Alþýðublaðið - 28.08.1951, Blaðsíða 6

Alþýðublaðið - 28.08.1951, Blaðsíða 6
ALÞVfHJRLA-WfV ÞriSjudagur 28. ágúst 1951 ........ Framhaldssagan 41 H eI §* a Moray; Frú Dáríðm foulbeimss A ANDLEGUM VETTVANGI. Ég skrifaði hórna um daginn *. pistil um krækiberin. Síðan hafa fjölmargir bæði skrifað mér og hitt mig að máli út af þessari grein og þakkað mér fýrir kröfuna um að' þjóðnýta krækiberin. Það er einmitt það. ¦ Þegar öllu er á botninn hvolt, þá eiga bændurnir ekki kræki- berin. Þeir hafa ekki sáð til ": þeirra, ekki boriðnein frjóefni á jörðina, svo að þau mættu spretta, ekki varið þau. fyrir neinum skepnum, nema þá helzt - Reykvíkingum, yfirleitt engan sóma sýnt þeim. Þetta sýnir og sannar, að þeir hafa eiginlega engan. signarétt á berjunum. Og það, að vera að bera þetta saman við ríbsber og önnur ber, sem vð ræktum í okkar görð- um, það er bara tóm vitleysa. Við höfum ræktað þau, og við höfum reist rándýra garða um kring garðana, og við verjum árlega stórfé í að úða þau og allt þess báttaa?. Hvsnær höfum við beyrt að bændurnir úðuðu krækiberin? Nei, — það á að setia á fót l.öggjöf og þjóðnýta krækíberin pg skipuleggia berjatínsluna. Ég veit ekki hvernig þettí er erlendis, en mér þykir sarn'; líklegt, að hyggilegast verði að kiósa eft'a skipa þriggja eða fimm tr.anna nefnd til þess að fara út og kynna sér málin. Þeir hljöta að finna eitthvert riki einhvers staðar, p&ri er komið svo iangt á menningarbrantiani, að það sé búið að þióðiiýta sín kræki- ber, svo að þeir gælu kynnt sér skipulagsstarfið 04 s<v.t þangað nýjar hugmyndir um fyrjrkomu lagið. Þegar þeir svo kæmu úr ferð inni, gæfu þeir ríld'sstjórr.inni að sjálfsögðu skýrslu,. sern gæti þá lagt,hana fyrr þingið, sem þá gæti aftur skipað nefnd til að undirbúa lagafrumvarp er lagt yrði fyrir næsta þing til sam- þykktar. Að því samþvkktu yrði svo auðvitað að skioa nefnd til að undirbúa framkvæmd lag- anna og síðan að skipi yfir stjórn og framkyæmdaráð. Þá geri ég og ráð fyrir, a"S setja yrðí á stofn stóra skrifetofu og allt það. Hefur mér komiö til hugar vegna þess ?ð ná e,- ai- talað að fjárhagsráð eigí að hætta störfum að einhverju eðo' <öllu leyti, að þeim þar yrði ekki sagt upp, heldur væri. fjýrhags ráðinu brsytt í krækiber.jatinslu ráð, eða bara berjaréS, og skömmtunarstjóra fengi 5 það ero bætti, að semja berjaí msliiseðla. ? Gætu þessir starfsmerm ] á stuðst við embættisreynslu sí-na' og skipulagruiigarhæfileika:; "hief ~'ér sém "ég-v sjáf ^RÖmraturi- arseðlana frá honum Elís Ó. mínum; fjórir til fímm reitir út á krœkiber, tveir til. þrír út á bláber, einn út á aðalbláber og stofnaukar út á hrúaber og jarð arber! Og þá yrði M.agnús minn að bera umhyggju fyrir þeim, er færu til barja, í stað þess að vera sí og æ að berja sér fyrir hönd þjóðarinnar; — og senni- lega þyrfti hann bara ekki ann að en breyta