Vísir - 16.11.1916, Blaðsíða 3

Vísir - 16.11.1916, Blaðsíða 3
ViSJR Stjtfrn I. S. I. og knattspyrnumótin. [Niðurl.] Aleit eg að stjórnin gæti varp- að einhverju af þeirri dráttará- byggju ef eigi allri á herðar Vals Stjórn 1. S. í. tekur þessa bend- ingu mjög óstint npp og kveðst sist af öllu líta svo á, að Valur eigi neina sök á drætti m ó t s i n s. Það félag hafl komið vel og rétt fram í alla staði á umræddu knattspyrnumóti, og þá auftvitað einnig í því að leika kappleikinn við Fram í fnllri alvöru og fyrirvaralaust, en kæra hann svo & eftir fyrir þessa nm- getnu 2 menn, þótt Valur hefði í raun og veru tekið þa góða og gilda í v e r k i n u með því að leika á móti þeim. Mér er ljúft að játa það, éftir þeim kynnum, sem eg hefi haft af Valsmönnum, að þeir eru drengir góðir og fram- koma þeirra og hegðun hin prúð- mannlegasta, fnllkomlega sam- DOðin þeim félagsskap, sem þeir eiga heima í (K.*F. U. M.), að þessu eina atviki undanteknu, og þarf enginn að kippa sér upp við það, því að öllum getur yflr- sést. Eg Iít svo á, að Valur hefði átt að láta annaðhvort ógertr að leika eða kæra, að það hafi verið faonum ósamboðið að Ieika fyrst og kæra svo. Sú aðferð vekur sem sé grum um það, að Valor hafi gengið að leiknum með þau ráð undir rifl, að ef eigi tækist að vinna leikinn, þá væri eigi annað en kæra ög vita svo, hvort eigi tækist að vinna þann næsta. Enginn maður lætnr sér sem sé til hugar koma, að Valur hefði kært ef hann hefði unnið leikinn, að hann,hefði þá farið að gera tilraun til að ónýta alla sína fyrirhöfn og hafa af sér unninn signr. Slíkt væri mesta fjarstæða. Hefði Valur sigrað, þá hefðu þessir tveir menn í Fram, sem hafðir Yoru að kæruefni, verið álitnir jafngóðir og gildir eÍHs og þeir hefðu frá npphafi verið meðlimir i Fram, eða öllu heldur, það hefði enginn & þá niinst. Það virðist því segja sig sjálft, að það er ekki vandlæt- ingin þeirra vegna heldnr ósigur Vals, sem kemur kærunni af stað, og það á eg ilt með að fella mig við fyrir Vals hönd. — Svar stjómar 1. S. í. hefir neytt mig til að minnast aftur á Val, þótt eg hefði langhelst kosið að þurfa bess ekki. ,Þá er eg kominn að úrskurði stjórnar 1. S. í. í kærumáli Vals gegn Fram. Stjórnin segir að öll ummæli mín um hann séu bygð á misskilningi. Eg fæ eigi betur séð en að misskilningurinn sé stjórnarinnar megin. Stjórnin kannast við, að í „A!- mennum reglum" sé ekki minst á knattspyrnu; hún hefði átt að segja afdráttarlaust sannleikann og bæta því við, að þar væri heldur eigi minst á knattípyrnumót, enþó að hvor- ugt sé nefnt þar, þá segir 1 Hafnarfjarðar ier bifreið kl. 11, 2 og 6 írá Söluturninum eins og að undanfórnu. Afgreiðsla í Hafnarfirði er flutt til AuðunsNíels- sonar. Pantið far í sima 444 í Reykjavík og í Hafnarfirði í síma 27. M. Bjarnason. Ágætt brenni, eldfimt og hitamikið, fæst keypi Íjáafgr. Landssjóðsvaranna. stjórnin, að það sanni alls eigi, an reglurnar gildi ekki einnig um knattspyrnumót. Öllu snúið öfugt þó. Það er eins og stjórninni sé það ekki fyllilega Ijóst, að það er hún sem á að sanna, að þessar „Alm. ^glur" gildi í raun og veru um knattspyrnumót. En í svari stjórnarinnar bólar hvergi á þeirri sönnun. Það eitt færir stjórnin sinu máli til stuðnirtgs, að í (Al- mennu) reglunum sé ekki minst á neinar sérstakar íþróttir. Þetta verður nú ekki þungt á metunum þegar fyrnefnd játning stjórnar- innar er komin á undan, og það því síður, sem þetta erekkinema hálfur sannleikurinn í þessu