Vísir - 22.01.1946, Blaðsíða 7

Vísir - 22.01.1946, Blaðsíða 7
Þriðjudaginn 22. janúar 1946 V 1 S I R % iv rmm % '¦¦'--'. uaQKivivia 41 EFTIR EVELYN EATDN 109 „Þér eruð alltof góður, herra minn, en eg er nú dálitið ráðrík og eg er hrædd um að eg ónáði frú de Pourtchartrain með nærveru minni. Mér liður ágætlega hjá de Bouvelin, flotaforingja." „Yður gæti hvergi liðið betur." Hann hneigði sig. „En eg vona að þér gerið okkur þá ánægju, að segja frá lífinu í Acadiu. Viljið þér snæða kvöldverð með okkur á morgun?" Frú de Freneuse hneigði sig samþykkjandi. Hún hikaði augnablik og leit til flotaforingjans, eins og hún ætti von á uppörvun frá honúm, en síðan stamaði hún: [' „Herra minn, það var dálítið annað, sem eg viídi fá að ræða um við yður, — viðvíkjandi mér sjálfri." „Það er auðsótt, frú mín. „Þér hafið vafa- laust bakað yður óvinsældir, bæði hjá andleg- um og veraldlegum yfirvöldum i nýlendunni, þó að þér og de Bonaventure séuð bæði saklaus. Sem stendur eruð þér, ef mér skjátlast ekki, í nokkurs konar útlegð?" ! ' *:**!* Frú de Freneuse kinkaði kolli til samþykkis. Augnaráð hennar var iðrandi. Hann hristi höf- nðið. „Eg vænti þess, að þér álitið mig ekki övin yðar, frú," sagði hann. „Og þó að eg gæfi yður leyfi til þess að fara aftur til eins hættulegs sfaðar og Port Roj'al er, eftir því, sem þér sjáll'- ar hafið sagt, gæti það beinlínis vérið ókurteis- legt af mér. Eg get ekki látið að óskum yðar." Hann veifaði með hendinni. „Jean," sagði hann, „sjáðu til þess að frúin fái vitneskju um hvar kvöldverðarboðið fer fram og einnig um að gert sé allt fyrir hana, sem hægt er. Viljið þér koma líka, flotaforingi?" „Þarna sérðu bara," sagði gamli maðurinn, þegar þau voru komin út og allar kurteisisregl- ur um garð gengnar, „það fór alveg eins og eg hafði sagt þér. Frá hans sjónarmiði hefir hann gildar ástæður. Hann er ekki sjálfráður gerða sinna og konungurinn mun ekki eyða meiru fé i nýlendurnar. Hann sagði þér að snúa þér til éinstakra manna en'það var meira en eg hafði búist við. Það var alveg óþarfi að minnast á Acadiu. Eg ráðlegg þér að fara að ráðum hans og fara i kvöldverðarboðið. Það er skyn- samlegt. Eg skal koma með þér, þó að eg hafí svarið þess dýran eið að stíga aldrei þar inn fyrir dyr. Við skulum sjá hvað við getum gert i sameiningu. Ef til vill ættir þú að snúa þér til frú de Maintenon. Hún er stundum mjög örlát og ráðholl." SJÖTUGASTI OG FIMMTI KAFLI. Það liðu nokkrar vikur áður en frú de Fren- euse gat farið í viðtalið við frú de Maintenon. Vikurnar liðu tilbreytingarlaust á heimili flota- f oringjans en það samansíóð af honum sjálfum og systur'hans, syni 'hennar og tveim dætrum. Þau bjuggu öll í fallegu, gömlu einbýlishúsi við Rue de Bellechasse. Það var fallegur garður i kringum ihúsið og uxu í hondum ýmsar fallegar blómategundir. Frú de Freneuse hélt að hún væri komin í annan heim, er hún fór út um þykku eikardyrnar á húsinu og út i garðinn. Hún fór ekki mikið út, eyddi tímanum aðallega við hannyrðir ásamt systur flotaforingjans, eða við að lesa upphátt fyrir systurdætur hans, en önnur þeirra var. blind. Hún tok þátt í matar- veizlum, sem voru haldnar fyrir liðsforingja úr sjóhernum og hlustaði á þær fréttir, sem þar voru sagðar. Hún var spurð um Acadiu og lýsti ástandinu ]>ar eins og það hafði verið þegar hún fór þaða'n. Hún lýsti vetrinum og hinu harðvífuga iimsáti'i, serri 'í vændúm var. Henni varð heitt í hamsi, er hún