokkru áður en árið 1931 gekk í garð, bárust þau tíðindi norður til Akureyrar, að búið væri að rjúfa hina æva- gömlu skólavörðu í Reykjavík. Fyltust þá ýmsir nemendur skólavörðuást (sbr. föðurlands- ást) og óðum urðu raddir þeirra háværari. Dag nokkurn var svo nemendum tilkynt, að haldið skyldi næsta morgun með nesti Nemendur á f jallgönguferð. og nýja skó, til Vaðlaheiðar, þar sem reist skyldi úr reginbjörg- um voldug skólavarða. Um kvöldið var kenslubókum miður varlega varpað á góða geymslu- staði. Síðan var lagst til svefns og dreymdi marga ýmis- konar æfintýri upp til f jalla. — LOKS RANN DAGUR og lagt var af stað í fagurri fylk- ingu. Einkum in fögur, þegar hún fór yfir aðra brúna á Eyjaf jarðará, rae^ íslenzka fánann í fararbroddi. Veður var kyrt og f agurt. — Þegar yfir ána kom, fóru méfi* að gerast móðir og var þá griP' ið handhægasta ráðið við mæð' inni og það var, að taka sér ofurlitla hvíld. Tóku nú einstaka sauðir ai snúa úr hinni fögru hjörð. E» að lokinni ofurlítilli dvöl ti* árbakkann, hélt meirihlutin* áfram til heiðarinnar. Gengi* var um grasi og lyngi vaxnar hæðir, unz loks var komið upP' undir heiðarbrún. Að lokui*- komum við alla Ieið upp á há- heiðina. Bitur kuldi bagaði þeg- ar mörgum. Sneru sumir vt bygðasælunnar aftur, en aðrií' brutu upp grjót og báru í hauga- Karlar sem konur unnu ósleiti' lega að vörðusmíðinni lengi dags. Var kuldinn svo napur, a®* varla var hægt að matast o$ því síður gátum við karlar gefíð' konum hýrt auga, því að sv* mátti segja, að slíkur eldur frysi á leiðinni til áfangastað- aríns. Þegar vörðuhleðslunni lokg var lokið, var íslenzki fánio11 settur efst á vörðuna, því næst skipuðu menn sér um nývirki þetta og sungu nokkrar tæki- færisvísur. Þessu næst var tek~ ið til fótana niður brekkurnar^ Neðan við heiðina biðu bílar,- hlaðnir vistum, þótti flestum þá kaffisopinn hressandi og heima' vistarbrauðið óvenju lostætt. Flestir kusu far með bílunum, en aðrir gengu. Daginn eftir ferð þessa, vor- um við eins og ný af nálinni- Við vorum hress og kát og höfðum ýmissa smáatvika a& minnast. Og „mikill vill alt af meira", segir spakmæli nokk- urt. Svo varð nú með nemend- Prh. á 6. síðu. áður verið hulið á þessu sviði. þótti fylking- Kappróðrarbátur M. A. á Pollinum.

x

Alþýðublaðið Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/53

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.