Vísir - 23.09.1938, Blaðsíða 6

Vísir - 23.09.1938, Blaðsíða 6
VlSIR Föstudaginn 23. séptémber 1938. Gréíar Fells: A VEGUM .ANDANS. Nokkrir fyrir- ilestrar. Útgefandi: Guð- spekiíélag Islancls. Höfmidur þessarar bókar er ©rðíim þjóðinni kunnur fyrir löngu, sumpart fyrir ljóðmæli |au, sem birtst hafa eftir hann óg ljóðabækur þær, sem hann jhefir látið frá sér fara, en einn- íg hefír hann um langt skeið tielgað starf sitt að miklu leyti fræðslu þjóðinni til handa í j)águ guðspekinnar, og flutt um þau efni mörg erindi i útvarpið sb. a. t þeirrí bók, sem hér um ræfSir birtast nokkrir af fyrir- lestrum hans, en þeir nefnast: T^Meuskir menn", Frá táli til -veruleika, „Vegurinn", Friðar- Iiöfnin, Þroskaleiðir manna, ÍJrvalsmenn, Þroskalindir, Gull- gerSarlist, Guðspeki og guðs- dýrkunj Guðspeki og andlegt Ef. Nöfn þau, sem hér fara á undan gefa nokkra hugmynd nm innihald fyrirlestranna, en i formala bökarinnar gerir höf. svofelda grein fyrir tilgangi þeirra: „Tilgangur fyrirlestra þeirra, er hér birtast, er að vinna á móti tvenskonar efnis- hyggju, sem er mjög háskaleg og kemur i raun og veru i veg ffyrir, að þeir, sem henni eru fcátSIr, hvorri sem um er að jræða, geti gengið á vegum and- ans til nokkurrar hlítar. Þessar tvær tegundir efnishyggju eru: 3) hin grófgerða efnishyggja .-skynfæratrúarmannsins, sem ^éfcur ekki annað gilt en það sm séð verður og þreifað á, -raælt og vegið, og 2) þröng Sbákstafstrú á hvaða sviði sem Höf. hefir lagt mikla stund á að kynna sér málefni guðspek- ánnar og kenningar austrænna lærifeðra og meistara fyr á öld- «m og til þessa dags, og snúast fyrirlestrar þessir um kenning- ar ýmsra þessara manna t. d. Shri Shankarasharya, Lao-tse, fraddha o. fl., og er allur frá- gangur frá höfundarins hálfu vandaður að efni og orðfæri. Guðspekin á sér ýmsa áhang- endur hér á landi og enn fleiri nafa áhuga fyrir málefnum hennar, þótt þeir taki ekki virk- an þátt i starfi guðspekifélags- íns. Má því gera ráð fyrir að fjessir fyrirlestrar falli i góðan ^arðveg hjá þjóðinni, enda er löhætt að fullyrða að þarna er ýmsan fróðleik að finna, sem menn eiga ekki alment greiðan aðgang að Grétar Fells hefir jneð þessari bók sinni gert góða Berjalaid Reykjivfkor og berjaferöí Þegar liður að hausti fer margur Reykvíkingurinn að hugsa til þess að fara í berja- mó. Þetta á ekki síst við börn- in, sem allajafna hafa hlakkað til þess um langan tima. Nú, á þesum ávaxtaleysistímum, er mörg húsmóðirin, sem hugsar ekki einungis Jil berjaferðanna sem skemtiferða, heldur ætlar hún jafnframt að draga björg i búið. Augu margra manna hafa opnast fyrir þvi, að nota má íslensku berin likt og erlenda ávexti, og breyta þeim marg- víslega. Mörg erlend ríki notfæra sér berin mun betur, en hér er gert. Norðmenn flytja t. d. ber til út- landa fyrir stórfé á hverju ein- asta ári, auk þess, sem innan- landsnotkun er þar mjög mikil. Ýmsir menn hafa undrast það, að ekki skuli fleiri menn hér á landi gera sér það að atvinnu, að tína ber, en raun er á. Berja- löndin okkar muriu vera verri en í Noregi gerist, og berjateg- undir hér á landi eru færri en þar. En þrátt fyrir þennan að- stöðumun er það vafalaust, að fyrir börn, unglinga og annað fólk, sem ekki hefir aðra betri atvinnu, getur berjatínsla orðið þó nokkur tekjulind, ef þau eiga auðvelt með að komast i berjalöndin. Svo