Vísir - 13.07.1938, Blaðsíða 3

Vísir - 13.07.1938, Blaðsíða 3
VÍSIR Myndir Eggerts Guðmundssonar, sýndar erlendis við ágæta dóma, taldar ósýn- ingarhæfar af undirbúningsnefnd listsýning- ar Bandalags íslenskra listamanna. Bandalag íslenskra lista- manna heldur þessa dagana list- sýningu í Miðbæjarskólanum. Þessi árlega sýning félagsins er til þess ætluð, að þar komi fram fyrir almenningssjónir verk ís- lenskra listamanna á sameigin- legri sýningu. Með þessu móti gefst öllum almenningi færi á að kynnast og fylgjast með þró- iin hvers listamanns og jafn- framt að gera samanburð á verkum og stefnum hinna ýmsu listamanna. Þessar sýningar eru ekki að eins þroskandi fyrir sýningargesti, sem þann veg kynnast stefnum og þróun í listalífi þjóðar sinnar, heldur eru þær einnig nauðsynlegar listamönnunum sjálfum, sem hlýtur fyrst og fremst að vera það áhugamál, að starfsemi þeirra verði þýðingarmikið þjóðstarf og menningarmál. En þetta næst þvi að eins, að hér komist ekki að smásmugu- legur persónulegur ágreiningur, öfund eða illvilji, sem stundum verður um of vartmeðalsamtið- arlistamanna sjálfra. Það er þvi uauðsynlegt, að sýningarnefnd- in, sem dæma á um það, hverjir listamenn þarna fá að sýna og hvaða verk þeirra þykja sýn- ingarhæf, sé skipuð hlutlaus- 'um, dómhærum listdómendum, en ekki starfandi listamönnum, sem telja það hagsmunamál sitt, að koma sem flestum verk- um að eftir sjálfa sig og útiloka aðra -starfsbræður sina að ein- hverju eða öllu leyti frá sýn- ingum þessum. Sýningarnefndina skipa i þetta skifti þeir próf. Jón Stefánsson, sem dvelur erlendis, próf. Ás- grímur Jónsson, sem liggur á spitala — hvorugur þeirra mun hafa tekið nokkurn þátt i störfum nefndarinnar — Sig- urður Guðmundsson, arkitekt, Finnur Jónsson málari og Jón Þorleifsson málari, sem ef til vill eru öllu kunnari fyrir „sanngjarna" og „gáfulega" listdóma sína undir dulnefninu Orri. Lítillæti þessara tveggja síð- asttöldu listamanna er svo mik- ið, að af 78 málverkum og teikningum eftir 13 íslenska listamenn sýna þeir „aðeins" 23 málverk eftir sjálfa sig. Mér varð það á, að senda 4 myndir til nefndarinnar eftír sjálfan mig og taldi þær það vel unnar frá minni hendi, að þær gætu að skaðlausu hangið í sama herbergi og verk „meist- aranna". En af umhyggju fyrir mannorði mínu og listsmekk sýningargesta, þá taldi nefndin þær allar ósýningarhæfar og það lélegasta „produkt", sem henni hefði borist. Þó var mér gefinn kostur á, að ein myndin, „Hrafnshreiðrið",fengi að fljóta inn á sýninguna sem sýningar- innar versta mynd, vafalaust út frá þeirri forsendu, að eg væri þó notandi til að vera verstur, en þann heiður lét eg formanni nefndarinnar, Jóni Þorleifssyni, eftir, og þáði ekki plássið. Ein af myndum þeim, sem eg sendi, myndin „Bátur á sjó", hefir verið á nokkrum sýning- um mínum- erlendis og hlotið þar góða dóma manna, sem eg met Öllu meira sem listdómara heldur en þremenninga þá, sem hér voru að verki. Almenningi til fróðleiks leyfi eg mér að setja hér útdrátt úr tvennum, blaðaummælum um sýningar mínar, þar sem þessi umrædda mynd var: Blaðaummæli: LIST. íslenskur málari. Hinn íslenski listmálari Eggert GuSmundsson opnaSi í gær sýn- ingu í Charlottenborg á olíumál- verkum sínum, vatnslitarmyndum og teikningum. Guðmundsson er góíSkunningi ökkar hér. Hann hefir nokkrum sinnum áður sýnt í húsakynnum B. T. Centralens og á sýningu hans í Charlottenborg fær maöur heildaráhrif af list hans. Hann er ekki Islendingur fyrir ekki neitt. Hann