Vísir - 15.07.1914, Blaðsíða 2

Vísir - 15.07.1914, Blaðsíða 2
VISIR VISIR. Stœrsta blað á ísienska tunga. Argangurinn (400—500 blöð) kostar erlendis kr. Q,00 eða 21/, dollars, innan- lands Lr.7 00. Ársfj.kr. 1,75, mán.kr. 0,60. Skrifstofa og afgreiðslustofa í Austur- s«ræti 14 opin kl, 8 árd. til kl. 9 síðd. Sími 400. Pósthólf A. 26. Ritstjóri Einar Gunnarsson venjuiega til viðtals kl. 5—7. Orusia f Marokkó. Spánversk herdeild átti í höggi við Mára í Marokkó seint í f. m. þar sem heifir Kirdia Federico í nánd við Ceuta-borg. Fregnir eru óljósar af orustunni, en svo mikið er talið víst eflir síðusíu blöðum, að Spánverjar hafi beðið ósigur mikinn, misst nokkur hundruð manna og allmargir hafi særst. Um mannfall með Márum er ófrjett. Dánir merkismenn. Frægasti gleöileikari Breta, Edmund Rayne, andaðist í London 1. þ. m.. Um sömu mundir ljest leikarinn og leik- ritaskáldið Brandon Thom- as, fæddur í Liverpool 1849. — Eitt leikrit hans „Frænka Char- ley's" hefur oft verið leikið hjer í Reykjavík og víðaf á íslandi og verið hlegið dátt að. Fáni Serba svívirtur. Hætt þykir við að ríkiserfingja- morðið í S e r a j e v o dragi dilk á eftin sjer og verði jafnvel upp- haf pólitiskra stórtíðinda, 2. m. rjeði lýðurinn í Vínarborg á höll sendiherra Serba þar, og reif niður fána Serba og tróð hann undir fótum. Víst þykir og sjálfsagt, að stjórn Serba krefjist bóta fyrir tiltæki þetta, ekki síst, ef það er satt sem sagt er, að lögregla Vínarborgar hafi horft á tiltækið en staðið hjá og látið lýðinn svívirða fánann í friði. Ýmsan annan óþokka- skap hafa Austurríkismenn sýnt Serbum eftir morðið, þykir slíkt all óheppilega gert og mælistilla fyrir, jafnvel þótt Serbi væri sá er morðið framdi. Elsti lávarður Breta dáinn. Wemyss jarl, lávarða öld- ungur Breta andaðist 1. þ. m. Hannvar 95 ára gamalFíf.lSlS) þessi eldgamli stjórnmála jöfur er þannig fæddur 3 árum eftir orustuna við Waterloo, á dögum Georgs III. og lifði undir stjórn 6 Breta konunga, var samverka- maður Roberts Peel lávarð- ar og annara helstu stjórnskör- unga Breta, sat á þingi Breta til dauöadagsvið bestu heilsu, hraust- ur eins og unglamb og hjelt fullri sjón og stálminni til dauðadags. Jafnan þótti hann viturmaðurog var mikils virtur en í þingræðum var hann oft allheitur, barði þá óspart í borðið, og einu sinni er það í frásögur fært, að í hita nokkrum ljet hann hnefana dynja á höfði Prinsins af Wales, er þá var, síðar Játvarðs VII. er sat fyr- ir framan hann í deildinni. *) Mynd hans í Vísiskassa. YASABIBLIM er nú komin og tæst hiá bóksölunum í Reykjavík. Bókaverslun Sig#úsar Eymun dssonat. £axvdvöm, ágætt eintak innheft, með titilblaði, fæst hjá S\x3m. £&mafódss\^tú XesU í smærri og stærri ferðalög stærst og best úrval í verslun v &\t\avs jUtiasonax. Sími 49. Líkkistur og líkklæði. YÍgfÚS • j> 7 Eyvindur Arnason Saga eftir Jón Skruðning kemur út innan skamms. Upplagið verður lítið, og því viss- ara að tryggja sjer eintak hjá bóksölum sem fyrst. WA Sölubúð á neðstu hæð hús;ins nr. 12 á Hverfisgötu, er fæst breytt eftir óskum (t. d. í skrifstofur, skólastofur, lækningastofur, saumastofur eða anfiað). Aðrar upplýsingar gefa S- Sxslasoti & *&*%> $&K Konungur í fjallgöngum. Albert Belgjakonung- u r er göngugarpur mikill. Hann er nú á' fjallferð í Alpafjöllum. Gekk hann þar 20. f. m. upp