Vísir - 31.10.1916, Blaðsíða 3

Vísir - 31.10.1916, Blaðsíða 3
VISIR uninni hafa verið betur rökstndd- ar en ástæður Verðlagsnefndar- innar fyrir 32 aura hámarkinu, getur fólk ekki um dæmt, þar sem hvorugt liggur fyrir al- menningi, eigi heldur Verðlags- nefndin sem ekki átti kost á að sjá ástæður ráðherra fyrir breyt- ingunni. Þó virðist almenning- ur hafa fulla ástæðu til að ætla að verðlagsnefndin hafi ekki borið sig rétt að gagnvart mjólkurfram- leiðendum, því maður hlífist við að trúa því, þðtt heyrst hafi, að Mjólkurfélag Eeykjavíkur hafi haft stjórnina að ginningar- fifli, og að öll þessi bréf og umkvartanir, sem eagt er að ráðherra hafi borist um hið í« skyggilega ástand, hafi verið ým- ist frá mjólknrframleiðendum tjálfum eða að þeirra undirlagi. En slíkar getsakir á æðstu stjórn landsins, að hún hlaupi eftir prívat slúðri manna sem Jiggi í eyrum hennar, fengnum til þess af Mjólkurfélaginu, er vait trú- andi. Og þar sem hann ekki gefur Verðlagsnefndinni kost á að sjá neitt af þessu, þá hefir maður ástæðu til að æt!a að Verðlags- nefndin hafi brotið af gér, og þess frekar sem almælt er að Mjólkurfélagið hafi alls ekki kæit yfir hámarksverði nefndarinnar. Það virðist mega ætlast til af æðstu stjórn landsins, að hún hafi annað að sýsla, en að hlaupa. eftir prívat slúðri, þegar líka þess er gætt að þetta iskyggilega á- stand, sem um er að ræða, hefir ekki staðið lengur en í 3 — þrjá — daga. Það er að vísu satt að mjólk- urframleiðendur hættu margir að fiytja mjólk til bæjarins þessa daga, en það kom eins mikið til af því að þeir voru mjólkurlausir, og þeim gerði það ekkert til, en það mundi hafa sannast að þeir hefðu farið að koma til bæjarins með mjólk sína eftir hendinni, er hún jókst hjá þeim, enda voru þegar byrjaðir á því, áður en ráðherra gaf þeim þessa 3ja aura nppbót á hverjum líter, því þeir munu hafa fljótlega fundið það að þá mucaði um að missa hinar daglegu peningatekjur sem mjólkin gefur þeim, og þeir Iika vitað að 32 aura verðið gaf þeim góðau hagnað, en á hinn bóginn ekki láaxdi þð þeir ekki köstuða hendinEÍ á móti hinu hærra verði fyrst þeir gátu fengið það. Þetta fordæmi, sem stjórDÍn hefir gefið hér með framkomu sinni gagnvart Verðlagsnefndinni er að því leyti gott, að næsta Verðlagsceínd sem valin verður, veit hvers hún hefir að vænta af verjanda sínum, sem hðggur þá hlífa skyldi. Br u tus. Noregur og Þýskaland. Nýlega var skýrt frá þvi í símskeyti til Vísis, að Norðmenn hefðu bannað kafbátum ðfriðar- þjóðanna að koma inn í norska landhélgi. Tilskipun su er að þessu lýtur á því ekki aðeins við þýska kafbáta, þó að vitanlegt só að hún sé fram komin einungis vegna þeirra aðgerða. Tilskipunin er gefin út 13. okt. og mælir svo fyrir, að enginn hernaðarkafbátnr ófriðarþjóða megi hafast við eða ferðast um innan landhelgi Noregs. Ef þeir geri það, meiga þeir búast við að á þá verði ráðist fyrirvaralaust. Bann þetta Dær þó ekki til þess, er kafbátar verða að leita ian i norska landhelgi undan sjáfar- háska eða í annari Iífsnauð»yn én þá skulu þeir sigla ofansjafar og sýna greinilega með merkjnm hverrar þjóðar þeir séu og hvert ertndi þeir eigi. Þegar þær á- etæður, sem þancig hafa genð kafbátunum rétt til að leita inn i landhelgina ern brottfallnar, eru 'þeir skyldir að hafa sig þegar í burtn. Aðrir kafbátar (en her- kafbátar) mega heldur ekki koma inn í landhelgi nema að degi til og í börtu veðri, ofansjáfar og með þjóðaríáaann við hún. — Tilskipunin gekk i gildi 20. okt. Svíar hafa eias og áður hefir verið skýrt frá gefið út sams- konar bann, og bafa Þjóðverjar ekki fjandskapast við þá út af því. En öðru máli er að gegna um Norðmenn. Eftir fregnum þeim, sem hingað hafa borist í skeytum eiga þýskir kafbátar að hafa sökt miklu ílciri norskum skipum síðan bann þetta gekk i gildi en áður. — Virðist því ekki um nema tvent að tefla, að ann- aðhvort telji Þjóðverjar Norðmenn sér fjandsamlegri en Svía, eða Svíar láti bannið ekki í reyndinni ná til þýskra kafbáta, eins og bandamenn hafa borið þeim á brýn. Mörg norsk blöð hafa lengi krafist þesa að allur útflutningur yrði bannaður til Þýskalands, vegna kafbátahernaðarins, og þeirri kröfu er enn haldið fram. Telja blöðin það vafasamt að unt sé að framfylgja kafbátasiglinga- banninu, eða að það geti orðið til þess að kafbátahernaðinum verði hætt. Eigi að síður eru þau sam- mála um að þessi ráðstöfun hafi verið sjálfsögð og fyllilaga rétt- mæt. Mowinkel þingforseti sagði ný- lega í ræðu í Bergen: „Mörg corsk blöð fara hörðum orðum um framferði Þjóðverja. Og það er skiljanlegt. Norðmenn standa allir sem einn maður að baki hinni einbeittu ráðstöfun stjórnarinnar. En það er skamt milli friðar og ófriðar á þessum tímum . . .". \ a6*L.