Tíminn - 12.06.1964, Blaðsíða 8

Tíminn - 12.06.1964, Blaðsíða 8
Bryn|ólfur Jóhannesson sem A'nór og Gfsll H.illdórsson, séra Jón. Leikfélag Reykjavíkur: Brunnir kolskógar eftir Einar Pálsson - Leikstjóri Helgi Skúlason, Leikíélag Reykjavíkur frum- sýndi Brunna kclskóga, einþátt- ung Einárs Páls.-.onar, á þri'ðju- dagskvöldíS- Höfundurinn heíur látið þess getið í blaðaviðtali, að þátturinn sé hliðstæða Triliunnar, sem Menn ingarsjóður verðlaunaði, og telir því æskilegt að leikirnir séu flu'.t ir sama sinnis. Hvort svo er, mun koma betur í Ijcs, ef LR flytur báða Ieikina að hausti, en Brunn ir kolskógar eru greinilega sjálf- stætt verk. Lárus Sigurbjöiusson kemst svo ið orði um Einar Pálsson í leik- kráj að hann sS að mestu óráðin láta: leikari, heimspekingur, ungumálagarpur og náttúrufræ'ð- ngur — ef til vill allt í senn. ;>essi upptalning gefur vísbend- ngu um óvenjulegan hæfileika- nann, sem hefur margt á prjón- um, en segir fátt um árangur. Niðurstaða leiksýningarinnar ».r bin sama. Hún sýnir hugmynda- auðgi Emars Pálssonar, en gáta hans sjalfs er ekki ráðin. Hug- myndin kemur til Einars, en bann virðist skorta festu og úthald til, að gera úr henni staðgóðan mat. Sýningin fekiír mann steíkum tökum í uppháí' Grannur stúlku- líkami birtist í daufum roða hægra megin baksviðs, en til vinstri djarfar fyrir, nrorlegri húsgrind. Stúlkan stendur á hól, teygir hendur sínar til himins og sveigist í um í hring. Tveir menn ræðast! við framtni fyrir skilvegg í hinni j hrörlegu vistarvcvu: Arnór bóndi á Öræfum og sére Jón, prestur í! Meðaliandi. Handan við bæinn ér j til f jalla í rauðu eidskini, gegnum j bláa móðu. Áður en sviðtö birtist var leik- in tónlist Páls ísólfssonar, sem hann hefur samzð við leikinn; hug þekk tónlist, sem ég held að feli i sér þann geðbiæ, sem við á. En því miður var þessi tónlist flutt áheyrendum úr Látalara, svo rám um, að reiði Pá'.s ísólfssonar hlýt ur að koma yfir þá, sem nota þetta apparat til að flytja mönnum verk hans. Leikurinn gerist haustið 1783, á þeien miklu hörmungartímum Móðuharðindanua Einar hefur tekið upp málfar og aldarfarslýs ingu sára Jóns Steingrímssonar, en í þessu, málfarinu, er fólgin sú meinloka, sem gerir leikinn vand- hæfan til flutnmgs. Það er fjar.-i lagi að ritmál st'ra Jóns Stein- grímssonar geti verið bein heim- ild um mælt mál á þeirri tíð, og að fyrna mál eítir gömlum bók- um er aðeins á færi höfuðsnillinga. Leikur krefst máls sem fer eðli- lega í munni, c-n samaasúrraður orðabögglingur er ekki uothæfur til leiks, hvort sem hann er gam aldags eða módeine. Þetta mál var svo tyrfið, að Brynjólfi Jóhannes- syni vafðist tunga um tönn í hlut verki Arnórs bónda, og mun það sjaldan hafa komið fyrir áður. Gísli Halldórssori komst frá hlut verki prestsins án þess að mis- mæla sig, og pað er í sjálfu sér aðdáunarvert. Sama er um Helgu Bachmann í hlutverki Steinvarai, systur bónda og Kristínu Önnu Þórarinsdóttur, sem leikur Geir- laugu dóttu'r hans, en hlutverk Kristn Anna Þórarinsdóttir icm Geirlaug þeirra eru mikh' orðfærri en. hinna. Mest bar á þessu vandræðaorð færi framan af leiknutm, en >íð- an slaknaði nokkuð á því. Síðast i leiknum heyrðusí fagrar, skáld- j legar orðræður og ljóðrænar frá i sagnir án stirðlrika. f þessu f elst jnokkurt ósamræmi, sem maður i hefði þó blátt áíram þakkað fyr- |ir, ef annað ósamræmi hefði ekki i komið til sögunníu um leið: Fram an af byggist teiKurinn á samtöl- :um, en snýst út i frásagnakennda itjáningu undir lokin. Þetta mis- jræmi virðist óþörf afleiðing hinna ivelhugsuðu sinnaskipta, sem þar Sviðið i Brunnum kolsKOgum. eiga sér stað í leiKnus.. Brynjólfur Jóhannesson genr Arnóri skil, með fasi og* lát- bragði hins volaða bónda, sem bilast fyrir ofstækisfulla 'horku prestsins og gefur legorðsseka dóttur sína undir Stóradóm lil að komast sjálfui- í rúginn í Með allandinu. Mismælin stafa af því, að leikaranum er uppálagt áð segja, það sem ek-ki verður heimt að með sanngirn^ Gísli Halldórsson mótaði hér eftirminmlega persónu, fremur með þungu fasi sínu, en hiklaus- um talanda, og - Helga Bach- mann fór vel or áreynslulaust með lítið hlutverk Steinvarar. And iitsfarði Helgu augði ekki til að sýna kaunumsle£.na og hrörnanoi konu, en vera má. að það sé erfitt að mála svo yfl - reglulegt and- IitsfaU leikkonutmar, að hún sýn ist skar. Kristin Anna barst vel af í hlutverki Geirlaugar og notaði möguleik? til hreyfingar og !át bragðs með hg.wuin, en ofnotkun þriggja hollenzkn. orða spillti íyr i) leikkonunni — Pétur Einars son kom fram sem þögull svipur ungs manns. (HcUenzkur barm- faðir Geirlaugar i Leikstjórn Helgi Sknlasonar bar \utt um, að hanP hefur gen sit$ tezta til að hefja leikinn og ha.d.1 honum í skorðum meíl þeim ann- mörkum, sem nann fær efcki no gert, og leiktjöiíl Síeinþór* Si; urðssonar ásam' meista'-aieiíri beitingu liósa. attn rtfean þátt í því, sem er ^ei um synmguna. ttaldui OsKarssoa. ?l*T»m, fóttudagur, 5 fönÍ««4f ^

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.