Alþýðublaðið - 08.09.1945, Blaðsíða 8

Alþýðublaðið - 08.09.1945, Blaðsíða 8
8 ALÞYÐUBLAÐIÐ Laugardagur 8. september 1945 ITÍL 8E UKE OlI ■nMEsJi'U l EH, PODNUH? OO VOU "M. RECALL THAT’ TIAAE, IrfgS above th'eyEiAUAM./(SSS PASS-.JIH'JERRIES >>------ ^ VVAS COM\Nil~ fPlNTOf THIS LBTTER'X LETTUH 2 £»1£kUT )HUH?OH! rrS AODRESSED TO ME__IN HER HAND- WRITING— KATHY&S you didm't tell me SHE WROTE/ wrr^ A*g. U. S. Pat. Off.| f AP Ntwsfealur** -TJARNARBÍÖ—- ) . Fjórar elgiDkonnr (Four Wives) Fraimhald myndarinnar, Fjórar dætur Lane-systur Gale Page Claude Rains Jeffrey Lynn 3, 5, 7 og 9. Sala hefst fel. 11. BÆJARBIÖ _ Hafnarfirði. |Drauprinn glotlir (The Smiling Ghost) Afarspennandi og gaman- söm Iögregulsaga. WAYNE MORRIS BRENDA MARSHALL ALEXIS SMITH Sýnd kl. 7 og 9. Bönnuð innan 12 ára. Sími 9184. vena. hér. Þá myndi lajMlt vanða eins og í gam'lai daga. Manstu eftir, iþegar ég lá á ftaflska flu'gvelflánum og nazistamnálr voru 'að koma? ÖRN: Pinto! Hvað er þetta? — 'bréf? -— Það datt úir vasa þín- um, það er tifl! . . . PINTO: Ó, já, bréfiði — M, hvað slkyldi nú standa' í því? w/ia ÖRN: Það er til mín — það er ihennar hönd — — Kata! — Þú sagðir mér ekki, að hún' hefði skrifað! SAGA MYNDA- ÖRN: Jú, það var gott, að þú kornst Pinto. Hér er veðrið aJitaf gott.. PINTO: Kannske þeir láti mig VICÆ& BAUM „Hvað í ósköpunum á ég aö gena við hana?“ hugsaði hanm oig horfði vaindræðal'aga á bredða, gulá veggi krárinnair og kastínu- trén við veginn. Þarna var harmí með bílinn sámn, fufljlur af óþo'l- andi eirðarleysi og i bílnum hjá honum var þessi aumkunarverða vera. Hún hél't ntan um hönd hams með báðum símum og þetta sefaði hann á imdursamfl.'egan hátt. „Vi'litu kamnske koma með mér tiil hússims míns í Rodaum?“ Elís kin'kaði kolli. Hann ók áf staið hægara em. áður, því að það var augljóst, að HKs þoldi ekki miikinm hraða. Húm iliokaði augunum og teygaðá í sig loftáð sem sitreymdi svaflt og hressandi yfir andlSt henmar. En þegar Raissiem l’eit á hama eftár nokkra' stund sá harnn að húm svaf, og þá ók hann jiafmvel1 emm hægara, og fannst hann vera, mjög svo hlægiilegur. í Rodaun var Bengfer, þjónmine' hanis alð bjástra í garðiruum á bognum fótum oig vökvaði biómin fyrlir framan húsið. Þegar bíflll'- iin.n ók að, opmaöi hamn garðshLiiðið í skyndii, þaut upp að bífllskúrm- um, stökk inm í húsið og kom svo aftur í ijós. Berger gekk aflflur upp í 'Starfi sínu, og Qieysti það af heindi fúslfega og með ákefð. Hvert starfið flteiddi af öðru og áran'gurinn var, að hann var stöð- ugt ömnum kafimn, við eitthvað. Bíflfldmn maom sitaðar. Rassiem stökk ut, beygði sig yfir Efliís og kom bliðlega við hana. Hún rumskaði aðeins, mundraði eitthvað óskiljanlegt eins og iMtið barn, lagði handlegginn utan um háls- inm á Rassiem, halflaði sér upp að öxl hans og sofnaði aftur. Hamn brosti, flirifinm' og vandræðaltegur, og fl>ár bama imn í húsið. Berger, sem ekkert gat komið á óvart, hagræddi molkkirum stórium silkipúðum, kom með ruggustófl! og vimdliimga h'anda Rass- iem og er harnm hafði fllitið rannS'akamdi á hendur Rassáems, fór hamm burt með konjaksflöskuma. Skömmu seinma heyrðist hamm slcrúfia frá vatnámiii í baðherbergimu, en þar sem Rassiem kom ekki þamgað það von bráðar, og Benger 'l'eyfði liimum margvíslegu og mismunandi hil'jóðum að deyja út. Rassiem virti Eliís fyrir sér, meðan húm svaf. Hún var aflJveg eims og flítið barm með lítinm bláðiégam mumm og flöng dökk augma- hár. Öðnu hver.ju .titraði húm eins og sofandi dýr og dáilítifl) áhyggju- flrrukka kom í l'j ós mi® brúna hernn'ar. „Berger,“ sagði Rassiem fliálf hátt og Berger, kom strax. „Berger, er hún ekki iindæfli?“ * Berger lýsti yfir samþykki síniu. „Móðir hernnar er nýdáim —“, sagði Rassiem hugsandi. „Hún fer að igráta', þegar hún vakmar. Hvað eigum við að gera við han.a?“ „Við verðum að hugga hana,“ úriskurðaði Berger, „oig svo verðum við að gefa henmi' dálítið rauðvín — húm flíitur ekki vel út.