nokkrum orðum í sinum fyrri útvarpsræðum, þeg ar hann færi að tala um blessuð krækiberin, — það má hvort eð >2r víst telja þau í milljónum! Og svo þyfti auðvitað að skipa krækiberjaræktunarráðu- naut, því að ekki dugar að rányrkja blesaða berjamó- ana. Hann gæti sem bezt setið úti í Kaupenhöfn á veturna, ef honum sýndisfc svo, og sennilega y-rði hann líka að forframast í sinni vísindagreih erlendis. Og stúlkan, ,sem hann hefði hérna' á skrifstofunni til þess að segja að hann væri ekki við, hún þyrfti ekki að vera, á vandræð- ura með bróderingarmyntrin, — krækiberjalyng og ber, jafn vel blandað m.eð öðru lyngi og öðrum berjum, — það myndi ekki taka sig illa út á dúknum og koddayerum .... Jæja, — í andlegum friði! Dáríður Dulheims. Safiia frá Suður-Afriku Níundi k.HEli. --¦•>X'jR'I?.K;I SIMSk-v ,is|a tt austur um land í hringferð hinn 1. september n.k. Tekið á móti flutningi til Fáskrúðs- fjarðar, Reyðarfjarðar, Eski- fjarðar, Norðfjarðar, Seyðis- fjarðar, Þórshafnar, Raufar- hafnar, Kópaskers, Húsavíkur, Akureyrar og Siglufjarðar í dag og á morgun. Farseðlar seldir á fimmtudag. f r Tekið á móti flutningi til Vestmannaeyja daglega. na 11 fer til Flateyjar á Breiðafirði hinn- 30. þ. m. Tekið á móti flutningi á morgun. ¦ ¦ ¦* ¦ ¦.«.¦ ¦¦..*¦ MKIIIIIl ¦¦¦¦¦.¦¦¦.¦¦¦ I «¦ ...»¦ ¦ ¦.¦ !!.¦¦¦¦¦¦¦ ¦...¦ ¦ ¦ ¦¦.¦.¦¦¦ ¦,¦ * ¦ n r ¦ : njót og góö aígreilTsI*: :GÍJ»L. GÍSLASQ-.,, 5 • Lsugavegi, 63, : : ttími 81218. ; Undir sóltjaldixm,, segldúk, sem þaninn hafði ver.ið milii fjögurra staura^ ákeiikti Katie Páli van Riebeek morgimkaff- ið. Enda þótt loftið væri svait og hressandi, brann henni heit ur roði á vöngum, en hjarta hennar sló syo.ótt, að treyjan bifaðist við. ré.tt eins og rós- irnar, sem, skreytíu hana,' hefðu fengið- líf. Og hún sparði sjálfa sig hversu lengi það gæti dregizt, að- Ag£',ie fenf-i grun um þann- ástavhug, "sem þau Páli bæru hvort til ann- ~ars. ,,Þú hlýtur að vera orðin leið á þessu gervikaífi. jómfrú O'Leary," mælti Páll glaðiega við Aggie. „Það er 'mikill mun ur á seyðinu af brenndu hvtiti og raunverulegu kafii." „Og^ég er farin að venjast því. Svo er hamingjiinni fyrir að þakka, áð við lumum enn á sykri til þess að gera það- sætt, og þá er það þolaniegt á bragð ið," svaraði gamla kona-n. ,.Jæja, þið getið von bráðar féngið ósvikið kaffi. Það er þorp ekki langt í burtu héðan, og þar fæst kaffi. Eða þeir þar vita að minnsta kosti hvenær kaupmannsins er von, og þeg- ar hann kemur, geium v.'