á 12 0 0 0 f e t a háan tind og tveir menn með honum. Bjóst Hans Hátign að klifra í þessum mánuði upp miklu hærri tinda, í fyrra dag bjóst hann að ganga upp Lenz- tind hinn syðri, sem er 14108 fet á hæð. Olgeir Friðgeirsson samgöngumálaráðunautur Miðstrætl 10. Talsími 465. Venjulega heima 97^—lOVa f. m. 4—5 e. m. Brennivíns- flaskan. eftir Stanley Guðmundsson. ------ Nl. Jeg bauð honum inn til okkar fjelaga, og þiggja hressingu, en hann þá ekki boðið, kvaðst ætla að njóta hreina loftsins dálítið lengur, en fara þá að þvo sjer, og laga sig tíl. — Og satt að segja fanst mjer ekki vanþörf á því, eftir útgangi hans að dæma. Svo hauð jeg honum góða nótt, og hjelt til fjelaga minna.-------J það hafði nýr maður bætst í i hópinn: Jón þórðarson, mesti ! fjörkálfur, en heldur gefinn fyrir ; svall og sællífi. „Hvað hefur þú verið að gera allan þennan tíma"? spurði þor- steinn, „þú ert víst búinn að ganga vel frá dótinu". „Nei, ónei, jeg hef ekki gert það ennþá. . . . Mjer .yarð fyrst fyrir að bjarga manni, sem var í lestinni, frá dauða". „Hvað segirðul . . . frádauða! hefurðu bjargað mannslífi!?" „Já", sagði jeg, „og hlustið þið nú bara á hvernig það at- vikaðist. þeir hlustuðu líka þegjandi á meðan jeg ságði söguna; nema hvað Jón var á einlægu iði, eins og hann hefði enga ró í sjer, og mjer sýndist hann berjast við hláturinn. Hann braust líka út hjá honum er jeg hætti. ¦ „Finnst þjer þetta svo hlægi- legt?", spurði jeg gremjulega. „Já vissulega, þetta er eitthvað at því besta, sem jeg hefi heyrt. — Nú skuluð þið heyra það sem vantaði á söguna, og sjá svo hvort ykkur verður ekki skemmt". „Fyrst rommið", sagði hann og helti í fjögur glös úr flösku er hann hafði með sjer, „jeg get ekki látið mjer lynda þetta bragð- lausa öl sem þið hafið. Svo held jeg þjer veiti ekki af góðri hressingu eftir æfintýrið", sagði hann og snjeri sjer glottandi að mjer. Svo byrjaði hann: það var svo sem hálftíma áð- ur en skipið fór. — þið voruð þá ekki komnir. Jeg stóð hjerna á þilfarinu, og kom þá einn verkamaðurinn í bænum — jeg þekki hann mætavel — í hend- ingskasti fram, og spyr mig hvort jeg hafí ekki sjeð Jón Eiríksson. Neita jeg því sem satt var. „Já hann er nú hjerna samt, þrjótur- inn, og jeg verð að hafa uppi á honum! Blessaður leitaðu nú með mjer stundarkorn". Jeg gerði það svona áð nafn- inu til. En maðurinn skreið inn í hvern krók og kima, og leitaði alstaðar þar sem honum datt í hug að maður gæti falist. En það kom alt fyrir ekki. Loks gaf hann upp leitina er skipið var á förum. „Jæja, hann verður þá að fara", sagði maðurinn, „og varp öndinni mæðulega, „ef til vill fæ jeg hendur í hári hans síðar meir". „Jeg lofaði honum að sofa hjá mjer síðastliðna nótt, hjelt hann áfram. „Hann þóttist ekki hafa peninga til að vera í gistihúsi, og bar sig rolulega upp við mig. Jeg keypti mjer á pottfiösku í gærkveldi, gaf honum ögn að bragða, og stakk henn síðan und- ir koddann. En jeg gleymdi að taka hana þaðan, er jeg fór í vinnuna í morgun; og áðan þeg- ar heitn kom var hún horfin. -~ Jeg veit ofboð vel, að hann er valdur að hvarfinu". Mjer þótti þetta strax brosleg saga, en ljet ekki á neínu bera, og kvaddi tómthúsmanninn með virtum.------------ Svo rek jeg áðan höfuðið nið- ur í lestina, . . . og er þá Jón

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.