mikið er a. m. k. vist, að berjatínsla getur orð- ið þó nokkur búbót fyrir þau heimili, sem leggja sig fram um hana. Þvi eru berin ekki notuð? Þvi selja sveitirnar ekki ber fyrir tugi þúsunda króna ? Þetta kem- ur af þeirri einföldu ástæðu, að bændurnir eru fáliðaðir, og jafnvel börnin bundin við snún- inga heima fyrir. Þeir hafa ber- in, en ekki hendur til að tina þau. Við þetta bætist líka það, að tæki vanta til að geyma ber- in ný, eða breyta þeim í saft eða berjamauk. — Mörgu hend- urnar til að tina berin eru hvergi til nema í kaupstöðun- um. Það þarf að opna þeim Ieið- ina að berjalöndunum. Takist þetta, kemur alt annað af sjálfu sér. Fyrst um sinn yrðu berin að sjálfsögðu mestmegnis not- uð á heimilum þeirra, sem ber- grein fyrr áhugamáluiri sínum, en þau eru: að hvetja menn til þess að ganga á vegi andans, og göfga sinn innra mann, en beina augum sínum frá ýmsu því hismi veraldarinnar, sem litla athygli verðskuldar. in tina, en þess yrði sennilega ekki langt að bíða, að þau yrðu verslunarvara. Það er mjög sennilegt, að við íslendingar eigum eftir að hafa meiri not af berjunum en nú er. Það er a. m. k. vafalaust, að í góðum berjaárum er hægt að tína ber svo mikið munar um, ef bæjarbúar eiga kost á góðu berjalandi. Ef til vill get- ur berjatínslan orðið hentug og holl atvinna fyrir börn. Mig langar til þess að minn- ast nokkuð frekar á berjaferðir Reykvíkinga, þótt það geti varla kallast tímabært á þessu hausti, með því að berjatiminn er lið- inn. — Undanfarin ár hefir það verið svo, að menn hafa lagt út í berjaferðina án þess að vita hvar helst væri von berja. Sumir hafa haft hepnina með^ sér, aðrir ekki. Flestir fara lang- ar leiðir til berja og leita þeirra aðallega við þjóðveginn, eða i námunda við hann. En væri ekki ástæða til þess, að Ferðafélagið, eða einhver slík stofnun, léti athuga það, hvar best eru berjalönd nálægt bænum og skýrði almenningi frá þvi? Ef nauðsyn bæri til þess, mætti ef til vill vænta ein- hvers styrks frá bæjarstjórn til slíks leiðangurs. Menn kunna að draga það í efa, að næg berjalönd séu til nálægt bænum, ef berjatínsla skyldi fara mjög í vöxt. Mér er ekki svo kunnugt um þetta at- riði, sem æskilegt er. Hitt er vist, að allmikil landflæmi kringum Reykjavík eru vafa- laust heppileg berjalönd. Má t. d. benda á Hafnarfjarðarhraun, mikla hraunfláka fyrir sunnan Hafnarf jörð, svo og hraun fyrir ofan fjörðinn, kringum veginn, sem liggur að Kaldárseli. Þá fer eki hjá því, að mikil berjalönd séu viða á Mosfellsheiðinni. — Álitlegasti staðurinn er þó enn ónefndur, þar sem eru Þing- yellir og landið umhverfis Þing- vallavatn. Það er sennilegt, að til þess að komast í bestu berjalöndin sé nauðsynlegt að fara nokkuð frá þjóðveginum. En ef vissa væri fyrir þvi að finna berin, m'undu fæstir telja shkt ómak eftir sér. Almenningur tæki slíkum leiðbeiningum vafalaust þakk- samlega. Á hverju hausti fara þúsundir Reykvíkinga til berja, og er full ástæða til að greiða fyrir þeim svo sem unt er. Lj. Knattspyrnan i Englandi. Þessir leikir fóru fram i 8.1. viku: Arsenal—Derby County 1:2, Huddersfield—Sunderland 0:1, Leicester—Birmingham 2: 1, Liverpool— Middlesbrough 3: 1. — Þá fór s.l. laugardag fram heil umferð og urðu úrslit þá sem hér segir: Aston Villa— Brentford 5: 0, Bolton—Liver- pool 3:1, Charlton—Leicester 1: 0, Chelsea—Birmingham 