Alþýðublaðið - 29.09.1950, Blaðsíða 6

Alþýðublaðið - 29.09.1950, Blaðsíða 6
ALÞÝÐUBLAÐI9 Föstudagur 29. sept. 1950. Frú Dáríðut Dulheima: A ANDLEGUM VETTVANGI. Það er margt merkilegt og jafnvel stórfurðulegt, sem nú er að gerast. Þetta ætlar að verða aldeilis stórmerkilegt ár áður en lýkur, fyrir allt hugsandi og sálrænt fólk. Já, hver skyldi eig inlega hafa trúað því fyrir fimm árum, eða svona um það bil sem vísindamönnunum hafði tekizt að beizla kjarnork- una, og voru svo óskaplega montnir af, að þeir þóttust allt vita, já, hver skyldi þá hafa trúað því, segi ég, að á því bsrr ans ári 1950, kæmu Syrir þau óskiljanlegu undur, sem öllum þessum spesíalistum eru svo ó- skiljanleg, að þeir standa bara og gapa, og verða sér bara til 6kammar og athlægis, ef þeir fara að reyna að skýra þau! Það eru nú fyrst hinir svo- nefndu fljúgandi fiskar, —- „flyvende tallerken", eins og það heitir á erlendu máli. Ég sá sjálf einn á ferð minni um Frakkland í sumar, en raunar óglöggt, því að bíllinn var á svo mikilli ferð, en ég átti tal við danskan mann um borð í ferj- unni milli Frakklands og Eng- lands, — yfirþjón á frönskum og enskum veitingahúsum, aga- lega penan og menntaðan.'sál- rænan mann, — og hann hafði séð heilt stsll. Enginn vafi að það eru Marzbúar, sagði hann, sem eru að njósna um innrásar- möguleika á jörðina. Þeir eru komnir þetta langt á undan okkurí tækninni sagði hann. Hann hafði séð einn þeirra í sjónauka; sagði að hann hefði legið á diskinum líkt og stúlka í sólbaði, en stýrði diskinum með fótunum. Hann hafði ekki meira fyrir stjórninni en það, að hann las í bók á meðan, og, •— nú kemur það allra furðuleg asta, — bókin, sem hann las í, var lýsing á héraðinu, sem disk urinn var að sveima yfir, gefin út af einhverju átthakafélagi, — víst eins konar Skagfirðinga — eða Húnvetningafélagi úr þeim landshluta, — svo að það er svo sem auðséð, að þeir hafa góð sambönd, þessir karlar. Og und tr diskinn var svo fest sjálf- virk kvikmyndatökuvél og stál- þráðartæki! Það er margt í bí- gerð, sem engan grunar, ég segi bara það. Og svo er það þetta, sem gerð ist í fyrradag, snemma, þegar himininn várð gulgrænn og síð ar ekki nema kvartbirta fram yfir hádegi. Þeir eru svo sem ekki í vandræðum með að skýra það fyrirbrigði, þessir blessaðir vísindamenn. Aska einhvers- staðar úr einhverjum hotten- tottaeldfjöllum, sem hefur svif ið þetta í strattosverunni, segja þeir. Já mikil ósköp! Ég er nú raunar ekki vel að mér í þess- ari strattosveru, en eftir því, sem ég hef heyrt, er þar alltaf blæjalogn, — og fyrir hvaða krafti hefur þá þetta blessað öskuský svifið? Og hvað varð svo af því? Hversvegna orsak- aði það ekki sömu fyrirbrigði einhversstaðar annarsstaðar á hnettinum, en bar hér og á Englandi, hvorki á leiðinni frá þessum eyjum og hingað, eða þá á eftir? Nei, þessir vísindamenn geta sjálfir verið hottentottar. Þeir ættu að minnsta kosti að tala sem minnst um strattosver una! Nei, það vita aðrir betur um þetta mál en þeir. En það fólk, sem eitthvað veit, sr ekki altaf að gjamma fram í alla skapaða íiluti. Þetta stafaði líka frá þeim á Marz, skal ég segja ykkur. Nú eru þeir að gera tilraunir með fjarljósmyndun með últra- gulum og infragrænum geisl- um. Þeir vita hvað þeir vilja, karlarnir þar. Og það er skiljanlegt auðvit- að, hversvegna þeir ljósmynda herveldi eins og Bretland, — en ísland. Jú, ætli karlmenn séu ekki eins á öllum hnöttum, og ætli þeir hafi ekki eitthvað heyrt gstið um fegursta kven- fólk í heimi, og hve alúðlega það hefur alltaf tekið aðkomu- mönnum? Það mætti segja mér, að það yrði f jör á