Alþýðublaðið Sunnudagsblað

Tölublað
Aðalrit:

Alþýðublaðið Sunnudagsblað - 03.05.1936, Blaðsíða 2

Alþýðublaðið Sunnudagsblað - 03.05.1936, Blaðsíða 2
AKÞÝÐUBLAÐIÐ Bardagi við krókódíla. Krókódílar ráðast á þrjá æfin- týramenn á smáeyju í mynni fljótsins Rió Tuira. Æfintýraleg frásögn eftir Birgi Pálsson ARIÐ 1930 lenti ég í hinum kynlegustu æfintýrum. Eftir að ég hafði verið lengi á flækingi um hafnarhverfi San Francisco, réðist ég dag nokk- urn á gamalt og ljótt skip s.s. „Western Point" frá Savannah, sem var í förum með banana milli Kyrrahafshafna Mið- og Norður-Ameríku: Þó að skipið kæmist aldrei hraðara en 6 míl- ur, þá náðum við þó einn góð- an veðurdag til Panama. Hér var það, sem æfintýri mín hóf- ust í félagi við gamla sjóhetju, skipstjórann á bananaskipinu „La Paloma". Það beið um þess- ar mundir í höfninni, meðan verið var að sækja bananafarm- inn upp í frumskógana með- fram Panamafljótinu. Higgins skipstjóri fræddi mig á því, að eigendur skipsins hefðu mælt svo fyrir, að skipið færi til Rio Chucunaque og héldi þar kyrru fyrir, unz farmurinn kæmi. — Rio Chucunaque er dá- samlegur staður fræddi skip- stjórinn mig um, meðan hann kveikti í gömlu tóbakspípunni sinni. En hann er hættulegur — meira að segja mjög hættu- legur. Ykkur, sem hér eruð, getur ekki komið til hugar, hve hættulegur staður það er. Svo dró hann upp skyrtuermarnar og sýndi mér handleggina, sem báru allar hugsanlegar menjar um ógnir hitabeltissjúkdóm- anna. En það er gaman að koma þangað, og þar er hægt að vinna sér inn aukaskilding, með því að skjóta krókódíla — --------. Þér ættuð að sjá, hve faileg krókódílaskinnin voru, sefn ég seldi í fyrra, stjórnin sjálf keypti þau. Þau fara aldrei undir 500 dollara, ef þau eru óskemd. Augu skipstjórans loguðu af æfintýraþrá, meðan hann sagði mér þessa sögu, og ég varð blátt áfram svo hrifinn, að ég kvaddi „V/estern Point" — auð- vitað í laumi og fór sem heið- ursfarþegí um borð á „La Paloma", seíri seig þunglama- Jega í áttina til Rio Chucunaque <og aefintýralandsins, með ban- anaskógana, þar sem krókódíl- ar vaka í öllum ám. ÞEGAR rökkrið var að síga yfir landið og frumskóg- ana í Dorien, skreið „La Pa- löma" inn í ósa Rio Tuiras. Þar var mjög margt um krókódíla. Litlu síðar vörpuðum við akkeri skammt frá negraþorpi einu, La Palma að nafni. Þetta var að vísu engin stórbær, aðeins um það bil f jörutíu staurabýli. En hvarvetna milli kof anna var alt þakið hitabeltisgróðri. Ibúar þorpsins voru flestir bláfátæk- ir svertingjar, sem unnu á ban- anaekrunum. Skipið okkar, „La Paloma", átti að halda áfram daginn eftir lengra áleiðis til Rio Chucunaque, en ég varð eftir í La Palma. Higgins skip- stjóri kynti mig fyrir tveimur þrautvönum krókódílaveiði- mönnum, sem ætluðu daginn eftir að fara á krókódílaveiðar í nágrenni þorpsins. Annar þeirra var roskinn Bandaríkja- maður með mikilli reynslu á öllu, sem varðaði krókódílaveið- ar. Hitt var góðlátlegur kyn- blendingur,1 sem líka var mjög vanur að f ást við þann ginstóra. Tveim dögum síðar lögðum við af stað upp eftir landinu og stefndum til norðurs. Ég og múlattinn, Chaverra, gengúm á eftir og bárum farangurinn, en Bandaríkjamðurinn, sem hét Brown, gekk í fararbroddi og gætti þess að byssurnar væru hlaðnar, ef eithvað skyldi bera í veiði. Það leyndi sér ekki, að hann var í bezta skapi, því að hann raulaði glaðlega „danz- slagara", sem var mikið sung- inn um þær mundir, þó að hann sé vafalaust gleymdur nú. En þegar Brown fór að þreytast á sönglistinni tók Chaverra við og söng hinn 1 jóðræna söng hins fátæka perluveiðara: Su playa comienza a sur-sureste ali frenti al norte forma on convili-corte a vegetation silvestre--------! UM hádegisbilið komum við til áfangastaðarins, Rio Tuira. Hitinn hafði verið drep- andi um morguninn, og við vor- um gagndrepa af svita. Við fór- um strax að skyggnast eftir