Vísir - 19.03.1916, Blaðsíða 3

Vísir - 19.03.1916, Blaðsíða 3
VJÍSIR 40--50 stúlkur verða ráðnar til Siglufjarðar og Eyjafjarðar í síldarvinim í sumar. J\xaíA ^txftólj SUJánsson, £\ttafcott\. Heima kl. 12—2 daglega. __________________j________ Verkafólk, kvenfólk og karlmenn ræð eg til Siglufjarðar yfir sfldveiðaifman f sumar. Slgurður Þorsteinsson, Bókhlöðustíg 6 A. Venjulega heima kl. 6—8 síðd. Stúlkur þær, sem eg hefi ráðið í síldarvinnu til Siglufjarðar, bið eg að finna mig á morgun (sunnudag) kl. 4—6. Þær er ekki kunna að geta komið þá, komi þá við fyrsta tækifæri. ^*el\x Suðttvun&sson. Aðalstræti 8. Islenskt Smjör á kr. 1,12 og 1,05 Vs kfló hjá WÉk Jóni frá Vaðnesi. Drekkið LYS CARLSBERG Heimsins bestu óáfengu drykkir. Fást alstaðar Aðalumboð fyrír ísland Nathan & Olsen Agætt* Smjörlíki á 60 aura ]/í kilo í verzlun D LOGM E N D Oddur Gíslason yfirréttarmálaflutnlngsmaður Laufásvegi 22. Venjulega heima kl. 11-12 og 4-5 Simi 26 Pétur Magnússon yflrdðmslögmaður, Grundarstíg 4. Sími 533 .______Heima kl. 5—6. Bogi Brynjóifsson yfirrjettarmáiaflutningsmaður. SkrJfstofa Aðalstræti 6 (uppí.) Skrifstofutími frákl. 12-1 og 4-6 e. h. Talsími 250. ttmat\U$a. VATRYGGINGAR E E3 Prentsm. Þ. Þ. Clementz 1916 Vátryggið tafalaust gegn eldi vörur og húsmuni hjá The BriU ish Dominion General Insu rance Co. Ltd. Aðalumboðsm. G. Gfslason Sæ- og stríðsvátrygging Det kgl. oktr. Söassurance Komp Miðstræti 6, Tals. 254. A. V. TUUNIUS. Aðalumboðsmaður fyrir ísland Det kgl. octrt Brandassurance Comp Vátryggir: Hús, húsgögn, vörur alskonar. Skrifsíofutími 8—12 og 2—8. Austurstræíí 1. N. B. Nielsen. Trygð og slægð. Eftir Guy Boothby. »2 Frh. Þér vitið ekki, hvers konarlýður það er sem þér eruö að fást viö. En þegar eg nú segi yður að það megi búast við öl.Iu því versta af honum, þá ættuð þér sannarlega ekki að fara óvarlega, hér er aðal- samkomustaður allra verstu þorp- aranna. — Eg þakka yður fyrir, sagði Browne, eg skal muna eftir heil- ræði yöar. Hann hafði varla slept orðinu, þegar maður sást koma til þeirra. Hann var hár og grannur og í hvítum fötum með hvíta húfu á höfðinu. Hann hafði eitthvað það viö sig að ekki varð um það vilzt, að hann var prúðmenn. — Herra Browne, byrjaði hann og leit frá einum til annars. — Það er nafn mitt, sagöi Browne, og gekk fram. Hvað er það, sem eg get gert fyrir yður? — Eg væri yður þakklátur ef þér vilduð fala viö mig fáeinar mínútur undir fjögur augu, svar- aði hinn. Erindi mitt er áríðandi, en eg skal fljótt Ijúka því. ~ Það get eg auðveldlega gert, sagði Browne. Og um leið og hann sagöi þaö gekk vinur hans til hans og kvaddi hann. — Þurfið þér nú nauösynlega að fara? sagði Browne. — Eg er hræddur um að eg geti ekki hjá því komist, svaraði hinn. Báturiun er kominn að síð- unni fyrir nokkuð löngum tíma og á morgun fer póstbáturinn heim til Englands. Þá verð eg að hafa bréfin mín tilbúin. Eg þakka yður hjartanlega fyrir kvöldið. Mín eina ósk er það, að þér mættuð dvelja lengur hér í Hong Kong. En úr því það getur ekki orðið, þá vona eg að eg fái að sjá yður á baka- leiðinni og að eg fái þá leyfi n'i að verða yður meir til þæginda en eg hefi haft tækifæri til í dag. — Það skyldi sannarlega gieðja mig, svaraði Browne um leið og hann kvaddi hann. En um leið datt honum í hug, að á þeirri leið væri líklegt að sú yrði meö hon- um sem hefði þau áhrif aö ekki yrði tími til piparsveinaskemtana. Þegar Browne hafði kvatt mann- inn, þá bað hann vini sína hina, Maas og Foote, að afsaka sig stund- arkorn og gekk síðan til háa, grannvaxna mannsins, sem beið hans. Jæja, herra minn, byrj- aði hann, ef þér óskið að tala við mig þá er eg tilbúinn. — Ef svo er þá skulum við heldur ganga aftur á skipið, svar- aöi maðurinn. Viö skulum finna okkur stað þar sem viö þurfum ekki að óttast að neinn heyri til okkar. — Þá skulum við koma þessa leið, sagði Browne og fór með manninn aftur eftir, að stýrisklef- anum. Hann settist síðan niður á borðstokkinn en maðurinn settist á kassa sem var þar. Kvöldroða- bjamanum sló á andlit hans og Browne sá, að andliíið var sér- lega frítt. Drætlirnir voru skarpir. Ennið hátt og 'munnurinn og hak- an báru þess ljósan vott, að mað- urinn væri fastur í lund. Að öllu samanlögðu, bar maðurinn þess ljósan vott að tæki hann að sér að framkvæma eitthvað, þá myndi hann gera annaðhvort, koma því fram eða þá drepa sig á tilraun- inni. Þegar hann hafði kveykt sér í vindlingi þá hóf hann mál sitt. — Mér hefir veriö sagt, byjaði hann, að yður væri áhugamál að fá íramkvæmt verk sem snertir mann sem eigi heima á eyju fyrir norðan Japan. Er það svo? — Áður en við förum lengra, mælti Browne, þá þætti mér vænt um ef þér vilduð segja mér hvort þér, eða ekki, komið frá /óhanni Schmidt. — Jóhánni . Schmidt! svaraði hinn dálítið undrandi. Hver djöf- ullinn er nú það? Eg veit ekki til að eg hafi heyrt það nafn fyr en nú. »

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.