þekkir og elskar náttúru lands síns, og hann hefir lært af hinum björtu og skínandi litum. þess. Þarna sjást 'málverk af hinum einkennilegu jarðmyndun- um jöklanna, sem eru svo sér- kennileg fyrir íslenskt landslag. Þarna sér maSur málverk úr lífi fiskimannsins, sem er ekki síöur einkennandi fyrir ísland: Fiski- maSurinn klæddur hinum gula sjó- stakk á bátnum sínum, á hinum bláu og hvítfextu hafbyigjum. Og maSur sér leiftur af dýra- lífinu, sérstaklega af fuglunum í náttúrunni —• hinu alfrjálsa um- hverfi, eins og hjá Liljefors, hvort sem þeir eru í hrei'Srinu, hátt á fjallstindinum eSa eins hvíta og mjöllina, svo maöur getur varla greint þá, en heldur aS rjúpurnar í snjónum, séu aíSeins hvítir hnoör- ar í skafrenningnum. í seinni tíö virðist málarinn þó hafa lagt mesta áherslu á manna- myndir. Þarna er t. d. kyrlátt og rólegt málverk af hjúkrunarkonu í hinum drifhvíta búningi sínum. En þó leggur hann ekki eins mikla áherslu á litina í mannamyndun- um og teikninguna. Þarna er stórt sýnishorn af hinni sérstaklega skýru og skörpu teikn- ingu (Form) hans á andlitsmynd- un á svipfræöilegum andlitum. Og þarna skera einnig úr hin íslensku svipeinkenni: Andlit,sem listamaS- urinn gerir eins og þau væru höggin í stein eSa skorin út í tré, meS hinum djúpu og festulegu andlitsdráttum þeirra.' Þarna er bæíh' hin blíöa íslenska kona í •þjóöbúningnum,hinarserkennilegu gömlu konur, sem minna á æf- intýri og þjóSsögur, og gamlir karlar, sem leiöa hug manns aö lærisveinum eöa kennimönnum." Frá sjónarmiöi málarans dáir maíSur þó mest hinar litlu, fallegu og ljósbjörtu vatnslitarmyndir hans, sem! (umidtíelbart) tala máli hinnar svalandi og björtu sumar- dýröar ættjaríSar hans. —r. Þýtt af Geir Gunnarssyni. Landslagsmyndir hans frá) hinni eldgígjaauðugu Sögueyju, myndin „Rjúpur í skafrenningi" og „Á sjónum", — sem minnir reyndar mjög mikiö á úppistööu Chr. Krohgs, — meS fiskimanninn í mógulum olíufötum, snúandi stýr- isvölnum í brotsjónum, svo rriaS- ur beinlínis greinir brakiS í bátn- um, eru málverk gjörS af listrænni orku (Styrke) og víðáttu (Bred- de), en sýna ekki sérkenni ís- lenskrar málaralistar, því hún er, þó merkilegt sé, oft, og einatt und- ir sterkum áhrifum frá ilmsmurSri franskri skartsalarlist (parfumeret fransk Salonkunst). O. V. Borcu. Þýtt úr B. T. n./6. '37. Geir Gunnarsson. Eg ætla mér að sjálfsögðu ekki þá dul, að gerast dómari i minni eigin sök og fella hér neinn dóm um mín eigin verk, eða gjöra samanburð á verkum mínum og annara íslenskra málara. Þeir geta því óáreittir af mér notið sjálfsvirðingar sinnar og álits annara. En ó- neitanlega þætti mér fróðlegt að vita, hverjar orsakir liggja til grundvallar frainkomu sýning- arnefndarinnar í minn garð. Eg trúi því varla, að þeir hefðu ekki unt mér þess, að vera sá léleg- asti af þeim öllum og sanna það með þrem, f jórum myndum. Og plássleysi var það ekki. Þeir hefðu þess vegna getað sýnt fleiri myndir eftir sjálfa sig. Eg mun nú láta öðrum eftir að dæma á milli mín og þessara starfsbræðra minna og opna hér í bæ sjálfstæða sýningu áj næst- unni. Með þvi móti gefst al- menningi kostur á að dæma verk min með hliðsjón af sýn- ingu Bandalags ísl. listamanna. Reykjavík, 11. júlí 1938. Eggert Guðmundsson, Nyj? yílrlog- regluþjóiin. Sveinn Sæmundsson var í jgær af dómsmálaráðuneytinu skip- aður yfirlögregluþjónn rann- sóknarlögreglunnar. Sveinn er 38 ára að aldri, og hefir verið lögregluþjónn frá árinu 1930, lengst við rannsókn- ir sakamála. Hefir