því, hvort við kæmum ekki auga á krókódíla með fram bakkan- um og í hólmunum, sem eru fjöldamargir í fljótsmynninu. Við þurftum sannarlega ekki að bíða lengi, því að upp úr einum pollinum ráku hvorki meira né minna en sjö stærðar krókódílar upp trjónuna. Þeir hafa sennilega verið að færa sér í nyt sólskinið og hitann, svona rétt um hádegisbilið. Á löngu færi hefði okkur vafalaust sýnst þeir vera trédrumbar. Að vísu bar þarna vel í veiði, en við urðum að gæta þess að styggja þá ekki burtu. Tókum við því það ráð, að fara í stór- an sveig og ætluðum þannig að koma þeim á óvart. Þegar við vorum komnir niður á árbakk- ann, fundum við rjóður í skóg- inum, þar sem við gátum ör- uggir beðið átekta. Vindstaðan var heppileg, þanníg, að vind- urinn stóð af. krókódjlunum. Brown, sem var hinn mesti refur í skiftum við krókódíla, gaf okkur fyrirskipanir sínar hvíslandi og öruggur. Hann tal- aði svo að við áttum dálítið erf- itt með að heyra til hans, því að það var dálítil gola. Við átt- um að skríða áfram í áttina til krókódílanna og koma að baki þeirra og loka þannig leið þeirra til baka í fljótið, en sjálfur ætl- aði Brown að koma beint frám- an að þeim og reyna til þess að skjóta þá meðan þeir væru á leiðinni til fljótsins. Við Chaverra fengum okkur stórar spýtur og með þeim áttum við að tef ja för krókódílanna. Okkur hafði heppnast að komast á bak við dálítinn runna við fljótið, sem var aðeins um það bil 40 metra frá krókódíl- unum. Brown fékk sér væna tóbakstölu, en múlattinn gerði krossmark fyrir sér, því að hann var sannkaþólskur maður, en ég klóraði mér á bakinu, því að moskitsfluga hafði bitið mig — — —. Svo alt í einu réðumst við til atlögu. Chaverra hljóp á undan með stöng í hendi, en. byssuna spenta um axlirnar. Við Brown komum á eftir með byssurnar til taks, hlaðnar stór- um kúlum. Áður en krókódíl- arnir höfðu minstu hugmynd um vorum við búnir að loka lei* þeirra til fljótsins. Fjórir skot- hvelhr heyrðust í röð, það var Brown, sem skaut. Því næst var skotið tveimur skotum. Tveir krókódílar börðust um dáhtla stund, en lágu brátt- hreyfingarlausir. Þeir5i þurftu. ekki meira við. Hinir fimra komu æðandi með miklura; bæxlagangi í áttina til okkar Chaverra. Þetta var í raun og: veru mjög hættulegur leikur. Ég miðaði byssunni á næsta dýrið. Þetta var hvergi nærri álitlegt. Öfreskjurnar voru brynjaðar, eins og riddar- ar frá miðöldum. Chaverra kom þjótandi með bareflið og: skrímslin staðnæmdust augna- blik, því að múlattinn var þung- höggur. Dýrin göptu og létu öllum illum látum, og ólyktin var nærri því óþolandi. Ég skaut hverju skotinu á fætur öðru, en á sama augnabuki hepphaðist einum krókódílnum að komast fram hjá mér og út í fljótið. Ennfremur hepþnaðist öðrum að komast undan lítið eitt særðum eftir misheppnaðs skot. Síðasti krókódíllinn, sem Chaverra gat tafið fyrir, féiL litlu síðar fyrir skoti Browns. Fimm stórir krókódílar lágu í valnum og sá stærsti um það bil hálfur fimti metri. ÞVI NÆST fórum við Brown að tína saman trjásprek, því að nú ætluðum við a& kveikja upp eld og elda hádeg- isverð, að þessu. afreki loknu, en Chaverra byrjaði að flá krókódílana, því að hann var snillingur að því verki, og hníf- urinn lék í hendi hans. Brown hafði einhverntíma L fyrndinni verið herbúðakokkur, svo að honum varð ekki skota- skuld með að elda matinn, enda veitti ekki af, því að við vor- um orðnir soltnir eins og úlfar. Ég hjálpaði Chaverra við flán- inguna, braut saman skinnin og kom þeim fyrir á öruggan stað,. því það átti að sækja þau síðar. Að lokinni máltíð hvíldum við* okkur um hríð, því að hitinn var blátt áfram að verða óþol- andi. Khikkan 3 héldum við aftur af stað og ætluðum að leita uppi fleiri krókódíla. Skammri Frh. á 6. siöw.

x

Alþýðublaðið Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/53

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.