Alþýðublaðið Sunnudagsblað

Tölublað
Aðalrit:

Alþýðublaðið Sunnudagsblað - 17.05.1936, Blaðsíða 8

Alþýðublaðið Sunnudagsblað - 17.05.1936, Blaðsíða 8
8 ALÞÝÐUBLAÐIÐ SKIP Guðlaugs í Hallgeirsey hét Trú, oftast kölluð Gamla trú. Framan á bitanum á öllum skipunum í Lamdeyjum var fjöl, nefnd „bitafjöl". Á fjöl þessflvar skorin vísa, tog mafn skipsins þá æfinlega haft í vísunni. Á bitafjölinni á Gömlu trú var þessi vísa, ort iog skorin af Eim- ari á Bryggjum:10) Hlunmadýrið heitir Trú hafs er treöur móa; veri hún í vernd Jesú ög virðar á sem róa. Einar á Bryggjum var miesti greindarmaður, söngmaður góð- ur og Iistaskrifari. Bræður hans voru Símon í Miðey,17) Sigurður á Fagurhól18) og Einiar i Vörum19) í Garði, nafnkendur maður á sinni tíð. Helztsi formenn í ILand- eyjum fyrir 50 áram. AÐ endingu vil ég geta stutt- , lega helztu f ormanna í Land- eyjum á þessum tíma. Auk bænd- anna i Hallgeirsey, sem áðux er getið, voru pessir helztir: Sigurð- )ur Þorbjörnssoin í Kirkjulandstvjá- ieigu, mikill dugnaðar- og áhuga- maður. Mig minnir að hann fær- ist með hásetum sínum við Lamd- eyjasand.20) Þá má mefna bænd- þma í Krosshjáleigu, Pétur21) og Jóhanm.22) Pétur var mesti greind- armaður, átti töluvert bókasafn, en slíkt var ekki almeint pá. Ekki hafði hann kvongast, en bjó með móður simni og systrum. Móðir hans var Guðrúm, dóttir Páls 16) Einar Sigurðsson var kvæntur Margréti Finnbogadóttur. Hann var hálfbróðir Símonar og þeirra bræðra. 17) Símon Einarsson var fyrsti maður Sesselju Hreinsdóttur í Mið- ey, en hún var þrígift. Sonur Símon- ar og Sesselju er Sigurður Símonar- son, kunnur maður í Reykjavík, og dóttir Kristín kona Sigmundar Sveinssonar, dyravarðar í Miðbæjar- barnaskólanum í Reykjavík. Dóttir Sesselju er Elín Egilsdóttir, veitinga- kona í Þrastalundi. 18) Sigurður Einarsson var kvænt- ur Helgu Einarsdóttur. Meðal barna þeirra er Steinn kennari í Hafnar- firði og Einar faðir séra Sigurðar Einarssonar, alþingismanns. 19) Einar Sigurðsson mun ekki hafa látið eftir sig börn. Hann flutt- ist á elliárum til Isafjarðar og dó þar. 20) Sjá áður. 21) Pétur Pétursson drukknaði í lendingu við Landeyjasand, að því er mælt er, veturinn 1893, einn sinna manna. Hefir því orðið skamt á milli margra þeirra, er hér getur. 22) Jóhann Jónsson var kvæntur Þorgerði Jónsdóttur. Þau voru fóst- urforeldrar Kíistínar Guðmundsdótt- ur, konu Hallbjarnar Halldórssonar, prentara, en Kristín er systurdóttir Jóns yngra á Bakka. (Sbr. 25). skálda.23) Vflr hún talin góð ljós- móðir og mörgum tók hún blóð, en siíkt var algeng lækningatil- Iraun í pá daga. Það kom oft fyr- ir, að torf var flutt til Vest- manmfleyja, pví að engin torfrista var par. Skip Pérurs hét María. Þótti það fremur iélegt, einkum að pví leyti, að pað iak mikið. Einu sinni er Pétur var búinn að hlaða Maríu með torfi, er fara átti til Eyja, hafði einhver orð á pví, að petta væri hættulegur farmur á svona leku skipi. Þá sagði Pétur: „0, siei, sei, nei, torfið heldur að að inman, en