diskunum, — liv paa tallerken, — þegar þeir fara að svífa í tæplega seilingarhæð yf ir öskjuhlíðinni! í andlegum friði. Dáríður Dulheims. Frank Yerby HEITAR ASTRIÐUR Nýja sendibílaslöðin, hefur afgreiðslu á Bæjar- bflastöðinni, Aðalstræti 16. Sími 1395. gerðir vegglampa höfum við. Verð frá kr. 63.50. Véla- og raftækjaverzlunin. Sími 81279. Tryggvagötu 23. LesiS AlþýSublaSRf , Og hvar get ég komizt í kynni við meðlimi þeirra?" Inch dró við sig svarið. „Því miður hef ég ekki leyfi til að svara slíkri spurningu," mælti. hann lágt. „Ég get hvorki frætt yður um samtök þessi né meðlimi þeirra. Að því er mér skilst, kjósa þeir að láta sem minnst á sér bera." „En Lú ert þessum samtök- um kunnugur?". spurði Hugh enn. „Ég þekki vel til þeirra," svaraði Inch. „Og það get ég cagt yður, að meðlimir þeirra eru menn lærðir vel, læknar og lögfræðingar, sem stundað hafa nám við erlenda háskóla. Þeir hafa það á stefnuskrá sinni, að styðja þann kynþátt, sem ~nú hefur verið leystur úr ánauð, til sjálfsbjargar og sjálf- stæðis, bæði stjórnmálalega og efnahagslega." „Þeir eru fleiri, sem að þessu starfi standa," mælti Hugh enn. „Auðvitað," mælti sverting- inn og brosti. „Mér er ekki grunlaust um, að þér haf ið not- fært yður hégómagirnd Pinch- backs. Sem betur fer er það ekki ýkja mikið, sem hann veit um þessi mál." Laird hleypti brúnum. Pinchback. Hann kannaðist við nafnið. Múlatti. Kænn náungi, sem hvorki bar svip eða litar- hátt kynblendings, en var einna líkastur Spánverja eða ítala að útl'iti. Og nú rifjuðust upp fyrir Laird ýmsar flugufregnir, sem hann hafði heyrt mann hvísla að manni, en sem hann hafði álitið staðlausan þvætting. .... Svertingjarnir eru að koma á fót stjórnmálasamtökum með sér.....Þeir hafa orðið sér úti um vopn.....Þeir undir- búa uppreisn..... Enginn hvítur maður getur verið ör- uggur um líf sitt úr þessu..... SI úður og flugufregnir, ¦ hugsaði Laird, — en samt. .... Eitt- hváð er það, sem Hugh hefur komizt á snoðir um, og það er náungi, sem veit jafn langt nefi sínu. Og ætli maður sér á ann- að borð að taka þátt í bardag- anum, er hyggilegast að vera við öllu búinn. Laird varð litið á stórvaxna svertingjann, sem stóð við ar- ininn. Mundi, að hann hafði einhvern tíma séð hann áður, en kom honum ekki fyrir sig. Enn hafði Laird ekki lagt neitt til málanna, en nú sneri hann eér að Inch. „En þér viljið ef til vill ekkert segja um þessi mál sjálfur9' spurði hann. „Ég. hefði ekkert á móti því," svaraði Inch vingjarnlega. „En ég kysi heldur, að þið þeinduð spurningum ykkar til manns, sem er mér þar að öllu leyti fróðari. Þér ættuð að spyrja Robinsson, manninn, sem þarna stendur. Hann er þessum mál- um kunnugur, —, var áður á- nauðugur akuryrkjumaður, er að vísu hvorki læs né skrifandi, en engu að síður góðum gáfum gæddur." Svertinginn risavaxni gekk skref fram á gólfið. „Þið talið og talið," mælti hann, „meðan öllu er stefnt í óefni. Laird spratt á fætur. Nú' þekkti hann þennan mann allt í einu. „ísak Robinsson!" hrópaði hann. „Hvern þremilinn sjálf- an hefur þú hérna fyrir stafni? Og hvar er Nim?" Laird rétti honum hendina, sem þetta svarta tröll þrýsti hrammi sínum. Glaðklakka- legt, hlýtt bros ljómaði á svörtu andlitinu. „Ég farinn að halda, þú ekki að þekkja mig, herra Laird!" mælti hann. Laird sneri sér að þeim Hugh og Iinch. „Ég hef þekkt ísak frá því ég var barn," sagði hann. „Hann var-----—." Laird þagn- aði, eins og kann vissi ekki al- mennilega hvernig hann ætti E.