Alþýðublaðið - 24.12.1948, Blaðsíða 41

Alþýðublaðið - 24.12.1948, Blaðsíða 41
lólahluð 'Álþýðublaðsim Loftur yomysicisson S ÞAÐ VAR EINU SINNI, — ekki sanit endur fyrir -Jlbiigu,. þégar -'álfar og dísir birtust bæði böriium og íull- orðnum, svo að ségjá á degi hverj- um, — heldur fyrir nokkrum árum síðan, að bjón ein/áttu heima í kofa úti við sjóinn. Þau hétu Jón og Stína og voru bæði komin tjl ára sinna, bæði orðin gráhærð og toogin í baki og hrukkótt í framan. Jón hafði ver- ið hraustur og aflasæll sjómaður á yngri árum og farið víða um Iönd. Nú' fór hann ekki lengra á sjó en út að skerjunum við tangann, og þó ékki nema á vorin, þegar blíðast var; þá vitjaði hann um hrognkelsa- netin, scm hann. átti þar, og þá lá vel á honum, karlinum, þegar litla kænan hans var svo hlaðin af sþrikl- andi rauðmaga og grásleppu, að við sjáíft lá, að' hún sykki únd'ir honum. •:S s s :..S s stundu, enda gat enginn með rétlU bprið honum á brýn, að hann okraði á vöru sinni. Þegar lítið var í netunum, i'annst Jóni gamla ekki t-aka því að róa með aflantí alla þessa leið. Þá salt- aðji hann rauðmagann niður í tunn- ur, eða hengdi hann á rár inni í ¦eldhúsi, en grásleppuna héngdi hann á rár yfir bæjarsundinu. Þcir voru margir í þorpinu, sem töldu saltaðan og reyktan rauðmaga og signa 'grá- sleppu hið mesta lostæti. Þctta var vara, sem gekk út, þegar á leið sum* arið. Jón og Stína voru' barnlaus. Þau höfðu eitt sinn tekið lítinn dreng^ af ¦ fátæku frændfólki sínu og alið hanir upp. Hann gerð'ist sjómaður, þegar hánri' eltist. Svo drukknaði hann eina óveðursnótt. Báturinn, sem hann.var belgir og jafnvel prakkarar. En,bez|u. drengir inn við beinið, þrátt fyrir það. Þeim þótti og flcstum skcmmti- lcgra að leika sér niður á bryggju, heldur en að lesa í námsbókunum eða fara í sendiferðir fyrir mömmu sína. Svona voru þeir nú strákarnir í þessu þorpi. Og óljósan grun hef ég um, að þcir sé\* svona'í flcstum þorpum. '. : : . . L Auðvitað fjölnienntu .sj.rákarnir á bryggjunni í hvert skipti, sem bátur lagðist að henni. Þeir þekktu sjó- mennina, fylgdust vel með aflabrögð- um og öllu því staríi, er að fisk- veiðum og fiskverkun laut. Á vorin, þcgar' Jón gamli lagði drekkhlaðinni hrQgnkelsakænunni að bryggjunni, vorú sti'ákarnir þar á undan öllum öðrum. ;Þá stóðu þeir á bryggjubrún- innl með hendur í vösum, spýttu í sjóinn, ;eh mæltu fátt. í raun réttri var það;(; alls ekki virðingu þeirra samboðið að hlaupa niður á bryggju, vþótt gamall karl legði lekri grá- sleppubj^ttu þar að. Karl, sem stund aði hroghkelsaveiðar, var ekki sjó- maður, hrognkelsin ekki fiskur og Það kom nú ekki oft fyrir; — en það kom þó stundum fyrir. Þegar hann gat hrósað slíkri heppni réri hann ekki upp að vör- inni fyrir neðan kofann. Nei, þá fór hann vestur með ströndinni, og jafnan svo grunnt, að engu mátti muna til þess að kænan tæki niðri. Hann vildi við öllu búast, hann, Jón, og vel gat líka fariS svo, að kænu- hróið tæki skyndilega að leka þegar hún var svona hlaðin. Síðan lenti hann við þorpsbryggjuna. Þar var oftast eitthvert autt skot að finna á milli stóru bátanna. Hún var ekk- ert hafskip, kænan hans Jóns. Þegar' húsmæöurnar í þorpinu sáu til ferða Jóns gamla, vissu þær hvaö' um var að vera. Og það brást ekki, að þær stóðu hópum saman á bryggjunni, þegar Jón gamli lagði að. Og aldrei kom það fyrir, að eitt einasta hrognkelsi væri eftir í kæn- 'uniii, þcgar hann lagði af stað austur mcð ströndinni, — heim til sín. Hann ecldi. iaíuan allan aílann á svip- ¦ ¦ 1 ft fl á, hafði farið í róður, nokkru áður en óveðrið hófst. Eftir það spurðist ekki til hans. Stína grét; og Jón varð: enn fámálli en ella fyrstu dagana eftir slysið. Svo tóku þau aftur gleði sína. Það drukknuðu svo margir þarna úr þorpbiu. En í ne^ðstu drag- kistuskúffunni sinni geymdi Stína alltaf föt, t— peysu, þuxur, sokka og skó, sem íóstursonur þeirra hafði átt þegar hann var lítill. Stundum skoS- aði hún þau-----;------ II. Vitanlcga áttu ma'rgir krakkar heima í þorpinu, bæði drengir og stúlliur. Þannig er það í öllum þorp- um, sem toetur fer, annars væri leið- inlegt að eiga þár heima. Stúlkurnar litlu voru auðvitað einstaklega stillt- ar ,og prúðar. Það sögðu þær sjálfar að' minnsta kosti, og við skulum ætla að þær hafi sagt sat.t. Drengirnir voru hins vegar, sumir hverjir, ærsla ff kænan ekki einu sinni bátur, — hvað þá skip. Þeir voru heldur ekki komnir niður á bryggju þeirra er- inda að taka á móti Jóni gamla, eða forvitnast um aflabrögð hans. Nei, ég hcld nú ekkí. Þeir voru bara aS flækjást þariia erindislansir að yana. Gg svo spýttii þeir í sjóinn og töldu í laumi hrognkelsin, sem komu upp úr byttunni karlsins. Jafnvel þótt grásleppan væri ekki íiskur, gat ckki beinlínis talizt skömm að því Þegar Jón ' gainli yáp "búinn að selja aflann, hafði 'íiann þá föstu venju að labba sig til kaupmannsins og fá honum aurana til varðveizlu. Stundum keypti hann þar og ein- hverja matvöru. En það var aldrei nema smávegis, því að þau voru ekki þurftafrek, gömlu hjónin. Og ekki var óhófið. Sumir þoi'psbúar sögðu, að Jón gamli ætti mörg hundr- uð krónur í sjóði hjá kaupmanniii-
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.