sjórinn að utan, svo ier pað eins og jármskip." Oddur PétursSon á Knossi24) pótti góður formaður. Ég var með honum eina vetrarvertíð í Vest- manmaeyjum. Margs mætti minn- ast frá peim tímia. Þá má nefma Jón ymgri frá Bakka.25) Um hann var péssi formanmsvjsa ort: Með hlaupgóðan mastra humd mætir engum skakka, ötull vel um ufsa grund yngri Jóm á Bakka. Fleiri menm en hér er getið fengust við formensku, pó að peirra sé ekki minst, og vierður hér að láta staðar numið áð sinni. Pétutr Siffyrðsson. BARNAHEIMILI Frh. af 5. síðu. fyrir piessar umkvartanir, og Gljeb hafði aldrei heyrt hana jafn harðorða log nú. — Vertu ekki að kvarta, félagi. Þið sikuluð gera eins og pið get- ið, ien hætta pessum sífeldu um- kvörtunum . . . pær hafa ekkert að pýða. — Þú hefir rétt fyrir pér, fé- lagi Tschumalowa. Gott er að vinna með pér. Gljeb beit á jaxlinin. Dascha gekk um alt húsið og leit með ópolinmæði í hverm krók og kima, hún mam staðar í herbergi starfsfólksins. — Hvað er petta, hvers vegna eru stólarnir, hægindastólarnir og 23) Dætur Guðrúnar Pálsdóttur, cr með henni dvöldust. voru þær Sóí- veig og Sigriour móðir Páls stúdents Auðunssonar, Jóns3onar í Múla. Páll dó, er hann var á háskólanum í Kaupmannahöfn. Hann var afburða námsmaður. 24) Oddur Pétursson var kvæntur Sigríði Árnadóttur. Sigurður sonur þeirra er formaður i Vestmannaeyj- um. 25) Jón Jónsson, Oddssonar, var kvæntur Guðnýju Þorbjörnsdóttur. Þau bjuggu síðan á Seljalandi undir Eyjafjöllum. Áttu 5 dætur. Ein þeirra var Jónína kona Jóns Vil- hjálmssonar, skósmiðs í Reykjavik. sófarnir hérmiai inni? Hér eru líka myndiimiar . . . og margt annað. . . . Ég hefi pó sMpað svo fyrir, að ekki megi bera nokkurm hlut úr herbergjum barnamna. Haldið pið að börnum pyki ópægilegt, flð hafaj mj'úka sóffa eða ábreiður til aft velta sér á? . . . Börnum pyk- ir líka gaman að mymdum . . . pietta má ekki koma oftar fyrir. — Þetta er rétt hjá pér, félagi Tschumalowa, . . . en framkvæmd uppeldismálanmja á raunhæfum og óraunhæfum sviðum . . . pvílikur heilaspuni . . . skapar flðeims leti ... ryk og sýkimgarhættu. Augu forstöðutoonunnar urðu hvöss, en Dascha hélt áfram flð tala, án pess að veita pví mimStu eftirtekt, rödd henmar vflr hörð, og pað toomu rauðir flekkir í -and- lit henmar af ákafa. — Ég legg lítið upp úr pessari framkvæmd ykkar. Börnin hafa fram á penman dag lifað eins og svín í stíu. Gefið peim myndir, ljós og mjúk húsgögn. Alt, sem okkur ier mögulegt, werðum við flð láta peim í té. Við purfum að skreyta og fegra samkomusalinm, gera hanm vistlegan, börnin eiga að borða og leika sér úti í mátt- úrunini. Ekkert handa okkur, alt handa peim, og pó við yrðum að deyja . . . pá verðum við flð gefa peim alt. . . . En svo starfsfólkið verði ekki hirðulaust, pá getur pað búið í pessum leíðinlegu hreysam. Vertu ekki að reyna að þyrla ryki í augun á mér, félagi, ég skil sumt, sem ber fyrir mig .... leinmig starf yðar. iitla forstöðukonflm brosti ynd- isliega, og pað glampaði á gull- tentnurmar. Augu