talaði um, hve illl það væri að missa Acadiu í hendur Englend- inganna. Gömlu sjómennirnir hrislu aðeins höfuðið. „Ó-já," sögðu þeir, „það er niðurlæging og skömm, þvi er nú ver og miður. Það eru var- hugaverð göt á fjárhirzlu konungsins og þessi leiðinlega 'kona snýr honum i kringum sig eins og skopparakringlu. Það er þegar búið að eyða svo miklu í Port Royal, að hann vill ekki eyða meiru." En samt sem áður komu þeir til hennar, einn og einn i einu, og réttu henni all álitlega upp- hæð í peningum. Hún útbjó lista yfir þær nauðsynjar, sem hún ætlaði að kaupa. Á honum var ekkert minnst á skotfæri. Hún hafði ætlað sér að reyna að fá peninga hjá frú de Maintenon fyrir þeim, eða fá eilthvað úr vopnabúri konungsins. Hún klæddi sig af mikilli nákvæmni. Hún var i svörtum kjól og með blæju og með silfur- kross um hálsinn. Hún leit út eins og nunna en gat ekki gert að þvi að brosa með sjálfri sér, er hún hugsaði um hverskonar mannorð nunnu- klæðin huldu og hverskonar könu hún var að búa sig undir að hitta — skækju, að vísu kon unglega, en auðvitað gifta núna.Hún var að velta því fyrir sér, hversvegna frú de Maintenon hafði verið það sVo mikið áhugamál að verða ótigin eiginkona konungsins. „Lilvlega vegna trúarinnar," sagði frú de Freneuse við sjálfa sig. Hún minntist þess, að systir flotaforingj- ans hafði sagt henni, ajS frú de Maintenon hefði fengið konunginn til þess að fasta. „Fasta?" hafði hún svarað spyrjandi. „Fastar ekki allt fólk að einhverju leyti á föstunni?" „Eg meina," hafði frú de Vaillant og roðnaði, „að neita sér um annað hka.' Frá mönnum og merkum atburðum: 'AKV01WVKVNM Jón, sagöi konan, eg 4iefi sitt af hverju, sem eg þarf a'S tala um' viö þig. Ágætt, svaraði ma'ðurinn, venjulega þarftu a'S tala viö mig um hluti, sem þú .hefir ekki. En hvaS fólki'S er kyrrlátt uppi á loftinu hjá ykkur. Eru einhver veikindi hjá því? Nei, þau eru alltaf svona hljóölát. Þegar hann baS hennar, sýndi hann henni demantshring og sagði: „Ha?" og hún svaraSi: „Uhu!" Sequoia-trén í Kaliforníu eru hæstu tré í heimi. Þau eru sum 400 fet á hæð. Kona ein var kölluíS fyrir rétt í Dallas í Texas í Bandaríkjunum, ákærð íyrir aS aka of hratt. Hún kvaíSst hafa þá afsökun, aö hún hefSi veriö aíS hugsa um barniíS sitt. „HvaU er þaö gamalt?" spuröi dómarinn. „Því er erfitt aö svara," sagöi konan, „því aS eg býst nefnilega viö því á hverri stundu!"- MaSurinn, sem gortar aö hann „stjórni öllu á heimili sínu" á venjulega viö barnavagninn, ryk- suguna, þvottavélina tog taurulluna. ¦ •*• LandkönnuSurinn Ponoe de Leon fann Florida- skagann á páskadag, 27. marz 1513. Hann: Eigum viS ekki aS fara út aS skemmta okkur i kveld? Hún: Jú, en mundu eftir aS láta ljósiS loga á gangínum, ef þú kemur heim á úndan mér. Byrd landkönnuður. •. ¦ •. ^ -. '" . vind, lét hann það ekki draga úr sér kjarkinn. Byrd hélt því fram, að slíkt flug mundi auki þrek og hugrekki bandamanna. Árið 1925 var honum falin stjórn flotaflugvéla, sem áttu að starfa í sambandi við Grænlandskönn- un Donalds McMillan. Hefði Byrd, sem var lofsamlega minnzt í tilkynn- ingum og sk^rslum flotastjórnarinnar 22 sinnum, verið áfram í flotanum, hefði saga hans þó senni- lega orðið öll önnur en reyndin varð. Að afloknum McMillan-leiðangrinum hætti hann störfum í flotanum, og innan 5 ára var hann með sérstökum lögum þjóðþingsins skipaður varaflota- foringi, í viðurkenningar skyni fyrir leiðangursstörf sínr Astæður hans