hann sýnt mesta dugnað í starfi sínu o,g getið sér vinsældir allra. Næturlæknir. Ólafur Þorsteinsson, Mánagötu 4, sími 2255. NæturvörÖur í Reyk- avíkur apóteki og Lyf jabúðinni 18- unm. Aðalatriðim Úllendu skátunum fanst vegurinn yfir Lyngdalsheiði ekkert afslmplegur. — Geysir gaus fallegu 50 metra gosi í glaða sólskini. ¦— Þvi miður sólarlaust við Gullfoss. — Langjökull vakti hrifningu jafnt innlendra sem er- lendra. Það var þreyttur, en þó ánægður hópur, sem steig út úr 10 átján manna bílum kl. um 1 í nótt. — Það voru skátarnir, sem voru að koma heim úr f erðalaginu til Hvítárvatns. Tíðindamað- ur Vísis var þar kominn. „Sæll Axel. Út með sprokið"! Axel sagðist vera svo þreyttur að hann gæti tæplega talað, en lét þó til leiðast. KI. 6 að morgni þess 11. var lagt af stað frá Þingvöllum í 10 átján manna bifreiðum frá Steindóri og ekið viðstöðulaust sem leið liggur yfir Lyngdals- heiði og anstur að Geysi. - „Út- lendingunum þótti vegurinn yf- ir heiðma ekkert sérlega slæm- ur, en það var af því, að við vor- um búnir að sverta hann svo fyrir þeim." Þegar austur að Geysi kom, fengu skátarnir þær fréttir, að hann hefði „skvett úr sér" um morguriinn og þyrf ti þeir senni- lega að biða 7 tíma eftir gosi. Var þá farið upp að skálinni og látin sápa i hana. Síðan bjugg- ust menn til að bíða — og bíða lengi, og var sundlaugin óspart notuð. En eftir 2 tíma fór hver- inn að bæra á sér og þeytti svo upp 50 metra háum strók. Gos- ið var að allra dómi mjög fall- egt, enda glaða sólskin. Erlendu skátarnir stóðu alveg höggdofa meðan á gosinu stóð og „þorðu tæplega að draga andann". — ^ögðust þeir aldrei hafa séð neitt, sem jafnast gæti á við þetta. Sama er að segja um þá af islensku skátunum, sem ekki höfðu séð hverinn gjósa áður. Var svo haldið beint að Gull- fossi. Því miður var sólarlaust, svo að fegurð fossins naut sín ekki sem skyldi. En allir — er- lendir og innlendir •— voru gripnir hrifníngu yfir veldi foss- ms og hrikalegri fegurð hans. Hjá Gullfossi var borðað og síð- an haldið upp með Hvítá og upp í Hvítanes og var þar slegið upp tjöldum fyrir neðan sæluhús Ferðafélagsins. Var komin algjörð kyrð a í tjöldunum um 12 leytið. Morguninn eftir var skátun- Hér með tilkynnist, að eiginkona mín, Guorún ÞópdardLóttiF, andaðist að heimili sinu, Baldursgötu 28, 12. júlí 1938. Runólfur Einarssom Jarðarför mannsins míns, föður okkar, tengdaföður og afa, Finnboga Einarssonap, frá Hofi í Öræfum fer fram frá dómkirkjunni fimtudaginn 14. þ. m. kl. 1%, Athöfninni í kirkjunni verður útvarpað. Halldóra Eyjólfsdóttir, börn, tengdabörn og barnabönt. Maðurinn minn og faðir okkar, Guðmundur Einapsson múrari, andaðist að heimili sínu, Baldursgötu 22 A, mánu- daghm 11. júlí. Dagbjört Brandsdóttir og börn. Hvítárvatn og skriðjökulsröndin. Bláfell í baksýn. um leyft að sofa til kl. 9. En þá var matreitt. Haldið var af stað frá Hvitárvatni kl. 12%. Þótti skátunum ekki fært að leggja upp i ferð að Kerlingar- fjöllum, því það hefði seinkað þeim um ca. 10 tíma. Var nú aftur haldið niður með Hvitá og komið við hjá Gullfossi. Þar beið skátanna soðinn lax og skyr og var hvort- tveggju gerð hin bestu skil. Var síðan haldið niður að Brúar- hlöðum og gljúfrin þar skoðuð. Frá Brúarhlöðum var haldið að Ljósafossi. Var komið þangað um kl. 9 að kvöldi. Var skátun- um sýnt orkuverið. Síðan var ekið af stað aftur, komið við i Þrastalundi og drukkið kaffi. Upp frá þvi var ekki numið staðar fyrr en við Miðbæjar- barnaskólann i Beykjavík, en þá voru