Alþýðublaðið Sunnudagsblað - 06.08.1939, Blaðsíða 8

Alþýðublaðið Sunnudagsblað - 06.08.1939, Blaðsíða 8
A £*Þ Ý6 U B L AS>I© AFTAN ÚR RÖKKRI ALDANNA Frh. af 3. síðu. vlðs prófasts Guðmundssonar að Hofi í Hörgárdal og Ingibjargar móður Guðjaundar Magnússonar læknis í Réfltjavík. Steinn biskup og frú Valgerð- ur- áttu í/ær dætur, Helgu og Jórunni. Þær giffust báðar, og er margt stórmenni frá peim kom ið, svo sem Geir biskup Vídalín. Helga var hæglynd og spök eins og faðir hennar, en Jórunn sór (SÍg í móðurættina, var stórlynd, örorð og óstillt í framgöngu. Meðan þær systur voru í föður- garði, vandaði biskúp oft, um þetta við JÖrunni, en hún fór sínu fram; var hann hræddur um, að hún mundi 'láta enhvern skóla- piltinn fífla sig, pví að hún var oft að tuskast við pá. Aftur var hann óhræddur um Helgu, pví að hún var stillt stúlka og frá sneidd öllum solli. Einu sinni dularbjó biskup sig, svo að enginn pekkti hann. Hann gekk pví næst til Helgu dóttur sinnar, par sem hún var ein á afviknum staö, og bað haria að lofa sér að sofa hjá henni. Hún færðist undan í fyrstu, en bisk- up sótti málið þeim mun fasíara. Loksins lét Helga tíl leiðast og spurði. „Hvar eigum við pá að vera?" Biskup svaraði enga og gekk á burt, en Helga stóð for- viða eftir. Hann hitti nú Jórunni og hafði sötnu tilmæli við hana, én hún varð æf við, sló framan í biskup og sagði: „Þú verður að Imna mig, áður en pú færð að sofa hjá mér, karl minn". Bisk- up lét sem sér litist ekki á blik- *na og fór burt- Skömmu seinna gerði hann boð eftir Jórunnidótt- «r sinni og bað hana að finna ;fflg í svefnhúsi sínu. Hún brá við skjótt, en pegar hún kom til föð' ur síns, -sá hún, að hann var blóðugur í andlití. Henni varð bílt við, en biskup sagði henni Mpp alla sögu. Jórunn bað föður sinn mikillega fyrirgefningar á högginu, og kvað biskup hana vera auðfengna. Eftir petta vand- aði hann aldrei um, þótt Jórunn léki sér við skólasveinana*). Um það leyti, sem Jórunn var *m fermingu, var fjósapíltur á Hólum, sem Síefán hét Einarsson Hann vav ættaður úr Skagafirði, að því e sumir segja, en lítilla manna. Ekkl var hann fríður sín- um, en gáfaöur ágætavel. Páska- dagsmorgun einn gekk Stefán til fækjar, þegar hann hafði rnokað flórinn til þess að þvo af sér aur. I sama mund gekk Jóruna Alþjóðamót skáta í Skbtlaiidi. nwH 91 Iwf3 1^-^asfc lili WWm€ W M*í%5S'S:í»%:'- • -¦ - - -.-.ýgífMsív': Þessar myndir eru báðar frá alþjóðamóti skáta, sem haldið var við Monzie Castle í Skot- landi, en þar höfðu þeir tjald- búðir sínar. Á efri myndinni sést indverskur skáti berja * í'^^s bumbu, en skozkir félagar hans þeyta sekkjaflautur sínar. Á neðri myndinni sjást skátar frá London bera matvæli til tjald- búðanna. *) Sagan um dætur Steins bisk- ups er tekin eftir óprentuðu þjóð- sagnasafni Jéns AmasoBar. biskupsdóttir líka til lækjar út um bakdyr bæjarins. Þegar hún gekk frá læknum, gekk Stefán tiJ lækjarins, og mættust þau. Slefán var mykjugur um hend- uraar, én Jórunn var á rauðum skarlutsupphlut og .