hennar voru kvik og stingamdi. — Hver efast um það, félagi Tschumalowa, pú ert einstök kona, aðgætim og tilfinninganæm. Undir pLnini stjórn gengur alt vel. Áður en Dascha fór, faðmaði hún Njúrku að sér, og börmin pyrptust aftur utan um hana og blómin, myndastyttumar og kvökuðu með sinni veiku röddu. Njúrka horfði aftur athugandi á Gljeb. — Viltu koma heirn, Njúrka litla, iog leika pér eins og áður hjá pabba og mömmu? — Hvert heim? . . . Rúmið mitt er hérna. Við vorum að drekka nýmjólk, og á eftir gömgum við fylktu liði með söng og hljóð- færasiætti. Hún tók um háls hans pýtt og blíðlegai, og í íalugunum, sem voru eins og augu móður hennar, var glampi, eins >og af óleystri spum- ingu. Dascha gekk pögul frá barna- heimilinu út á götuna. í augum hennar speglaðist viðkvæmm, sem enmpá var ekki kulnuð. Þegar pau komu út á götuna, sagði hún; eins og hún væri að tala við sjálfa sig, en ekki við Gljeb: — Kvenmadeildin hefir mikið starf að leysa flf hendi, og ekki einumgis við uppeldi barnanna. . . . Við þurfum að flga pess- ar bölvaðar berlingar. Ef við hefðum ekki vakandi augfl á þeim, mundu þær stela gersam- lega öllu. . . . Sjálfar eru þær eins og þrælar. . . . Alls staðar eigum við óvini . . . þessar með gulltenmurnar, þeim verður ekki við bjargað . . . en okkar eigim menm . . . þeir, sem fylgja okk- ur að málum . . . Gljeb, þeir eru þrælar. . . . Hvernig lízt þér á bamaheimilið ? Hvolpar ¦—rándýr. Fiskimaður einn í Mulvika á Vestfjold kom fyrir nokkru auga á tvö fallega dádýr sem löbbuðu út á ís. Alt í einu komu 6 hvolpar þjótandi út úr skóginúm og réðust að dádýr- unum, eins og úlfar. Hvolparnir eltu dádýrin og hættu ekki fyr en þeir höfðu gengið af þeim dauðum. Annað dýrið tættu þeir í sundur, en hitt eltu þeir út af ísskörinni. Lét dýrið þar líf sitt éftir að hafa gert ítrek- aðar tilraunir til þess að bjarga sér upp úr ísköldu vatninu, því að hvolparnir vörðu því upp- göngu. Fiskimaðurinn vissi ekki að í slíkum tilfellum var leyfi- legt að skjóta hvolpana, að öðrum kosti mundi hann vafa- laust hafa gert það. Franska og enska. Meðan stóð á Þjóðabanda- lagsfundinum í London fynr skömmu bar svo við ,að formað- ur verkamannaflokksins Attlee, kom inn á gang í St. James höllinni, þar sem Eden og franski utanríkisráðherran Flandin, voru að tala saman í mesta ákafa. Þegar Attlee kom auga á þá varð honum að orði. — Það er gaman, að maður skuli að lokum rekast á fransk- an og enskan utanríkismálaráð- herra, sem eru jafn háir vexti. Nú þarf hvorugur þeirra að líta niður á hinn. Daginn eftir kom röðin að Flandin með að segja brandara. Attlee spurði hann hvort hann sem Fraklti kynni ekki illa við þann sið í enskum borgum að víkja til vinstri. — Nei, sagði Flandin rólega, ég er því svo vanur hér í Loö- don að alt víki til vinstri — nema verkamannaflokkurinn. RITSTJÖRI: F. R. VALDEMARSSON^ STíINDéRSPRENT H.F.

x

Alþýðublaðið Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/53

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.