Vísir - 12.03.1946, Blaðsíða 7

Vísir - 12.03.1946, Blaðsíða 7
/ > Þriðjudaginn 12. marz 1946 V I S I R gufni til. AiteÁ i 22 Þær elskuðu háíili allar Og nú var nóttin liðin og kominn morgun og eftir tvær til þrjár stundir yrði liann farinn. Hann fór niður til þess að neyta morgunverð- ar, en hafði ekki lyst á neinu. Yið hliðið var húið að setja upp spjald þess efnis, að eignin væri til sölu, og það fór í taug- arnar á honum að sjá það þarna, vita af því, og þögnin í húsinu fór i taugarnar á honum, hafði sömu áhrif og ásakandi augnaráð vinar, sem komið hafði verið skammarlega fram við, en getur ekki fundið orð til að segja það, sem i hrjósti hýr. Patrick ýtti stólnum frá borðinu og stóð upp. Hann leit á klukkuna, en hún hafði stöðvast, og ósjálfrátt gekk hann að nagla úti í horni, tók klukkulykilinn og fór að draga upp f jöðrina, og þá var sem þessi hugsun flygi eftir öllum heila- þráðum hans: „Það er í seinasta smn, sem eg geri þetta, þetía er seinasa stund min á þessum stað." Hann lagði lykilinn á sinn stað. Sterk heim- þrá hafði hann á valdi sínu, svo, að hann fann til auðmýktar vegna þrekleysis síns og í þess- um svifum heyrði hann, að einhver hljópað húsinu, opnaði hliðið gamla, sem alltaf marraði i, og það var eitthvað — eins og það lægi í lof t- inu, að sá éða sú, sem kom hlaupandi, væri boðberi illra tíðinda? Patrick var ekki i vafa um það, og hann hljóp til dyra, og sá þar drengstaula, lafmóðan af hlaupunum, og ætlaði aldrei að koma frá sér skilaboðunum? „Þú átt að koma .... undir eins .... það varð .... slys!" „Slys? Hvar? Hver méiddist?" „Það var á Morland-eigninni." ; John! Patrick gaf sér ekki tíma til þess að fara inn og ná sér i höfuðfat, hann hljóp berhöfðaður niður veginn, frálega og var þegar langt á und- an drcngnum. Hann.hljóp heim til Morlands á nökkrum mínútum. Aðaldyrnar stóðu opnar upp á gált og það voru þarna í grennd nokkrir verkamenn i þorp- inii. Það var eitthvað þögult, dularfult við þá, jafnvel hátíðlegt, eins og títt er um þá, sem viðstaddir eru eða nálægir, þar sem harmleikur hefir gerst. En Patrick spurði þá einskis, og gegnuni bálfopnar lesstofudyrnar sá Patrick, að eillhvaÖ —"eihTiWr'Íá^a'gólfinu. ' Hann opriáði'dýrnar' alveg og ætlaði að ganga irin í stófuna, én riairi skyndilega staðar. Hon- um fannst hjartað stöðvast í brjósti sér, því að það var Dorothy, sem lá þarna, og hvíldi á á- breiðum og svæflum, sem auðsjáanlega höfðu verið teknar í skyndi, er hún var borin inn. Hið gullna hár hennar var úfið og sumstaðar sundurtætt, augun lukt, pils hennar aurugt og rifið. John Morland og móðir hans krupu á kné við hliðina á henni. John var öskugrár i fram- an. Og Patrick gat ekki varizf því að hugsa: „Hann elskar hana, — miklu heitara en eg gerði—ást hans er laus við eigingirni." Isabella kom inn í herbergið með skál næst- um fulla af heitu vatni. Hún leit á Patrick og hvíslaði: „Hún fór út að ríða ein. Ekkert okkar vissi um það. Hún hefir dottið af baki og rotazt í fallinu. Akers bóndi fann hana. Líklega hefir hún dregizt með hesmium spölkorn." „Guð mirin góður!" Palrick gekk út að glugganum og starði út, en augu hans fylltust tárum og hann sá ekkert. Allt var eins og í þoku fyrir augum hans. Hann gérði sér aðeins eitt Ijóst, að einhver hul- in hönd hafði slegið hart&íttf>:$vo^mikíu afli, að hann var ekki samur eftir. Hann