ð fengið allt það, sern ykkur kann að vanhaga um af hektu nauðsynjum," mælti Pál;. ,.Er þetta stórt þorp? Býr þar margt. fólk?" spurði Ag- gie, og, xað var vor.arhreimur í rödd hennar. Vesalingurinn, hugsaði Katie með sér, henni er þegar tekin að ieiðast ehx- veran, og'það er ávo sem sízt að undra. Þetta ónumda, leynd ardómsfulla umhverfi var ekki við hæfi Aggie gömlu. ,.Já, þorpið hlýtur að vera orðið allstórt," svaraði Páli. eru nú liðin allmö:-g ár síðan það reis af grunni. ' Hann lagði við hlustÍTnar. „Bíðum við .. . Heyrið þið bara. Av#rhögg. Kaffarnir eru farnir að fella tTén. Það er svei mér gött." Og það færðist bros á andUt hans, eins og þetta' væri honum ein- stakt fagnaðarefni. Axarhöggin rufu hjna djúpu þögn sléttunnar, hvell og hörð: ,.Mér finnst það> synd, " að rjúfa hátíðleik þagnarinnar með slíkum hávaða", varð Katie að orði. „Hvað segirðu? Þú hgfur á gersamlega röngu að standa. Katie. Þetta er einmitt dásam legur hávaði," — Qg rómur hans var óvenjuiega Mýr. „Þetta-- er fyrsti andardi-áttur landnámsins. Vottur þess, að ennhafi Búum tekizt. að leggja undir sig einn blettipn af.iand- flæmi Afríku'-. Qrð\ hans vöktu, skyndilega með? henni sára afterýðisemi. „Og- það, er hið- eina, sem bér finnst raunverulega máli skipta, Páll", sagði hún, „Já, það er hið eina, sem mér finnst mikils um vert. Að nokkrum dögum liðnum mun sléttan glymja af axarhöggum. Fegurri hljómlist kæri ég m?g ekki um". Hann svalg kaffið, blístraði síðan á hest sinn, greip. barðastór.a hattinn og sprat.t á fætur. „Og nú verðið þið að af saka, þótt ég yfirgeíi- yk.kur. Ég verð að skreppa ti.1 þeirra, sem vinna að skógarhögginu. og sjá hvernig þeim gengur". Hann kingkaði kolli til, Aggie í kveðjuskyni; mælti síðan vio Katie. ,.Ef þig skyidi langa til að koma og veita. okkur. aðstoð, þá held»-égr-að, þér sé alveg ó- hætt að ríða eftir rroðningunr um, þótt þú sért, eln þíns liðs". Og hún þóttist sjá, '&?>¦ nú væri ekki annað en Iandnámið í huga hans. „Það er gott. Ég skrepp. ef til vill til ykkar, þegar mér vinnst tími til", svaraði. hún. Þegar hún horfðí á ef tir hon- um, þar sem^ hann reið á brott, fór hún að. hugl'eiða hversu heimskulegt það væri af henni, að ala með sér af þrýöisemi. gagn vart áhugamálum hans og metn aði. Þetta var honum aðeins eðlilegt. Jafn heilbrigðt og eðli legt og sú ákvörðun hans, að vija ekki taka hana með- sér á brott að heiman, vegna þess að hann óttaðist, a ðhún kynni að tefja hann við framkvæmd þeirra áhugamála. Bvílíkur heimskingi hafði hún- ekki. ver ið- síðastldðið kvöld, er hún lét undan freistingunni, að> viiíja hans. Þetta hafði eingöngu ver i& stundtarfýsni hans. sem krafðist svölunar, og hún hafði fleygt sér mótetöðíilaust í faðm honum eins og hver önnur sækja? Slíkt mátti ekki fyrir nokkurn niun endurtaka sig, feótt ekki væri vegna annars en s-iálfsvirðingar hennar. Helzt hefði hún kosið, að fara ekkert út í skógarlnandihn tii hans; en hún fann, að slikt var aðeins hugleysi og kjánaskapur; hún varð. að leggia fram sína krafta, ekki síður en aðrn\ Og nokk- urri stundu síðar steig hún á bak hesti sínum og reið út á sléttuna, á axarhljóðið. Þegar hana þar út úr gras- ¦þykkninu, sá hún hvar- Páll, stóð við skógarlundinn, nakin