Vísir - 04.02.1916, Blaðsíða 2

Vísir - 04.02.1916, Blaðsíða 2
VÍSIR VISIR A f g r e í ð s I a blaðsins á Hótel Island er opin frá kl. 8—8 á hverj- um degi, Inngangur frá Vallarstræti. Skrífstofa á sama staö, inng. frá Aðalstr. — Ritstjórinn til viðtals frá id. 1-3. Sími 400.— P. O. Box 367. Svartfellingar, Símskeyti bárust bingað um það á dögunum að Svartfellingar væru að semja frið við miðveldin og leggja niður vopn. En þó varð ekkert af samningum og þeirhéldu áfram að berjast, en nú er sagt að Austurríkismenn séu að afvopna þá. — í útlendum blööum er mikið talað um uppgjöf Svartfellinga. Er það sagt fullum fetum í enskum, frönskum og ítölskum blöðum, að Nikulás konungur hafi svikið banda- menn. Hin hraustlega vörn Svart- fellinga hafi ekki verið neitt annað en málamynda-vörn, leynisamningur hafi þegar fyrir löngu verið gerður við Austurríkismenn. Nikulás kon- ungur hugsi nú ekki um neitt annað en að hafa sem mest gott af Austur- ríkismönnum eins og hann hafi áður reynt að hafa sem mest út úr banda- mönnnm. . Friöarskilmálarnir sem Svartfell- ingum stóðu til boða benda þó til þess, að þetta sé ekki rétt. Auk þess að þeir áttu að leggja niður vopn, hverju nafni sem nefnast, var gert ráð fyrir því að allir karlmenn yrðu fluttir í eitt hérað og hafðir þar í gæslu og jafnvel gert ráð fyrir að eins yrði fariö með kvennfólkið, vegna þess að það hefir líka tekið þátt í ófriðnum. — En hvernig seoi þessn víkur við, þá er þaö ekki 'nema eðlilegt að Svartfellingar reyndu að semja frið, ef hann er fáanlegur með sæmilegum kjörum. Her þeirra er nú sagður að eins rúm 30 þús. og liggur í augum uppi að hann getur ekki haldið uppi neinni vörn, úr því að bandamenn hafa ekki neina viðburöi til að senda hjálp. En því miður er ekki hægt að kalla friðarboð þessi því nafni, það er ekkert annað en uppgjöf, einsog þegar her er umkringdur og getur enga björg sér veitt og neyðist til að leggja niður vopn. — Enda vildu þeir ekki ganga að þeim, kon- ungur þeirra ekki heldur. Hefir jafnvel frést að hann sé farinn úr landi til Frakklands, en það mundi hann varla hafa gert ef hann heföi áður átt í leynimakki við óvini sína. hafa algert vínsölubann. OgVest- ur Virginia fær vínsölubannslög í júní 1916. Lb. Vínsölubatin í Bandaríkjunum. Ellefu ríki Bandaríkjanna hafa haft algert vínsölubann. þaueru þessi: Maine, Kansas, Tennesse, Mississippi, Arizona, Norður Karolina, Vestur Virginia, Georgía J N.-Dak, Oklahoma og Albama. ' Á gamalárskveld kl. 12 komu í ; gildi lög sem banna tilbúning, • flutning og sölu áfengra drykkja í sjö ríkjum í viðbót. þau eru þessi: Arkansas, Washington, Idaho, Suður Karolina, Iowa, Colorado og Oregon. Hætta þar 3000 drykkjukrár auk fjöldavín- gerðastofnana og heildsölustaða. 1 Eru nú 18 ríki þar syðra sem lí. kennarafundur Norðurlanda. Á 10. kennarafundi Norður- knda, sem haldinn var í Stock- hólmi árið 1910, var samþykt að halda 11. fundinn í Kristianíu sumarið 1915. En vegna ástands- ins í Norðurálfunni, eftir að ó- friðurinn hófst sumarið 1914, kom forgöngumönnum þessara funda- halda í Danmörku, Noregi og ávíþjóð saman um að fresta und- irbúningi undir þennan fund. En nú hafa norskir kennarar boðað til fundar í Kristianíu fyrri hluta ágústmánaðar 1916, og bjóða öllum kennurum og kenslukon- um á öllum Norðurlöndum að sækja fundinn, og þeim öðrum sem hafa á höndum störf, erná- komin eru skólamálum. — Á fundinum verða eingöngu rædd mál er snerta kenslu og uppeldi. þeir kennarar íslenskir, sem ætla að halda fyrirlestur á fund- inum éða hefja umræðurum ein- hver mál, eiga að tilkynna dönsku fundarstjórninni það fyrir l.mars n. k. og skýra frá efninu í fáum orðum. \ Samhliða fundinum verður höfð sýning á kensluáhöldum o. fl. Norska fundarstjórnin reynir að koma því til léiðar, að þeir sem fundinn sækja komist sem léttast frá ferðakostnaðinum. TIL M INNIS: Baðhúsið opiö v. d. 8-8, ld.kv. til 11 Borgarsiskrifjt. í brúnastöð opín v. d 11-3 Bæjarfóg.skrifst. Hverfisg. op, v. d. 10-2 og4-7!í Bæjargjaldk, Laufásv. kl. 12-3 og 5-7 v.d Islandsbanki opinn 10-4. K. F. U. M. Alm. samk. sunnd. 81/, siðd Landakotsspit. Sjúkravitj.tími kl, 11-1. Landsbankinn 10-3. Bankastjórn til viö- tals 10-12 Landsbókasafn 12-3 og 5-8. Utlán 1-3 Landssíminn opinn v. d. daglangt (8-9) Helga daga 10-12 og 4-7 Náttúrugripasafnið opið l^/j-21/, síðd. Pósthúsið opið v. d. 9-7. sunnd. 