heyrði John bvisla í angist sinni: „Hefir enginn farið eftir lækninum? Hvei;s vegna keinur bann ekki?" Isabella svaraði: „Hann var ekki heima. Það er verið að leita að honum um allt þorpið." Palrick hafði gert allt, sem i hans valdi stóð, til þess að halda ró sinni og stillingu. „John, ef það væri eitthvað, sem eg gæti gert til hjálpar —" John leit upp, og mælti litrandi röddu: „Hún hefir ekki sagt eitt orð^ Hún þekkir mig ekki .... ó, elskan min!" Isabella kraup nú á kné og strauk a'ndlit Dorothj' með votu handklæði. Á andlitinu sáust engin merki mciðsla, en svipurinn bar því vitni, að hana kendi sárt til. Patrick horfði til skiptis á þær Dorothy og Isabellu. Hann furðaði sig á hinni miklu var- færni og viðkvæmni, sem framkoma Isabellti nú bar vitni,. en áður hafði honum æ virzt hún kaldlynd og gædd lítilli þolinmæði'gegn þeim, sein_ þreklitlir voru. Dorothy minnti hann á barri, svo ungleg var hún, er 'hún lá þarna með- vitundarlaus. Og enn vaknaði sú hugsun í huga hans, að hún væri lík blómi, fullkomnu í feg- urð sinni og breinleika, en marið af hendi illra örlága. Og hann gat ekkert gcrt fyrir hana nú, ekkert. Það var svo stutt síðan er hún haf ði hjúfrað sig að honum og beðið hann að kyssa sig að skilnaði .... Hafði hún í raun og veru elskað hann? Nú fannst honum, að hann vildi gefa tuttugu ár ævi sinnar til þess að mega lifa þetta augnablik aftur, til þess að biðja hana fyrirgefningar á þvi, sem hann hafði brotið af sér. Það var Isabella, sem rauf þögnina. Hún mælti rólega: „Sjá, hún er að opna augun." John beygði sig niður yfir hana, i angist og þrá. „Elskan min, Dorothy!" Andarlak starði hún á hann, ári þess að þekkja hann. Svo kom ókyrrð yfir bana og það var sem bún væri að svipast um eftir einhverj- unij og hin hvíta, fagra hönd hennar hreyfðist litið eitt. „Pat!" Hún hvíslaði nafn hans, en þau heyrðu það öll, og móðir Johns fór að gráta. „Hún vill fá að sjá barnið sitt — Pat litla." En Isabella leit upp og horf ði þögul á Patrick Heffron og vék svo til hliðar, svo að hann gæti komist nær henni. „Talaðu til hennar. Kannske hún þekki rödd þína." Frá mönnum og merkum atburðum: 'A KVðlWðKl/NM Málverkagagnrýnandinn: Þetta er dásamlegt, stórfenglegt. Þetta málverk talar sínu eigin rháli. "ÞaS er eins og þaS sé lifandi! ' Málarinni: HvaS segiS þér? Þetta? Eg sem þvæ penslana mína á þessum dúk. Mér hefir veriS sagt, aS þú og nágranni þínn séuð „upp á" kant? Já, satt er þaö. Þannig er málunum-wiariS,' aS dóttir mín er nýbyrjirð aS læra á píanó log í gær sendi hann okkur öxi meS þe'ssari áletrun: „Reyn- iS þessa á píanó-helvit'inú;",' ? Gesturinn:. ÞaS er einhver fjárinn aS þessari nautasteik. Eg get alls ekki fellt mig vi'ö bragSiö. ÞjónninnÍ: þí^^tálil^^'Hííl^ví/mi^iif.iegJilg^x eins þjónn, ekki dýrafræSíngur. A hernámssvæði Rússa j í Austuníki. Eftir EDGÁR SNOW. skipuleggja bráðabirgðastjórn og þótli 'sjálfsagt, að dr. Karl Renner yrði aðalmaður hennar. Voru í: stjórn hans fjórir sósíaldemókratar, fjórir þjóð-| flokksmenn, þrír kommúnistar og tveir óháðir. Hverj ráðherra hafði tvo undirráðherra, sem urðu að sam-; þykkja allar ráðstafanir. Auk þeirra voru þrír ráð- herrar án sérstakra stjórnardeilda, sósíalisti, komm-, únisti og óháður, sem urður að samþykkja állar gerðir Renners sjálfs. Gat því enginn ráðherra gert neinar ráðstafanir, án þess að