2: 2, Everton—Portsmouth5:l, Grims- by—Derby County 1:1, Hudd- ersfield— Leeds 0:1, Preston— Middlesbrough 3:1, Stoke City —Manch. United 1:1, Sunder- land—Blackpool 1:2, Wolver- hampton—Arsenal 0:1. — Loks fór s.l. mándag fram leikur milli Blackpool (heima) og Brentford, sem lauk með sigri Blackpools með 4:1. Everton hefir enn forustuna með 12 stigum, og er enn ósigr- að; hefir unnið alla 6 leikina, sem það hefir kept í og sett 17 mörk gegn 3. Derby County er næst með 10 stig í 7 leikjum og þá Chelsea með 8 stig i 6 leikj- um. Huddersfield og Birming- ham reka lestina með 3 stig hvort. — Huddersfield, sem nú er neðst, á næsta laugardag að keppa heima við Everton, og munu því flestir reikna með því, að Everton hafi 14 stig eftir þennan kappleik. Huddersfield hefir þó oft átt létt með að sigra Everton og er ekki að vita,nema þeir muni einmitt spjara sig í þessum leik. í 2. deild leiðir Blackburn, með 12 stig (í 7 leikjum). Ful- ham er næst með 10 stig, einn- ig i 7 leikjum, og þá Sheff. Uni- ted og Sheff. Wednesday með 9 stig (í 6 leikjum). I borginni Reno i Bandaríkj- unum, sem er þekt fyrir það, hve margir leita þangað til þess að fá skilnað, er talið að sé flest- ir bílar i heiminum, eða 1 á hverja 2,7 ibúa. Þetta er hlut- fallið, þegar fólksbílar eru reiknaðir, en sé mótorhjól og vörubílar reiknaðir með, kem- ur eitt farartæki á hverja 2,2 borgarbúa. SRPUSpnENIR RAFTÆKJA VIÐGÉRDIR VANIJÁÐAR - ÓDYRAR SÆKJUM & SENDÍIM PACT/WAVEHilUN - RAPVIRKJUN - VBCEROAITOrA Höfum fyrirliggjandi úrval af Loft og lampaskepmum Saumum ef tir pöntunum. Skermabúðin Laugavegi 15. HREINS~sápQ$pænir eru framleiddir úr hreinni sápu. í þeim er énginn sódi. Þeir leysast auðveldlega upp, og það er fullkomlega örugt að þvo úr þeim hin viðkvæmustu efni og fatnað. Beynið Hreins sápu- spæni, og sannfærist um gæðin. Hinir ef tirspurðu Leslampar eru komnir. Höfum einnig margar tegundir af leslampa- skermum við allra hæfi. Skermabúðin Laugavegi 15. Stðlar ~ díYanar bólstruð húsgögn bestfrádkkur. KONRÁÐ GlSLASON & ERLINGUR JÓNSSON, Skóla* örðust. 10. Baldusg. 30. TIL MINNIS! Kaldhreinsað þorskalýsi nr. 1 með A og D fjörefnum. Fæst alltaf. j$j Sig. Þ. Jðossoo, Laugavegi 62. ------ Sími 3858. Niðnrsnðndðsirnar - bestar frá DÚSAYERKSMISJUNNI HRÓI HÖTTUR og menn hans. — Sögur í myndum fyrir börn. 198. TIL HRÓA HATTAR. — Getur þú séð hver þetta er? — Það er að minsta kosti enginn okk- ar manna. Það er stúlka! — BlístruÖuS þér, ungfrú ? Hvat — Hvað heitið þér ? — RauSstakk- er yður á höndum? — Eg er svc ur sendi mig. — Þá eruð þér vel- hrædd. Eg þarf að hitta Hróa. komnar, fýlgið mér. — Verið óhræddar, ungfrú. I skóg- inum eruð þér óhultar undir vernd Hróa hattar. XJEYNDARMÁL 79 HERTOGAFRÚARINNAR „Eg get reitt mig á yður, vinur minn," ságðí Jhún. IHann Tcinkaði kolli, hrærður á svip. Eg var einnig mjög hrærður og gekk fram í |>ví skyni að kveðja hann með handabandi — lm að í raun og veru hætti hann á alt einnig imin vegna. En hann hörfaði undan og leit á iníg hatursfullu augnanáði. ,JEg hið guð þess, herra Vignerte, að við Iiiltumst aftur — og á öðrum vettvangi." Aurora ypti öxlum og eg heyrði, að hún mælti eítthvað í hálfum hljóðum um heimsku karl- inanna. En hún var komin hálfa Ieið niður í síígann. Eg leit enn um öxl, inn i herbergi henn- ar, á ábreíður hennar, gimsteina og