vist allir, eldri sem yngri, búnir að fá nóg þann daginn. Má nú segja, að erlendu skát- arnir séu búnir að sjá eins mik- ið og hægt er á ekki lengri tima en þeir dvelja hér. Þeir eru bún- ir að dvelja á Þingvöllum, búnir áð ganga á fjöll, búnir að sjá einn fegursta og mesta foss á landinu, búnir að sjá hveri og jökla, sem sagt alt það helsta, sem einkennir Island. Það væri auðyitað æskilegt, að þeir hef ðu bæði komið i Þórsmörk og Þjórsárdal, en það er ekki hægt að heimta alt á svona skömm- um tíma, enda hefði það aukið kostnaðinn mjög miMÍJ. í kvöld kl. 8 mæta skátar nið- ur við Frikirkju. Verður siðan haldið samsæti um kvöldið. Þýski sendiherrann hriflnn af landi og þjöð. Sendiherra Þjóðverja í Kaupmannahöfn, Herr von Benthe-Fink, er dvelur hér á landi um þessar mundir, bauð tíðindamönnum blaða og út- varps til sín í gær. Hefir hann verið sendiherra í Danmörku, og þá um leið á íslandi, í 2 ár og er nú kom- inn hingað í fyrsta sinn, ásamt konu sinni og dóttur, til að kynnast af eigin reynd lands- og þjóðarhögum. Skýrði hann svo frá, að von Hassel, sem um eitt skeið var sendiherra í Kaupmannahöfn, og ferðaðist fyrstur allra þýskra sendiherra þar til ís- lands sem slíkur, hafi vakið áhuga sinn á íslandi. Var hann og fjölskylda hans mjög hrifin af fegurð þess hluta landsins, sem þau hafa séð, og þó hvað mest af hims dásamlega litskrúði reykvísks sólseturs, en aðra eins dýrS kváðust þau ekki hafa séð. Vestmannaeyjar höfðu þae skoðað og dáðust mjög aS hinni stórf englegu náttúru eyj- anna. Eftirtektarvert fanst þeim, hve vel eyj arskeggjum hefir tekist að rækta landílS umhverfis bæinn. Þau munu dvelja hér í bæix- um rúma viku og skoða sig um hér suðvestanlands, en fara síðan til Norðurlandsins og ferðast þar um bæði i bíIunB; og á hestum. Luku þau öll upp einum munni um að þats hlökkuðu til að reyna íslenzkm hestana.. Siðan munu þau fara tíf Grímsstaða á fjöllum og það- an til Seyðisfjarðar. Þaðan er: ferðinni svo heitið til Húsavik- ur, Akureyrar og Siglufjarðar/' en þar mun hann sérstaklega kynna sér síldariðnaðinn og annað, er að síldveiðum Iitnr. Næsti áfanginn er svo Isaf jörðr ur og loks Beykjavík. Af Eaudl: burt munu þau halda í Byr|r- un ágústmánaðar.. Hr. Benthe-Fink miin sér- staklega gera sér fár um a&~ kynna sér, ef tir f önguim. versl— unahagi landsbúa og afvínnu:— vegi og þá fyrst og fremst alfc sem að sjávarútvegi Kfur„ Kvaðst hann ávalt hafa liaft áhuga á að auka bæði MS verslunarlega og mennfngar- lega samband milli Islands og^ Þýskalands og hafa notiS þar mjög stuðnings Sveins Björn&- sonar sendiherra íslands I Kaupmannahöfn. ÁnægjuIegfL fanst lionum hve viðskiftí Iand anna hefðu aukist mjög bin^ síðari ár, og vonaði að þar yrSi áframhald á. Hann tafdi Is=- land mjög heppið, að eíga ann- an eins fulltrúa og Sveim Björnsson. Hjá honuni hafði hann siir f>Tstu kynni af íslenskri Iist, ens það voru íslensk málverk. Dáð- ist hann mjög að þeim. Sagðist frúin hafa séð þar undurfallegan islenskan vefnv að, sem hún varð afar. hrifiní af. — Gerðu þau sér miklar vonir um dvÖl sína hér á Iandi og ferðalagið norður og austur og er vonandi, að þau verði eigi fyrir vonbrigðum í þeim efn.- um. — Er blaðamennirnir kvöddíi sendiherrahjónin bg dóttur þeirra, eftir mjög ánægjulegar viðræður, héldu þau austur á Þingvöll og voru í fylgd méð> þeim Stefán Þorvarðsson skrif stofustjóri í utanríkismála- ráðuneytinu og Matthías ÞörS- arson fornminjavöður.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.