ð haga orðum sínum. „Já," svaraði ísak, eins og ekkert hefði í skorizt. „Ég þræll föður hans, gamla Four- nois. Versti og harðasti hús- bóndi í tíu héruðum!" „Ég hikaði við að nefna orðið þræll," mælti Laird. „Það var raunar óþörf viðkvæmni. Þetta hefur allt breytzt." Laird brosti og glettnisglampínn skein úr augum hans. „Jæja, herra Robinsson! Vilduð þér gera okkur þann greiða að skýra okkur frá helztu kröfum ykkar, svertingjanna, eins og málum er nú háttað?" ísak starði á Laird eins og hann vissi ekki hvað hyggja skyldi. Hann þóttist sjá, að Laird bæri spurninguna fram í alvöru, enda þótt augnatillit hans væri glettnislegt. Þetta var furðulegt, hugsaði Laird. Maður, sem vaxið hefur og þroskazt við þrælkun og þjáningar og þer nú hátt aðals- merki göfgi og drengskapar sem frjáls maður. Eg hef raun- ar hitt slíka svertingja fyrir áður. Göfuga menn og stolta, sem jafnan kunnu þó að halda stolti sínu í skefjum, þessu þögla stolti, sem þeir brugðu ekki, hvernig sem með þá var Earið. Ekki einu sinni í dauð- anum. „Ég bið þig að segja okkur kröfur ykkar," mælti hann iágt og alvarlega. „Oss vantar jarðnæði," svar- aði ísak og starði, f jarrænu augnaráði á vegginn, eins og hann sæi í gegn um hann víða vegu. „Ekki stórt; nægilegt fyrir einn mann að plægja og vrkja. Lítil, snotur hús, þokka- leg, vel hirt híbýli; blóm með iram veggjum og gangstígum. Kirkju, þar sem við megum þjóna guði óáreittir og hlýtt á orð hans. Sk'óla fyrir börn okkar, jafnvel okkur, þessa sldri, líka; við þurfum öll að læra að lesa, skrifa og reikna. Við viljum kjósa. Kjósa góða hvíta menn og * góða svarta menn til að stjórna landinu, hlýða á ræður þeirra og ráð, hlusta, hugsa vel. Þá, sem ekki gera rétt, reka þá; kjósa aðra, sem gera rétt. Setja í fangelsi alla þá, sem svíkja og stela; hvítur maður stelur, — setja hann í fangelsi; svartur maður etelur, — setja hann í fangelsi. Sömu lög gangi yfir alla, öllum dæmd jöfn refsing fyrir sömu afbrot." Hugh leit á"'þennan tröll- vaxna svertingja og brosti lymskulega. „Og auðvitað gerið þið það einnig að kröfu ykkar, að þörn ykkar sitji á sama skólaþekk og börn hvítra manna? Og að þið sækið sömu kirkju og hvít- ir menn? Ef til vill gerið þið ykkur líka vonir um, að þið getið kvænzt hvítum konum áður en langt um líður!" ísak gretti sig. „Synir okkar kvænast dætr- um ykkar! Þá heimsku vona ég að þeir láti sig aldrei henda!" Hugh brosti, en bros hans hans var kuldalegt og lævi blandið. „Sennilega á þetta að skilj- ast sem móðgun, ísak!" mælti hann, og rödd hans var þrung- in nístandi háði. „Afsakið, hvíti maður!" mælti ísak með hógværð. „En þérr spurðuð-------" Laird varð litið á ísak, þetta blakka tröll. Hann minntist þess, £.ð ísak og Nimrod, bróðir hans, höfðu báðir verið ákaf- lega erfiðir viðfangs. Hvað eft- ir annað höfðu þeir freistað að strjúka. Samt sem áður brá Isak aldrei tryggð sinni við mig, hugsaði Laird. Furðúlegt. Við höfum vanmetið þennan kynþátt allt cf lengi. Áður fyrr meir var það jafnvel útbreidd Rkoðun meðal okkar, að svert- tngjar væru ekki neinni hugsun gæddir. Hugsun þeirra er þvert á móti rökréttari og skarpari sn okkar, og einmitt fyrir þá sök, að hún er ekki fjötruð við- tekinni, misskilinni siðfræði og rangtúlkun mikilsverðra hug- t£ka, heldur nær hún óhindrað gegn um umhúðir hismisins og hégómans að kjarna hvers máls og skilgreini hvert hugtak ljóst og einfalt. Menn eins og Hugh geta ekki fellt sig við þá hugs- un, að drengskapur og göfug- lyndi frjálsra og stoltra, hör- undsblakkra manna megi njóta sín og verða metið að verðleik- um í þessu landi. O-jæja, það yrði eflaust margt ógeðfellt, sem slíkir menn sæju, ef þeir GOL ÍAT

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.