*L.«t..J,sL..i.»L..J«»U»L.»L.at Bæjarfréttir. Afmæli í dag: Iingibjörg Magnúsdóttir hf. Afmæli á œorgun: Guðm. Hallsson trésm. Dóttir snælandsins, 93 Effit Jack London. Prh. Þér þurfið ekki annað að að- hafast en að hafa bátinn tilbúinn niður við árbakkann, beint fram- nndan dyrunum. Auðvitað getið þér ekki vitað neitt um hvað fram hefir farið fyr en Viccent kemur hlaupandi. Svo út í bátinn með hann og á stað — til Dawson. En nu ætla eg að bjóða ykkur gðða nðtt og kveðja ykkur um leið, þvi máske fæ eg ekki tæki- færi til þess á morgun. — Og haldið yður svo að vinstri árbakkauum þangað til áin beygir við, sagði Jakob Welse. Svo skuluð þér fara beinustu leið til hægri og fylgja straumnum þar sem hanu er harðastur. En farið þér nú strax að hátta og hvíla yður. Það eru sjötíu mílur til Dawson og þér verðið neyddur til að fara það í einum áfanga. XXVD. KAP. Það var hlustað á Jakob Welse með iilhlýðilegri virðingn, þegar hann tðk til máls fyrir gullnema- dómstólnum og Jýsti vanþóknun siuni á því sem gerst hafði. Hann hélt því fram, að þótt slikt rétt- arfar hefði verið fullkomlega rétt- mætt fyr á tímum, á meðan engin lög voru gildandi í Iandinu, þá væri öðru máli að gegua nú, því nú væru lög til þar sem giltu, og það réttlát lög. Stjórnin hefði sýnt að hún kynni tökin á þessu og þvílíku. Að síðustu komhann með þá uppástungu, að þeir skyldu geyma fangann þangað tilhéraðs- dómarinn kæmi og fresta yfir- heyrslunni þangað til, en sú til- laga var feld í einu hljóði. — Sérðu nu ekki, sagði Vin- cent við Fronu, að öll von er úti. — Nei, víst ekki, sagði hún, og skýrði honum stuttlega frá ráða- gerðinni kvöldið áður um flótt- ann. Hann hlustaði á hana, en var jafn vonlaus eftir sem áður. Það er heimska að reyna þetta, s&gði hann þegar hún haíði lokið máli sinu. — Og ef ekkert er aðhafst, er þér liklega gálginn \ís, svaraði hún. Þu munt þó vilja. reyna að berjast fyrir lífi þínu. — Vitaskuld, svaraði hann með hljómlausri röddu. Mörg vitni voru nú yfirheyrð, og öll þóttust þau nákvæmlega hafa rannsakað staðinn, þar sem morðið var framið og eyna, án þess að verða minstu vitund vör við þessa tvo menn, sem fanginn hafði nefnt í frásögn sinni. Pronu til mikillar undrunar gaf iiú Del Bishop sig fram. Hún vissi að hann hataði Vincent, en hana furðaði á því að hann skyldi geta borið nokkurt vitni í þessu máli, sem þýðingu gæti haft. Þegar hann hafði svarið vitna- eiðinn og skýrt frá aldii sínum, stöðu og þjóðerni, tök Bill Brown til máls. — Þér eruð, herra Bisbop, að því er mér ekilst, nákunnugur fanganum. Viljið þér nú vera svo góður að skýra réttinum frá, svona í algengum orðum, hvernig lunderni hans er? Dal brosti kankvíslega. Já, í fyrsta lagi er nó það, að bann er mjög þrætugjarn. — Hættið! Eg mótmæli þessu, sagði nú fanginn reiðilega og stökk á fætur. Þér hafið ekki Ieyfi til að bsra vitni & þennan hátt, sem getur orðið til þo?s að fella mig. "Vitlsus maður, sem eg hefi mætt alls einu sinni á æfinni, hefir ekki leyfi til að koma hér og bera yitni um lundarfar mitt. Gullneminn sneri sér að honum. Nú, svo þér þekkið mig ekki, Gregory St. Viucent? — Nei, svaraði Vinceat kulda- lega, eg þekki yður ekki, gðði maður. — Hvern kallið þér „góðan mann", hrópaði Del reiður. Eu Vincent skaut máli sínu til fundarins. Eg hefi að eins séð þenna nánnga einn sinni á æfinní og það allra snöggvast í Dawson. — Þér skuluð koma til að kannast við mig áður en Iíkur, sagði Del háðslega. Svona! Hald- ið yður nú saman og látið mig segja sögu mína. — Eg kom hingað í landið með honum árið 1884. Svo Iangt er siðan. Vincent leit til hans forvitnis- lega. Já, herra Gregory Vincent! Eg sé að þér farið að hugsa yður um. Eg hafði vangaskegg í þá daga, og het Brown, Johann Browa. Hefnigirni skein út úr glottinu sem lék um varir hans þegar hann sagði þetta, og svo virtist sem Vincsnt misti nú allan áhuga fyrir vitnaleiðslunni. — Er þetta satt, Gregory, hvíal- aði B^rona að honum.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.