Vísir - 19.04.1916, Blaðsíða 3

Vísir - 19.04.1916, Blaðsíða 3
VfSSIR Svartar Kven- Regnkápur í stóru úrvall, 9' — Reykjavík — Aðalstrœti 9. I Karlmanna Regnkapur í stóru úrvali. Brauns Verzlun, — Reykjavfk. — Aðalstrætl 9. Drekkið LYS CARLSBERG Heimsins bestu óáfengu drykkir. Fást alstaðar Aðalumboð fyrlr ísland Nathan $ Olsen Sultutau og niðursoðnir ávextir Döðlur, Gráfíkjur, Kókó og Súkkulaði að vanda best og ódýrast í versl. Asgr. Eyþórssonar, Sími 316. Austurstr. 18. s\ómenn 03 sWrt&ut — vanar fiskverkun — geta feng- ið atvinnu á Austfjörðum í sum- ar. Hátt kaup. Semjið við Jón Sveinsson, Amtmannsstíg 4, — Heima kl. 4—6 e. h. JBest aS au^sa \ *)3\s\. Barátta hjartnanna EFtir E. A. Rowlands. Frh. Rósabella, hvað er það sem þú ert að fara með ? spurði hann æstur. Hvaöa ný grimdarverk eru þaö sem þú nú ætlar að fremja á mér? Hvaö á eg að skilja viö orö þín? Haföu mig ekki að leikfangi — fyrir guðs skuld gerðu það ekki. Vertu nú eiiiti sinni eins og þú átt að þér og gerðu nú enda á þeitn sálarþjáningum sem eg hefi liðið þín vegna í tvö síöast liðin ár. Þú ert unnustan mín, Rósabella. Fyrir tveim árum síðan Iofaðir þú að verða konan míu. Þau hafa ver- tð bæði beisk-sæt þessi ár, en ást inín hefir haldið mér uppi. Eg hefi umborið alt með þögn og þolinmæði vegna þess hve vænt mér þótti um þig, og vegna þess aö eg hafði vonum að þú yrðir einhvern tíma konan mín. Það er það sem hefir veitt mér styrk f raunum mínum. En nú — nú Rósabella, get eg ekki beðið leng- ur. Nd hefir þdjeikiö þér ndgu lengi að mér og hjarta mínu. Nú krefst eg réttar míns. Eg krefst þess aö trúlofun okkar skuli vera gerð opinber almenningi og hjónavígsl- an fari fram svo fljótt sem auð- ið er. Rósabella hafði haldið áfram að þurka af myndunum, sem höfðu verið hengdar upp á veggina. Hún hló kuldalega að hverri setningu, sem hann sagði. — 'Góði Ruperf, hafði hún sagt hálf mæöuleg á svipinn. En hvað þú getur verið líkur öllum öðrum karlmönnum. Þú hefir, eftir því sem þú sjálfur segir beðiö í tvö ár, og aiian þennan tfma hefirþúliðið sárustu sálarkvalir, og allan þenn- an tíma hefir þú haft nóg tækifæri til að tala um þetta við mig, og svo velurðu einmitt þetta kvöld þegar eg hefi engan tíma til aö hlusla á þig. Þú hefir enga hug- mynd um það, Rupert, að menn geta stundum haft margt og mikið að gera. — Það getur vel verið að eg hafi ekki valið sem heppilegastan tíma, en mér er þetta fullkomin alvara, hafði ungi maðurinn svar- að. Og eg elska þig, Rósabella, hafði hann sagt lágt. Eg elskaþig meira en mitt eigið Iíf. Hún hafði brosað að honum en haldið samt áfram við það, seni hdn var að gera. Rupert hafði nú gengið til henn- ar og rétti nú fram hendurnar til hennar. — Elskan mín, hafði hann sagt ofur Iágt og stamandi. Þér er ákaf- lega hætt við því að vera nokkuð bituryrt. Þú veizt því ekki, Rósa- bella, það er eg alveg viss um, hvað mikið þú særir mig þegar þú ferð með mig eins og þúhefir gert í dag, þegar þú hæðist aðást minni og hlærð að von minni. Eg viidi óska að þú vissir hvað eg tek út þegar þú talar eins og þú hefir gert í dag. Rósabella hafði snúið sér aö honum og strokið létt og fimlega með fjaðrasóp yfír andlit hans og hendur. Svo hafði hún haldið þá ræðu sem sagt var í upphafi þess- arar sögu, og Rupert hafði hlustað á hana eins og maður, sem neydd- ur er til að heyra orð sem hann ekki vill heyra. Nú hringdi dyrabjallan og trufl- aði það algerlega hugsanagang Ruperts og Rósabella hafði hættað þurka af. — Þetta hlytur að vera Emma, hrópaði hún. Rupert, nií verður þú að fara. Nú þarft þú ekki að vera hræddur við það lengur að eg sé einsömul, og þú verður ein- ungis fyrir okkur ef þú bíður hér lengur. — Má eg finna þig á morgun, Rósabella? sagði Rupert um Ieiö og hún fékk honum hattinn og ýtti honum út úr herberginu. — Æ, vertu nú ekki svona ótfa- lega leiðinlegur, hrópaði Rósabella óþolinmóð. Hvernig á eg aö geta sagt um það! Þú mátt vera viss um að eg skal senda eftir þér, ef eg þarf að finna þig. Vertu nú sæll. Það var einn þátturinn í undan- farni Rósabellu, að hún altaf sagði sannleikann og ekkert nema sannleikann. Hún ýtti honum út í ganginn. Þar stóð ung og Iag- leg þjónustustúlka með gulan kassa í hendinni. — Vertu nú sæll, sagöi hún og andlitið Ijómaði af fögnuði yfirþví að hann skyldi vera farinn. Vertu nií sæll, gamli heimski Rupert. Láttu þig dreyma um mig. Hún skelti hurðinni á eftir sér en Rupert gekk niður steinriðið meö tárin í augunum og honum fanst hjartað i brjóstinu vera þungt eins og það væri úr blýi. II. Samkvæmislíf borgarinnar var i fullu fjöri og Rupert fór ekki varhluta af heimboðum og danr- leikum. Hann hafði engan frið fyr- ir heimboöum.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.