undirmenn hans féll-i ust á það. Þetta fyrirkomulag kann að virðast þungt; í vöfum, en allt hefur þó gengið árekstralaust. Það var happ fyrir Austurríki, að~ aldrei var til nein stjórn frjálsra Austurríkismanna utan lands- ins, því að þá hefði verið hætta á því, að sami ríg-( ur hefði orðið þar á milli og í Póllandi. Auk þess.! leitast austurríska stjórnin ekki við að framkvæma^ slíka byltingarkennda skiptingu jarða sem Lublin-^' stjórnin, og hefur því ekki vakið stéttahatur í^Iand- inu. Hún leitast einungis við að gera Austurríki. aftur að því, sem það var, áður en holskefla naz-;'; ismans skall yfir. Það varð að samkomulagi, að dr. Renner mynd-': aði stjórn með samþykki allra bandamanna. Átti fyrst að leggja ráðherralistann fyrir Rússa, en síð- an Rreta og Randaríkjamenn, og cf allir legðu bless- un sína yfir hana, átti að tilkynna hana. Renner lagði nú ráðherralista sinn fyrir rússnesku hersljórn- ina, sem sendi hann til Moskva. Nokkrum dögum síðar gekk Renner fyrir Tolbukin og spurði hannr hvaða svar bandamenn gæfu. Tolbukin svaraði, að svar þeirra væri hagstætt, og að hárin skyldi til- kynna 'um stjórnina. Rcnner gerði þetta, en það var ekki fyrr en nokkr- um dögum síðar, að hann komst að hinu sánna. Hann gat ekki náð sambandi við Ereta bg Rarida- ríkjamenn um Moskva, en komst þó á snoðir um það, að þeir höfðu ekki viðurkennt stjórn hans,( þrátt fyrir ummæli Tolbukins. \ Þá voru Rússar búnir að fá stjórn Renners ýms-| ar byggingar og umsjá ýmissa mála í hendur. Þcg- ar þcir tóku eýstri héruð landsins, lögðu þeir hald á alla banka í landinu og lánuðu nú nýju stjórn- ínni 200 milljónir schillinga úr fjárhirzlum þeirraJ; Kristindómsfræðsla — fyrir kaþólska, mótmælend-- ur og Gyðinga — var tekin upp af nýju, nema ef foreldrar óskuðu eftir því, að börn þeirra riytu ekki; slíkrar kcmislu.;.. Innitzer . kardíjaáli,t sem er æðsti^ maður káþólslitflkirlflilrn^m-1 ^usturríki, hefur tek-j, ið hamrinum ogsigðiimimeð sömu rósemi og haka4 krossinum á sínum tíiria. f Eins og áður getur voru upprunalega þrír komm-í únistar í stjórninni. Sá valdamesti er Franz Honner, sem stjórnar lögreglu landsins og hefur því nána; samvinnu við Rússa og stjórnmáladeild þeirra, scrrt; er undir beinni stjórn Moskva. j| Honner var í alþjóðaherdeildinni á Spáni á sín-;;' um tíma og síðar skipulagði hann sveit i her TJtosJi Nú eru þessar „kommúnista-hetjur" kjarninn í lög- reglu landsins, etí leyft hefur verið að fjölga lög-: regluþjónum upp í 6000. Yfir Honner er mikið bákn rússnesks eftirlits. Rússar l'ramkvæma allar handtökur pólitiskra afí brotamanna. Einnig sjá þeir um, að eignir mannai sé gerðar upptækar og taka það til sín, sem þeir telja sig vanhaga um. Menn kvarta sáran undaní; því, að þeir geri lítinn greinarmun á því, hvortj þeir menn hafi verið nazistar eða ekld, sem þeir handtaka, ef þeir hafa á annað borð horn í síðui þeirra. Rússar hafa unnið að því af kappi, að flytja allt}' frá Þjzkalandi og Austurríki, sem þeir telja sér eirihvern hag í. Hver lest, sem fer austur á böginn^ er fullfermd vélum af öllu tagi, dráttarvélum, stór4! gripum, húsgögnum, fullunnum vörum og hráefn-i um. Enn sem komið er mun ekki hægt að segja^ hvcr óhiií' það hefur á viðreisn landsins, að það{ skuli* vcfáT rúið* svo irin að skyrtunni. En það muni.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.