Tíminn - 17.04.1964, Blaðsíða 8

Tíminn - 17.04.1964, Blaðsíða 8
MINNING bigimundur Árnason söngstjóri Fæddur 7. februar 1895 28. fðbrúar 1964. Dáinn Dagur er liðinn, dögg skín um völlinn dottar nú þröstur á laufgrænum kvist sefur faver vindblær, sól guðs við fjöllin sem hefir allt að sMlnaði kysst. Dvel fajá oss guðs sól, hverf ei með hraða hlmneskt er kvöld í þinni dýrð. — Ljósgeislum tendrast lífsvonin glaða. lýs vorri sál er burt þú flýrð. óvænt, eins og flestum öðrurn, barst mér andlátsfregn Ingimund- ar Árnasonar. — Dauðinn — þessi óhjákvæmilegu vistaskipti okkar mannanna, — gerir sjaldan boð á undan sér. — Ekki óraði mig fyr ii því er ég átti tal við Ingimund á skrifstofu hans, fjórum dögum íyrir andlát hans, að ég liti hann þá augum i hinzta sinni hér á tneðal okkar. Glaður, hress og ör/ andi, fullur af lífsfjöri og áfauga, talaði hann við mig, um sönglíf hér í hans gömlu kirkju og sveit- inni yfirleitt— Margt bar á góma og ég naut þess að heyra hann segja frá ýmsum atvikum frá liða um dögum. Tíminn leið fljótt, — ég mátti ekki tefja hann frá starfi sínu, en áður en ég kvaddi, var það ákveðið að hann kæmi til Grenivíkur, næsta sunnudag í heimsókn til Hrkjukórsins okkar til gamans og uppörvunar. Af því gat þó ekki orðið. — Annar sterk ari tók í taumana, kallið var kom ið — og við stóðum eftir í hljóð um trega. Ingimundur var horfimi sjónum okkar. ^ Hér verður ekki rakin nein saga — það gera aðrir færari — aðeins minnzt lítillega þessa stóra þáttar, er þessi hugstæði maður átti í því að skapa menningarlíf í kirkju og söngstarfi í þessari sveit, með an hann átti hér heimili. Ingimundur byrjaði barnungur að leika á orgel við messugerðir hjá föður sínuira í Grenivíkur- kirkju. f fundargerðabók sóknar innar frá árinu 1908, segir m. a.: „Lýsti soknarpresturinn því yfir, að synir hans, Þórhallur og Ingi íiiundur, myndu spila á orgelið vi'ð messugerðir eins og síðast liðið ár." Samkvæmt því hefir Ingi- mundur því byrjað að leika á org el og stjórna söng aðeins 12 ára gamall, og mun það fátítt um svo tngan mann, en sýnir hæfileika hans. — Þessu starfi heldur hann svo áfram, með aðstoð systkina sinna til ársins 1924, en þá stendur í fyrrnefndri fundagerðarbók: „Gaf Ingimundur kost á því að spila þetta ár í kirkjunni, þegar hann gæti því viðkomið vegna ann arra starfa." — En það er síðasta árið sem hann er ráðinn organisti kirkjunnar. — Endurgjald fyrir þetta starf var kr. 50.00 á ári, og slltaf gefið til kirkjunnar í.orgel sjóð og ofnsjóð, og sýnir það þanti vinarhug seim prestsh.iónin og böm þeirra báru til kirkjunnar Prestsheimilið í Grenivík var jafnan vettvangur söngs cg Mjóma. Séra Árni var söngmaður með ágætum. Eg hygg að öllum sem heyrðu tónið hans í kirkj- unni, verði það ógleymanlegt — meðan hann var heill heilsu og hélt röddinni óbilaðri. Börnin erfðu sönggáfuna í ríkum mæii og munu hafa notið hvatningar for eldra sinna í því að efla þessa góðu gáfu og láta aðra njóta. Kring um systkinin í Grenivík var því jafnan sðngur og gleði. Þau urðu miðdeplar í sðng og félags- lífi þar sem Ingimund bar hátt vegna stjórnandahæfileika hans. Meðan hans naut við í Grenivik skapaðist því mikið og gott söng líf í sveitinni undir hans forystu, og varð þátttakendum mikill gleði gjafi og til þroskandi félagslífs — og enn í dag lifa frækorn frá þessum tíma í sönglífi æskusveit ar hans.. — Því miður bar þetta byggðarlag ekki gæfu til, að skapa honum þau skilyrði sem hugur hans stóð til, og varð því að sjá á bak honum, þangað sem jarðvegurinn var fcetri og tækifærin fleiri. Á Ak- urpyri varð karlakórinn Geysir, í hðndum Ingimundar að stórveldi, sem hreif alla í fegurð og þrótti — þar fékk hann notið sinna mikíu hæfileika.