sam- bandi. Þessar margnefndu „Alm. reglur" eru sem sé að eins Iítið brot (2 bls. af 70) úr áðurnefndri bók (Lög og leikreglur o. s. frv.), en sú bók er um ákveðnar, áður nefndar íþróttir, og um þær íþróttir gilda þessar „Alm. reglur" (eins og leikreglurnar), en um aðrar eigi. Qaod non est in actis non est in mundo. Þá setningu kannast þeir við yflrdómslögœennirnir, sem hafa skrifað undir, og að líkindum samið, svar stjórnar í. S. í. í margnefndum reRlum er hvergi minst á knattspyrnu eða knatt-. spyrnumót, ergo gilda þær ekki um þá iþrótt. Bg er ekki lögfróður maðnr, enda þekki eg engin lög eða regl- ur, er gilda um a n n a ð en það, sem í þeim stendnr, eða með öðr- um orðum gilda um það, semþau sjálf nefna ekki á nafn. 5. nóv. 1916. S p a r k ó. Gnla dýrið. [Framh.] Wu Ling kallaði til prestanna og skipaði þeim að koma Yvonn undan, en Bleik varð fyrri til og skaut prestana niður hvern eftir annan. Næsta skotið ætlaði hann Wu Ling, en nokkrir Kínverjar er hopuðu undan Englendingi, hrintu honum til, svo að skotið fór út í loftið. Um leið hvarf Wu Ling, eins og hann hefði horf- ið niðnr nm gólöð. Bleik ruddist þangað sem Yvonn var. Hann tók hana í faðm sér og leit framan í hsna. AndlitW var náfölt og þreytulegt. Hún hafði ekki þolað áreynsluna og fallið í ómegin. Hann lagði hana á öruggan stað og hélt þangað sem Tinker var. Hann tðk hann á handlegg sér sem hvítvoðang og bar hann þangað sem Yvonn Iá. „Þér komuð alveg á réttum tima', &agði Tinker. „Mátti ekki seinna vera, en gott það dugði. Nú skal egleysa þi£r, drengur minn". Bleik hafði haft allan hngann við Yvonn og Tinker og því ekki tekið eftir gangi bardagans, sém nú færðist innar eftir musterinu. Blástakkarnir bresku ráku Kín- verjana á nndan sér og féllu þeir hver um annan þveran. Þegar Bleik aá að bardaginn færðist nær, ákvað hann að flytja Yvonn á örnggari stað. Þegar hann lyfti henni upp, þá opnaði hún augun full af ótta sem hvarf, þegar hún sá hver hjá henni var. „Ó, það eruð þér", sagði hún lágt. Hár hennar strankst um andlit honum og hann fann sæt- an ilm leggjaafþví. Hann beygði sig niður og horfði í angu henni. Svo dró hann hana að sér og þ'ýsti heitum kossi á varirhenni. Hann titraði af einhverri ðkendri tilfinningu. Svo ruddi hann sér braut öt með hana í fanginu. Þegar hann var út kominn, heyrði hann voðalega bresti. Vegg- ir musterisins sprungu sundur og grjótflugið stóð í allsr áttir. Nú fbrðaði sér hver sem betur gat. Bleik varð alt í einu Ijóst, hvern* ig í öJIu lá. Wu Ling hafði ekki verið óviðbúinn. Hann hafði lært að vera varkár eftir fyrri komu Bleiks til eyjarinnar. Þegar hann hvarf, hafði hann farið inn í leyni- gang einn og kveykt með raf- magni i sprengiefni sem i veggj- unum var. Það var óskiljanlegt hversu margir komust heilir úr rústun- nm, en nokkrir urðu þó undir þeim, af báðum flckkum. AUur fjöldinn var í vígamóð og ekki voíu menn óðara kojmir út, en þeir fóru að berjast á ný. Það leið samt ekki á löngu fyrr en Kínverjar lögðu á flótta og forð- uðu sér í skóginn. Porter skipstjóri kallaði menn sína saman og tók að kanna Iið- ið. Færri höfðu fallið en búist var við. Tveir höfðu fallið í við- ureigninni í mnsterinu, en tveir höfðu orðið undir rústunum. Af Kinverjum voru níu fallnir og fjölda margir særðir. Þegar búið var að kanna liðið, sneri Bleik sér að Porter skip- stjóra og sagði: „Eg hefi verið að hugsa um hvernig hægt væri að ráða þessu

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.