voru, þannig, að auðskilið var að hann kaus að vera ekki lengur bundinn við skyldustörf í flotanum. Hann hafði kvænzt Marie Ames, fagurri stúlku frá Boston, árið 1925, og áttu þau þrjú börn. Og Byrd mun hafa fundizt sér ókleift | að sjá vél fyrir fjölskyldu sinni, nema hann hefði betri tækifæri til að efnast en á vegum sjóliðsins. i Það er ef til vill ekki mínnst vert um það afrek [ Byrd's að hann sannaði að það er hægt að^gera út könnunarleiðangra og hagnast á þeim, því að leið- \ angursmenn eiga við fleiri hættur að glíma en kulda ;: og þess háttar. Þeir eiga við að glíma alla þá eifið-' | leika, sem fjárskortur leiðir af sér. Honum tókst að koma könnunarleiðöngrum á „grundvöll stór- viðskipta", eins og hann eitt sinn komst réttilega að orði. En ekki fyrr en eftir harða baráttu. Vafasamt er, hvort nokkurntíma verður gerður út á sama hátt leiðangur slikur sem sá, er Byrd skipulagði til suðurheimskautsins og farin var ár- in 1928—30. Charles V. Bob gaf 108.000 dollara og John D. Rockefeller yngri og Edsel Ford lögðu fram stórar S fjárhæðir og jafnvel skólabörn lögðu fi-ani spari- i skildinga sína. Alls var lagt fram í reiðu fé um f 800.000 dollarar, en matvæli, fatnaður og aðrar | birgðir, sem einstaklingar, stoi'nanir og fyi'irtæki E gáí'u, námu að veðmæti 600.000 dollurum. Byrd fékk mikið fé með því að nefna skip og flugvélar eftir geföndum. Til síðari leiðangursins lagði Jacob Ruppert fram 25.000 dollara og var eitt leiðangu.rsskipanna nefnt eftir honum. William Horlich, sem auðgaðist á maltmjólk, gaf 30.000 doll-"* ara og vár ein flugvélin kölluð „William Horlich". Byrd græddj þó ekkert á leiðöngrunum sjálfum, nema óbeinlínis, þ. e. á ritgerðum, bókum og fyrir-. lestrum. 1935—36 hafði hann 190.000 dollara í tekj^ ur á fyrirlestraferðalagi, og hann grséddi jafnvel meira eftir fyrri suðuheimskautsleiðangurinn. Sem höfundur ferðabóka jafnast hann fyllilega á við Lind- bergh og Richard líeitinn HalUþurton. Byrd hefir ritað fimm bækur pg" kom inn fyrir seldar.bækur um ein milljón dollara, og fékk ByM um pO.000 dollara í ritlaun. Auk þess greiddi New York Times honum 150.000 dollara fyrir einkarétt á birtingu fregna úr fyrsta leiðangri hans, og Grape Nuts 145.000 dollara fyrir útvari)sréttindi úr seinasta leiðangri hans. Byrd hafði sannast að segja úti allar klær, til þess að láta fyrirtækin bera.sig, og þreifaði fyrir sér, þar sem öðrum mundi vart hafa dottið í hug að bera niður, m. a. flaug Byrd í hug að handsama mörgæsir (penguina), þessa ófleygu, sérkennilegu fugla, sem finnast á suðurskautssvæðinu. Hann lét náttúrufræðinga sína handsama urti 40 fugla, og fá- ir íbúa „Litlu Ameríku" munu gleyma þeim morgni, er fuglarnir sluppu úr búrinu, sem þeir voru í. „Fari það í logandi", æpti Byrd, „þarna fóru fugl- ar, sem voru 25.000 dollara virði. Hvers konar skipu- lag er það, sem við höfum hérna?" Náttúrufræðingarnir urðu að fara aftur á stúf- ana, en ekki lifðu nema 6 fuglar hina löngu ferð) þegar loks var lagt af stað norður á bóginn aftur. Byrd hefir lagt sig í eins miklar hættur og nokk- ur annar nútímamaður. I norðurskautsleiðangrinum sátu þeir, hann og Floyd Bennet, og horfðu á það, hvernig olian lak úr leiðslu, er hafði bilað. Það var að lokum hægt að koma henni í lag, en þá 'voru þeir búnir að sætta sig við að hafast lengi við þar, er þeir höfðu nauðlent, og það voru sannast að>

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.