Vísir - 23.08.1916, Blaðsíða 3

Vísir - 23.08.1916, Blaðsíða 3
V I Síl R Nýir kaupendur fá blaðið ókeypis til mánaðamóta. Tilboð í Hafragras í landi Framfarafélags Seltirninga sem liggur austanvert við Mýrar- húsaskólann, óskast fyrir 28. þ. m. Tilboðin sendist í SANITAS-AFGREIÐSLUNA, Lækjargötu. ~%Xᣣi--------k3~t£~i ¦J2z*2?--------fi&l? Drengur óskast strax til að bera Vísi út um bæinn vYaTj--------ftKZÍr ~"~~*~_____~I~~I~- yauptö "Oísw Drekkið CARLSBERO PILSNER Heimsins bestu óáfengu drykkir. Fást alstaðar Aðalumboð fyrir ísland Nathan & Olsen I VAl wmma&mt VATRYGGINGAR Brunatryggingar, sæ- og stríðsvátryggingar A. V. Tulinius, Miöstræti 6 — Talsími 254 Hið öfluga og velþekta brunabótafél. mr WOLGA TW (Stofnað 1871) tekur að sér alskonar brunatryggingar Aðalumboðsmaður fyrir ísland Halldór Eirfksson (Bókari Eimskipaféiagsins) Det kgl. octr* Brandassurance Comp. Vátryggir: Hús, húsgögn, vöru- alskonar. SkrifstofutítniS-12. og 2-8. Austurstræti 1. ________________N. B. Nielsen. Pretsmiöja Þ. Þ. Clementz. 1916; ||-|| ¦11.11 LOGMENN IBMBBHI Oddur Gíslason yflrréttarmálaflutningsmaður Lau'áavegi 22. Venjulega heima kl. 11-12 og 4-5 Siml 26 Pétur Magnússan, yfirdömslögmaður, Hverfisgötu 30. Simi 533 — Heima kl 5—6 . gsaassgg ". ¦iiiinii pp» m..... Bofgí Bf-ynjóifsson yfirréttarmálaflutningsmaBur, Skrifstofa í Aðaistræti 6 lu.-.pi]. Skrifstofutimi frá kl. 12— og 4—6 e. — Talsími 250 — §endil attglg&itigav Dóttir snælandsins. Eftir jack London. 46 Frb. Þó Corliss væri nú dálítið aum- ur í útlitnunum gat hann ekki látið vera að hlæja með sjálfutn sér að þessu. Hann gekk, á eftir sigur- vegaranum, mjög auðmjúkur á svipinn og í öllu Iátbragði. Hann sýndi þjóni sínum hina mestu auð- sveipni, en hann kýmdi að öllu saman. — Þetta er gott! Þér litið út fyrir að geta orðið að líði, sagði Bishop um leið og hann fleygði frá sér verkfærunum og virti ná- kvæmlega fyrir sér landslagið í kringum þá sem nú var snævi þakið. Hana nú! Takið þér nú öxina, farið upp á brekkuna og sækið handa mér þurran og góöan eldivið. Þegar Corliss kom aítur með seinustu byrðina af eldiviðnum var Bishop btíinn að ryðja snjó og mosa í burtu hingað og þangað, og hann var búinn að búa til renn- ur, sem líklust krossmarki í lögun. — Eg ætla að skera æðina í tvær stefnur, útlistaði hann nú fyrir Corliss. Máske kem eg niður á hana hérna, eða þarna yfirfrá eða þar fyrir ofan, og það er djúpt þarna og líklega um meira að gera þar, en í það fer of mikil vinna. Þetta hérna er röndin á hjallanum. Það getur ekki verið dýpra á því en svo sem tvö fet. Nú þurfum við aðeins að vita með vissu hvar æðin er. Síðar getum við borað inn frá báðum hliðum. Meöan hann hélt þessa ræðu kveikti hann stoábál hingað og þangaö þar sem' hann hafði rutt burtu snjónum. — Sjáið þér nu til, Corliss! Svo tók hann hakann og hjó honum niður í klakann. — Það er ekki orðið þiöið tvo þumlunga níður ennþá, tautaði hann, um leiö og hann beygði sig og rótaði með fingrunum í leðj- unni, og reif um leið upp gras- topp með rótum. — Hver skollinn! — Hvað er nú að? spurði Cor- liss. — Ja, hver skoliinn, endurtók Bishop, nm leið og hann barði ræturnar á pönnunui. Corliss kom nær og beygði sig yfir pönnuna. Bíðið þér við, sagði hann. Hann þreif nokkuð af rót- unum og nuddaði milli fingranna. Og glytti þá í allar ræturnar. — Hver skollinn, — hver þrem- illinn, sagði Bishop enn einu sinni eins og utau við sig. Það byrjar alveg í grasrótinni, og nær svo niður úr öllu valdi. Hann snéri sér við, hvesti aug- un og þefaði út í loftið. Corliss horfði á hann með mikl- um undrunarsvip. — Hana nú, sagði Bishop og dró þungt andann. Fariö þér nú ekki bráðum að finna lyktina af appelsínunum í aldingarðinum mín- um? 15. ka pítul i. Leiðangurshóparnir fóru að leggja af staö út að French-hæö. Það var í vikunni fyrir jólin. Corliss og Bishop höfðu ekki flýtt sér neitt að gera aðvart um gullfundinn, fyr en þeir voru búnir aö rannsaka alt nákvæmlega, af- marka handa sér landsspildur og aðvara nokkra góða vini sína, svo þeir gætu gert eins, — voru það þeir Davíð, Jakob Welse, Tretha- way, HoIIendingur, sem báðir fætur hðfðu kalið af, nokkrir liðsforingj- ar úr lögregluliðinu, gamall félagi Bishops, sem lengi hafði unnið með honum, þvottakonan við vegamót- in, og — þó undarlegt megi virö- ast — LuciIIe. Það var Corliss sem réði þvíað hún fékk þarna hámalóð. Oghann afmarkaði hana sjálfur. Ett Tretha- way var falið á hendur að fá hana til að koma og taka þátt í auð- legðinni. Samkvæmt landsvenju buðust nú námalóðaeigendurnir til að láta þá tvo, sem gullið fundu fyrst, fá helming inntektanna. En Corliss viidi ekki heyra það nefnt. Og eins var með Bishop. Bishop sagði: — Eg hefi mi nóg til þess að borga meðj aldingarðinn, — jafn- vel helmingi siærri garð en eg hafði hugsað mér að kaupa. Og cf eg ætti nú að cignast meira gull þá vissi eg ekki vitund hvað eg ætti við það að gera. Eftir að þeir höfðu fundið gullið, fór Corliss, — eins og það væri sjálfsagður hiutur — að litast um eftir öðrum aðstoðarmanni í stað- inn fyrir Bishop.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.