niður að heltisstað og; sveifi- aði öxinni taktfast og sterklega. Hún þóttist sjá "það á svip hans, að hann hefði gert ráð fyrir komu hennar. Og áður en henni vanst tími til' að stíga af baki, hafði hann kastað frá. sér öxinni, hlaupið til móts við hana og lyfti henni úr söðlinum. Hann hlét henni í faðmi sínum. e-itt andartak,; á'ð ur en hann lét hana snerta jörð, og það lagði sterka a-ng- an af grænu grasi og viðar- kvopu af líkama hans. „Komd.u, sæl Katie mín. Eg var þegar orðinn leiður á^ iðninni", sagði hann. „Hvers vegna varst þ.ú viss uin, að ég kæmi", spurði hún. kujdalega. Hann rak upp stór augu.. „Ertu. að gera að gamni. þínu,?" sEurði hann. „Auðvátað var ég. viss. um, að þú kæmir. Þú þrá-. ir samverustundir okkar engu, minna en ég". „Ó„ hve ég óska þess, heitt,. að. augnatillit hans hvíldi ekki á mér, hugsaði hún. „Ég kom ekki hingað aðeins. til þess að' rabba við sig, Páll; ég kom til þess að vinna. Hvaða starfa hefur þú hugsað mér?" „Hamingjan góða, hvað eiga. nú þessir duttlungar'að þýða?" spurði hann enn. „í gær varst þú gædd öllu því, sem karlmað- ur getur framast óskað. sér af konu,. ástfús og ástríðuheit. N.ú- bagar þú sér hins vegar eins og. tepruleg stelpa á gelgjuskeiði". Hann hækkaði röddina og var reiður. „Til hvers ætlaðst þú af mér? Að ég fari að ganga. á eft ir þér með grasið í skónurn, hnékrjúpa fyrir þér, eins. og ástsjúkur skólastrákur? N.ei, ég segi þér það satt, Katie, —, ég hef engan tíma, til slíkxa heimskuláta." ,.Ég ætlast ekki til neins af sér": Hún var orðin bæði hrygg og reið. „Ekki tjl neins annars ep þess, að þú segdr mér fyrir verk.um • • • "' - „Já, vertu bara róleg. Ég skal víst segja þér fyrir verkum, ekki skal standa á því. KQmdu hingað . . ." Þau gengu; þangað, sem nokkrir stofnar felldra trjjáa lágu. „Þessa stofna verðr ur þú að. límhöggya, skal ég segja þér. Getur þú snigið, af þeim g-reinagrenniurnar og kvístina, eða er það ef til vill of örðugt verk fyrir teprulega tilgerðarmey?" Hún virti tr.iástofnana fyrir sér. „Eg geri. ráð fyrir að. ég sé fajr um að leysa slíkt verk. af hendi", svairaði þún. Hún kaus, •þrá'tt fyrir allt, frið en, ekki stríð, og þess vegna hætti hún við og ekki óvingjarnlegav „Eiga þetta að verða máttar- stoðir í hæinn?" „H-árrétt til getið". H-ann glotti gremjulegai ,,Og nú ætla ég að láta þig eina, ljúfan. Þú komst, hyort eð er, aðeins til þess að,- vinna, ekki satt?" Hún . fór að sníða greinarnar og limið af stofnunum, og henni þóttí, sem. væri húa hermaður, sem lent hefði í orrustu í fyrsta ski.ptið, og komizt að raun um, að hann væri ósmeikur við skot tríðina og vopnaknýinn. Þessi rnótspyrna hennar og skilyrðis I laus undanlátsemi síðastliðið kvöld. hafði gefið til kynna. Hún vann af kappi til nóns. Hana verkjaði í bakið og lóf-

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.