| Mér verður alltaf í fersku minni er ég <j æskuárum mínum sá og heyrði Ingimund stjórna bíönduð um kór á kirkjutröppunum í Grenivík að aflokinni messu. Sðng fólMð var flest ungt fólk úr Greni yíkur- og Laufássisóknum. — I>á heyrði ég í fyrsta sinn sungið hið fagra ljóð er ég set hér í upphafi máls — og svo hvert af ððru: — Sólkveðja — Heil þú dásðm drottn ing meðal lista. — Þessi þrjú lög festust mér sérstaklega i roinni enda dásamleg og fögur listaverk, — og söngstjórinn ung ur glæsilegur, fullur af lífsþrótti æskumannsins, með óþrjótandi hæfileika — guðsgjöf — sem hann bar gæfu til að notfæra til fegrim ar og mannbóta bæði þá — og þó síðar í enn ríkari mæli, með meíri þjálfun og bætt sMlyrði. Mynd hans verður óafmáanleg ( hugum allra sem sáu hann og heyrðu við söngstjórn. Mikið var honum gefið, en hann ávaxtaði líka sitt pund, og uppskar eftir því. Oft mun hugur Ingimundar hafa leitað til æskustöðvanna og þess heimilis sem fóstraði bann ungan. — En hann var dulur maður og lét tilfinningar sínar lítt í ljós. — Ræktarsemi við foreldra og kirkjuna í Grenivík kom skýrt fram er Ingimundur ásamt systk inum sínum og tengdabörnum prestshjónanna færði kirkjunni veglega minningargjöf um séra Árna og frú Karólinu er kirkjan var endurvígð að aflokinni endur- byggingu haustið 1960. Kirkjukórn um í Grenivík, verður það ógleym anlegt er Ingimundur við það tæki færi stjórnaði fyrir okkur þremur lögum óviðbúið. — Það varð okk ' ;W«: ¦¦Í-Vv •„; |p *T ^ "**' Myndin er tekln úr lofti yflr Hofsósl, og má grelnllega sjá kauptúniS og hafnargarðinn, sem bulS er aS gera, en svo vantar annan garo" á mótl aS sunnan tll þess a3 höfnin verSl betrl. (L|ósm.: Lancfmællng- •r fslands). ikiö atvinnu- ysi á Hofsósi FB-Reykjavík, 10. apríl. Mikið atvinnuleysi hefur ver- ið í vetar á Hofsósi, eins og reyndar í mörgum öðrum sjáv arþorpum norðan lands, enda hefur veiði algjörlega brugðizt Margt fólk verður að fara að heiman yfir vertíðina til þess að fá vinnu annars staðar, og er útlit fyrir, að fólk flytjist burtu af þessum stððum, ef ekM verður eitthvað gert til þess að auka atvinnunð seinni hluta vetrar. Niels Hermannsson fréttarit ari Tímans á Hofsósi leit inn til okkar í dag,, og ræddi við okkur um ástand og horfur fýr ir norðan: Undan farin ár hefur lítið borizt á land af fiski hjá okkur, og ekM nægilegt magn fyrir frystihúsið til þess að vinna úr frá því um áramót og fram á vor, og hafa menn mikl ar áhyggjur út af þessu. Og tal ég, að ríkið þyrfti að hlutast til um að fiskur væri lagður á land nokkrum sinnum á tímabil inu frá áramótum og fram í miðjan mai, á þeim stöðum, sem harðast hafa orðið úti vegna atvinnuleysisins. T. d- Hofsós, Sauðárkrókur, Skaga- strönd, Hólmavík og Sigluf jörð ur. — Hve margir eru íbúarnir á Hofsdsi? .