blóm, og f ór svo á ef tir henni. „Takið yður sæti," sagði hún lágt. Eg gerði sem hún bauð og við lögðum af stað |>egar. Þegar við ókum yfir La Meillerai-brúna, sló Mukkan í gamla kastalanum níu. Vegurinn var eins og hvítt, endalaust strik framundan — því að máninn varpaði sínu bleika skini á íianh. Við ókuiii iriéð feikria hraða og í hvert skifti, sem við fóruiri þar, seiri beygja var á véginum, vakti það aðdá- Uil míua hversu snildárlegá stórhertogafrúnni fórst það úf hendá að stýra bílnum. Alt hafði gerst svo skjótíega, að eg hafði ekki getað áttað mig á því til fulls, sem gerst hafði og var að gerast og gerast mundi. Og er við höfðum ekið sextíu mílur vegar mint- ist eg snögglega orða stórhertogafrúarinnar, er hún svaraði von Hagen og sagði, að hún yrði komin aftur um þetta leyti á morgun. Og þá skildist mér til fulls, að nú var brátt að því komið, að leiðif minar og stórhertoga- frúarinnar skildi að fullu og öllu. En eg gat ekki neitt gert til þess að koma í veg fyrir það. örlögin höfðu fært okkur saman — og voru nú í þann veginn að skilja okkur að fyrir fult og alt. Mér leið eins og eg hefði ekki vald á sjálfum mér — en þó leið mér vel, silfurglitrandi lækir, skrítnar brúr, runnar og tré og hús komu í ljós og hurfu á svipstundu. Við fórum fram úr heyvagni og munaði minstu að árekstur yrði —• og þá hefð- um við kannske bæði beðið bana, því að við ókurn riieð feíkná hraða. Eg leit á Auroru, er ég hugsaði um þetta. Hún var föl, ákveðin á svip — það var eins og dauðagríma á and- liti hennar, er hún horfði beint fram, og hándlék stýrishjólið með hinum grönnu fingr- um sínum. Eg fór að hugsa um það, sem von Hagen hafði boðað. Styrjöld var að byrja, sagði hann. Var það í raun og veru svo? Hversu mundi á- statt í landi mínu? Eg verð að kannast við það, og fyrirverð míg fyrir það, að hugur minn var ekki áílur við þau örlög, sem vofðu yfir ættjörðu minni, — eg gat ekki hætt að hugsa um það, seiri gerst hafði seinustu stund- irnar — og var að gerást — er við ókum með feikna hraða, áfram, áfram. Og eg hugsaði ekki um hvaða örlög biði mín. Skygður rafmagnslampi lýsti upp upþdfátt af svæðinu, sem við ókum um,. en Aurora leit vart á hann. Hún rataði þessa íeið, það var greinilegt, þekti hverja beygju á vegin- um. Og eg mintist þess nú, að hún haf'ði eitt sinn sagt mér, að hún hefði ekið þessá leið mörgum sinnum. Hún vissi nákvæmlega hvaða borgum við komum að og hvaf aiii að f'ara til þess að koma í veg fyrir að alía um þær. Við fórum i hálfhring til þess að koma í veg fyrir það. Cassel, Giessen, Wet^ler, heyrði eg hana segja í hálfum hljóðum. Hverju skifti mig um þessa staði? Nálægt hraðamælinum var klukkan. Eri eg leit ekki á hana. Mér fanst engu skifta um tímann. Mér stóð á sama___ Án þess að hægja á okkur ókum víð gegn- um bæ, þaf semi trén skygðu á húsiri. „Wiesbaden", sagði hún.- Og svo bætti hún við, er við ókum frairi hjá skrautlegu húsí: „Þetta er sumarbústaður, sem eg á. Klukk- an er ekki orðin eítt. Okkrif hefir gengið vel." Hún sneri til hægri, þegar við komufn á krossgötu. Langt í burtu sáum við ljós stórr- ar borgar. „Það er Mainz," sagði hún, „og hér er Rin." Við ókum með fulium hraða yfir herigibrú á ánni. Við heyrðuitt hávaða — eins og þrumuhljóð í fjarska, Sumstaðar sáum við glitta í ána;

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.