9-1 Samábyrgðin 12-2 og 4-6. Stjórnarráðsskrifstofurnar opn. 10-4 v. d. Vinrestaðahælið. Hcimsóknartími 12-1 Þjóðmenjasafnið opið sd. þd. fmd. 12-2 Ókeyþis lækning háskólans Kirkjustræti 12: Alm. lækningar á þriðjud. og föstud. kl. 12—1. Éyrna-, nef- og hálslækningar á fostud. kl. 2—3. Tannlækningar á þriðjud. kl. 2—3. Augnlækningar í Lækjargötu 2 á ir.ið- / vikud. kl. 2—3. Landsféhiröir kl. 10—2 og 5-6. Draumur. Vísir hefir verið beðinn að skýra frá draumi þeim, sem hér fer á eftir orðrétt eins og frá honum var sagt: „Mig dreymdi að eg horfði til norðurs og sá örn fljúga frá út- norðri til suðausturs. Hann flaug hratt en ekki hátt^ og þótti mér hann halda lifandi fugli í klón- um. þá sá eg sæg af kríum koma utan að honum úr loftinu og ætla að lemja hann,. og reis þá fuglinn upp í klóm hans en losnaði ekki og hélt örninn á- fram ferðinni og hvorki seirtkaði honum, né heldur breytti hann um stefnu"! Enga ráðningu kann Vísir á draumnum. Kvennhetjan frá Loos. ------ Frh. Seinna sama dag þegar við vorum enn að njósna þarna, kom kúla gegnum gluggann og vantaði lítið á að hefði hitt okkur. Liðsíoring- inn sneri sér að mér og sagði: »Góða litla ungfrú, mér væri kær- ara að vita af yður annarsstaðar en hér«. Eg hristi bara höfuðið, en hæitan var auðvitað mikil, þvf ó- vinirnir höfðu séð okkur á njósnum f lúkugatinu. Sprengikúlum tók að rigna yfir bæinn með vissu millibili. Þetta hélt áfram alt kvöldið pg næsa dag og féllu mörg hús til grunna. Þjóð- verjar voru fjölmennari en vorir menn og okkur kom enginn liðsauki. KI. 10 um morguninn 10. októ- ber sá eg særðan hermann, sem drógst með veikum mætti eftir stræt- inu. Eg fór og bauð honum inn og hjúkraði honum eins vel og eg gat, þangað til hann var sóttur á sjúkravagni. Sagði hann mér að liðs- foringinn, sem tveim dðgum áður hafði látið sér ant um líf mitt þegar við vorum á njósnum á efsta loft- inn væri fallinn og ætti að jarða hann næsta dag í garði nokkrum í nágrenninu. Sprengikúlurnar féllu ótt og þétt og sópuðu burt heilum strætum. »Þettar eru sólarlitlir dagar*, sagði faðir minn, »en á meðan franskir hermenn eru hér missir maður ekki kjarkinn«. Litli bróöir minn var mí orðinn svo vanur stórskotahrfðinni að hann var alls ekki hræddur við kúlurnar og var altaf aö týna brotin af sprengi- kúlunum, sem hann kom með glóð- volg. En seinna skildi hann betur hætt- una og var samt hugprúður og kjark- mikill. Höfuðsmaður einn kom oft inn til okkar og spjallaði við okkur og hughreysti það okkur að sjá hvað hann var rólegur. Hann skemmti sér ágætlega þegar eg sagði honum af fyrstu viðkynn- ingu minni af Prússum og af »UhI- aninum þýska með stðru fæturna, sem ekki komst nemá með stóru- tána f sokkana okkar. Hann kunni líka margar sögur og hafði gaman af að segja þær. Man eg sérstaklega eftir hvað hann var kátur þegar hann mintist á þorp eitt, sem hann f sigrinum við Marne haföi náð úr hendi óvinanna. Þar hafði hann borðað miðdegis- verð, sem búiö var að matreiða fyrir höfuðsmann Þjóðverja, en hann orðið að flýja frá. Okkur þótti mikið í varið að fá greinilegar frá- sagnir um sigurinn við Marne, því um hann höfðu okkur einungis bor- ist óljósar fréttir. »Þar var vel að verið*, sagði hðfuðsmaður, en við megum halda betur áfram*. Næsti dagur var sunnudagur og var hann miög rólegur. Úr varð- bergi mínu sá eg að bæði okkar menn og, óvinirnir höföu grafið sig niður nálægt námunum í mjög stuttri fjarlægð hver frá öðrum. Eg held eg megi nú til að segja dálitla sögu um hundinn okkar. Þegar eg segi okkar þá er það ekki rétt, því þenna sunnudagvor- um við enn ekki búin að taka hann að okkur, en við gerðurh það seinna. Það var fallegur veiðihundur, sem orðið hafði eftir í einu hús- inu, þegar fólkið flúði. Hannvand- ist fljótt við kúlnaregnið og kunni vel við sig í skotgröfunum. Seinna, þegar eg fer að segja frá hörmungum okkar, þá verð eg að minnast á, hvað hjartagæði h u n d s i n s hugguðu mig, þegar m e n n i r n i r sýndu af sér grimd. Hann hataöi Þjóðverja, en þegar Englendingar síðar meir komu til Loos, var hann mjög vingjarnleg- ur við þá.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.