í fannhvítri línskyrtu. Stefán yrti á Jórunni og sagði: „Má ég nú ekki klappa þér?" Hún tók þessu snúðuglega og sagði: „Því lætur þú svona, strákur?" eða eitthvað því um líkt- „Því læturðu svona, Jórunn mín?" sagði Stefán, „ég verð þó maðurinn þinn". Ekki ræddust þau meira við í þetta skipti. Haustið eftir var Siefán tekinn í skólann á Hólum, og gekk hon- um námið ágæt'ega, svo að hann var útskrifaður með bezta vítn- isburði, þegar tími var til kom- inn. Um sama leyti (1717) giftist Jórunn Harinesl Scheving sýslu- Jnanni í Vaðlasýslu, og tók han* Slefán til skrifara: Hannes var liinnmesti ágætismaður, eri lifði skamma stund. Hann dó 1. maí Í726, og er mælt, að hann hafi sagt, ag Sta#an nrandi kvænast Jórunni eftir sig. Hannes sýslu- maður bjó að Múnkapverá og 'Jóiunn eftir hann, og var Stefán fyrir búi hjá henni svo árum skipti; fór þá svo, að Jórunn varð' þunguð af hans völdum. Hún skrifaði föður sínum, sagði honum hvernig komið var og bað hann að stuðla að því, að hún fengí að giftast Stefáni. Foreldr- um hennar þótti gjaforðið of lít- ilmótlegt fyrir dóttur sína og drógst því, l að biskup svaraði bréfinu. Þegar Jórunn sá, hvað verða vildi,- lét hún söðla hest og reið sjálf vestur að Hólum, þótt hún væri harðó!eitt; hitti hún föður sinn og ta'aði svo um fyrir honum, að hann lét það eftír, að hún ætti Stefán, og *t- vegaði henni uppreisn árið eftír. Síðan voru þau gefin saman, Stefán og Jórunn, og vafð Stefán prestur að Munkaþverá 1730— 34. Ar,ð 1738 fluttu þau búferl- um að Laufási, bg var Stefán þar prestur og prófastúr í sex- tén ár. - Þarj var elnhverntlma á- prö- #asteán«n séra Steéáns í Laafási, áð 'hariú" méssaði sunnudag símb síðla vetrar, en dvöl varð ám*3su gjörðinni, því að fólk kom akki til kirkju; var prestur pá að ræSa við nokkra góða bændur, er voru staddir þar í kór hjá honum, um ýmislegt, en einkum um lífs- feril sinn; varð honum þá vísa þessi af munni: Man ég það ég mokaði flór með mjóum fingrabeinum; er ég nú kominn innstur í kór með öðrum dáindissveinum. Vísan átti að lúta að því, er séra Stefán var fjósamaður á Hólum í æsku sinni. Séra Stefán þótti lærdómsmað- ur mikill. Hann dó 1754. Eftir lát hans flutti Jórunn búferlum að Grund í Höfðahverfi og bjo þar 21 ár. Hún andaðist 1775. Jórunn hafði marga kosti og mikla. Þau séra Stefán áttu börn, sem upp komust, og Hfa afkom- endur þeirra enn í dag. (Þjóðsögur Ölafs Davíðssonar.) Græðslusteinar eru allmjög notaðir í Asíu og í afskektum byggðum hálanda Skotlands, enda kannast margir við nafnið á þeim. I þeim er raforka nokkur, þannig, að þeir draga að sér sjúkdöma mannslíkamans, þess, sem ber það á sér, og bati fæst En ekki er þessu svo varið, nema í sumum sjúkdómstilfellum. En þegar búið er að bera steininn nokkurn tíma, hverfur þassi kynlegi kraftur hans, svo ekki er til neins! að bera hann lengur. Um þetta hefir verið ritað af skozkum fræðimanni. Niniiist lerkiS' ú'á\\'A í iifi yáai m#ð pví að láta taká af yður nýja Ijésmfnd á íjósmyndastofu Laek}iwgé«a 2. Sími 198« Helmastaii 498Q.

x

Alþýðublaðið Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/53

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.