— Þeir eru um 300, en unga fólMð sezt ekM að, enda þótt sæmileg atvinna sé yfir sumar og haustmánuðina. — Hvað um útgerðina, hvað marga báta eigið þið? — Á undanfðrnum árum hef ur aðallega verið þárna trillu bátaútgerð, og eru margir trilla bátar gerðir þaðan út enn. Auk þess hafa tveir dekkbátar ver ið gerðir ;út frá Hofsósi, en annar þeirra fór burtu í vetur, Frosti, og er nú í Ólafsvík, en Haraldur heima. Hann fiskar þó lítið, og er að því Iítil atvinnu bót. Svo er Iíka verið að stækka frystihús kaupfélagsins, og aðstaða þar til þess að taka á móti miklu meiri fisM en berst á land af þessum eina báti. Af þessu leiðir, að fólk fer suður á nesin og burtu ýf- ir vertíðina til þess að vinna fyrir sér. — Við sendum fyrir rðsfcu ári áskorun til viðkomandi ráðuneytis og- þingmanna okk- ar um að athugun yrði gerð á ástandinu, en til þessa hefur ekki bólað á neinu frá þeim. Annars hafa verið bornar fram tvær þingsályktunartillögur á Alþingi um að ástandið yrði athugað, og einnig um að athug aðir yrðu möguleikar á flehi leiðum en útgerðinni einni. — Hvað um höfnina hjá ykk ur? — Það er knýjandi nauðsyn að gera eitthvað í sambandi við höfnina, og til þess að bæta aðstöðu bátanna. Þarna er kom inn sæmilegur hafnargarður, en okkur vantar garð að sunnan á móti honum, og svo þyrfci að lengja þennan garð sem fyr ir er. Þá yrði komin þarna sæmilega góð Æmábátahöfn, og ekM er talið, að þetta yrðu mjög dýrar framkvæmdir. En þingmennirnir mættu athuga þessi mál betur og hafa for- ystu um þau, svo ekM þyrfti alltaf að ýta á eftir þeim. ' — Eg held samt, að bezta lausnin í bili vegna atvinnuleys isins yrði, ef ríMð skaffaði þess um stöðum, sem lengst eru niðri, hráefni til þess að vinna úr, því ekM myndi standa é þeim, að taka á móti þvf, og nokkrar landanir myndu bæta óskaplega miMð úr vandræðun um. — Hugsar fólk um að reyna að koma upp iðnaði, eða slfku? — Þegar fólk er að hugsa um að flytja, þá hugsar það ekM um að ráðast í iðnað eða því um líkt, þvi færi það burtu væru engir, sem vildu kaupa á svona stöðum, og þá væri það tapað fé, gem í stofn setninguna hefði farið, en ann að væri, ef ríkið vildi leggja eitthvað af mörkum, þá gæti komið til mála að menn reyndu að koma á fót iðnaði. — Er nokkuð að segja af vegamálunum? — Ja, við vonumst eftir betri vegum á næstunni, bæði í sam bandi við nýju vegalögin og annað, og væntum þess að þing menn og vegamálastjórn hafi góðan skilning á sérstöðu þorps ins í vegamálum. ur ógleymanleg gleðistund — geymd í safni beztu minninga okk Eg held að Ingimundur haíi verið miMll gæfumaður. Hann fékk að vinna að helgustu hugð armálum sínum, söngnum, og sjá góðan ávöxt þess starfs. Hann eignaðist ágæta konu, sem eins og hann, var gædd miklum sönghæfi leikum og hefir því orðið honum til hvatningar í starfi — og hin mannvænlegu börn þeirra erfðu eiginleikana, og hafa nú orðið for eldrum sínum kóróna samlífs þeirra. Ingimhindur lifði þá gleði að sjá og heyra Geysi í höndum Árna sonar síns. — Virðuleg, fögur og karlmannleg var kveðja Geysis í höndum sonar ins, er Ingimundur var borinn til hinztu hvíldar frá Akureyrar- kirkju, þar sem aðdáendur hans og unnendur fjölmenntu svó mjög og kvöddu hinn mikilhæfa mann. Fyrir hönd kirkjunnar í Greni vík flyt ég íngimundi innilegar þakkir fyrir starfið er hann hóf þar barn að aldri — þakkir eru huttar frá gömlum sveitungum og söngunnendum — með innilegum samúðarkveðjum til konu hans og barna, barnabarna og annarra unnenda. — Maðurinn er horfinn af sjónar- sviðinu en minningin geymist. — Frá starfi hans stafar Ijómi sem ekki gleymist og gígjan hans á eftir að óma frá Geysi um ókora in ár. Ingólfur Benediktsson. TRÚL0FUNAR; 'tÁ HRINGIBÆ LAMTMANNSSTÍG2/ HALLOCR KRISTINSSON gullsmiífur — Síml 16979 8 T f M I N N, fóstudagur 17. apríl 1964. —

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.