“ „Já, Berger, komdu með vín og vartu við hendilna.“ Eftflr þetta sia/t hann ílengi og beygði sig yfir Elís, og blíðlllegur atndar- dráttur henmar hafði undursaralega róandi álirif á hamn, og lfltla barma'ltega höndin, sem hann hélft um, var heit af svefniínum og kipptist við öðtu hverju. Hanm liugsaði um Maríu, sem var ein- hveirs staðar OJamgt í fjarska og var effiaust: eitthváð að gera- af sér, en. lét þó ekkert frá sér heyra, og hann hugsa'ði eimnig um Dímu og þá þrá, sem hann bar tifl' henmar og ýmást kvaldi liann eða veitti honum unað. Eliís flurukkaði ennið. Hún opnaði. augumi, sem voru stór og enrnþá hállfdreymandi', fleit á haim og lirökk fyrst, við, þegar húm sá andfliit hans svo máflægt sér, en síðán brosti hún. „Þegar ég var 'lítilfli drengur,“ sagði Rassiem þegar í stað, eflns og hainm mættfl ekki. l'áta hjá iíða að minmast á þetitia — ,,þeg- ar ég var fllítiM drengur, þá fanm ég eirnu sámmi lítinm veik'am íkorma. • NYJA BIÓ <_ Dularfulla eyjan. (“Cobra Woman'j mynd í eðlilegum litum. SABU MARIA MONTEZ JÓN IIALL Sýnd kl. 9. Danskennararnir „6ög og Gokke („Dancing Masters") Stan Laurel Oliver Hardy Sýning kl. 3, 5, 7. ■01 I! _sra GAMLA BlÖ Fyrir föðurlandið (Flitght for Freedom) Rosalind Russell Fred Mac Murray Sýnd kl. 7 og 9. Gög og Gokke í Iðflvarnarliðinu (Air Raid Wardens) Sýnd kl. 3 og 5. Sala hefst kl. 11 f. h. Hanm gat ekki kflifrað, svo að ég fór með hamn heim. Hamm lleyfði mér að hjúkra sér og var aflns ékkfl meift liræddur. Hamm var sór- staklega faflflegur, þegar hamn var búiimn að sofa hafl!aði umdir fl'att með skottið mifll'i afturláppamna og hamm var mæstum eins og Iflítið fl>arn. Pabbi gat ekki verið þolflnmóður við hanm. En mér þótti svo værnt um hamm. Ég var l>ara lítiifl dremgur —“ „Já,“ sagði Eiflís. „Lítilfl drengur — er það ekki skrýtálð? Ég fSR'V-íS •»».>•#* • » V #.> '■'A'Ti $>T -' ÁGIRND VEX MEÐ EYRI ' HVERJUM Eimi siimni voru tvær vimmu- kc«mr að fam í fjósið að kvöld- ILa'gi. Veður var bjart og heið- stirndur himinn. Verður þá ann arri fjósakomumnii aið orði: — Það viltíi ég, að ég ætti eáms margar kápur og stjörmum ar eru á himminum. Þá segir hiin: — Þá gæfir þú mér þá Iðk- ustu. — Ja, hvað á ég þá að hafa í fjósið? sagðii sú, sem vifldi eiga margar kápur. lH GVLLIÐ „Segðu hann,“ mælti járnið. „Hamm kémur hér,'“ sagði guflltialurmm. „Það er dáflítil1 frá- sögm til viðbótiar,, um það, hverniig ég komst úr eigu stúdentsims.“ „Segðu frá; — því liengri saga, — því betri,“ hrópuðu allír áheyrendur. „í næstu skipti sem stúdenitimn tók mig fram, kom ekkert merikiltegt fyr.ir,“ hélt guMdailiurimm. áfriam. „En það var ekki í mjög áríðandi erindagjörðum. Hann þurfti, að komast í veizlu; fara í ferðlaig; kaupa sér frakkla. Em í öílill þessi skipti liætti hanm við að taika, mig, rétt eins og fyrri dagimn'. — Svo var það dag mokk- urm, að hamn tók mig upp úr skúffummií og talaði við mig, eims og svo oft fyrr. í fyrstumni hélt ég, að niðurstaðam af huglteiðimg- um hans mytndi verða sú sama og fym dagimn, — en komst brátt að raun um, að honum var meira niðri fyrir en nokkru si'nmi áður „Gaimli igultdallur,“ saigðfl hainm. „Fimmst þér ekki að ég sé þreytt- ur á að sjá efítir aMan. lesturiinm? — Sjáflfum fimmst mér þaö, — og get þó ekkert við því sagt.“ Sem betur fer, höfum vilð gull- daflirmiir ekki mál. Stumdum gætí það vaflidið ifllu eirnu. Ég hefði sízt af öflflu viljað flenda i eimhverri bráðræðis orðasenmu við stú- dentinn mimn, það segi ég þó satt. Stundum er þó gott að liafa málið. Ég váðurkemmi, að mig hefur oft Aahgað tifl þess að Iteiggja orð í beflg." „Hvermig fór svo?“ spurði járniið óþoliimmótt. „Já, — ég igat lauðvitáð engu svarað homum, em honum famnst hamn sjá það á mér, að ég hiflyti að vera sér sammáfla, því hamn hneigði höfuðið' og sagði: „Þú ert þá á sama máli, flagsi. En spurn- ingiin er þessi: Á ég að eyðai þér í fargja'ld tifl að komast heim?

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.