Vísir - 06.04.1946, Blaðsíða 7

Vísir - 06.04.1946, Blaðsíða 7
Laugardaginn 6. apríl 1946 V I S I R £u(nf tft.Jliff'eAi - . ¦, 3» Þær elskuðu hann allar „Nei, við skrifumst ekki á, ef við getum kom- izt hjá því. En hann hafði sagt mér, að hann áformaði að kvongast — drengsins vegna." „Já," sagði Isabella og bœtti við eftir stutta þögn eins og hún væri að tala við sjálfa sig, „vesalings Mollie." Patrick missti vindlinginn og var dálitla stund að bjástra við að taka hann upp. „Af hverju sagðirðu þetta?" ,,Af því að eg kenni meira í brjósti um hana «en nokkurn annan, sem eg þekki. Eigingirni annara bitnar ávallt á henni." „Er þaðsvo?" „Já," sagði hún af óþolinmæði. „Veiztu ekki, hvað hún hefir orðið að þola, Æ, blessaður seztu, mig verkjar í hálsinn að mæna upp til þín." Hann settist hjá henni og hún hélt áfram: „Við mamma búum enn hjá John. Eg reyndi að fá mömmu til þess að leigja hús skammt i'rá, þótt eg hefði helzt viljað vera í London, en hún mat meira óskir Johns, að við yrðum hjá lionum." „Var honum það áhugamál?" „Það held eg," sagði Isabella, af nokkurri tregðu, „eg sagði honum, að það yæri ósann- gjarnt í garð Mollie, en hann svaraði því einu, að hann væri húsbóndi á sínu heimili." Eftir nokkra þögn liélt Isabella áfram og maTti af allmiklum ákafa: „Ó, Pat, finnst þér ekki, að John sé breyttur rsíðan Dorothy lézt. Hann er ekki samur eftii. Hann var svo góður og nærgætinn, en nú - eg held, að hann láti sér á sama standa um allt, nema Pat." Heffron svaraði engu og hún hclt áfram: „Og Mollie hefir breytzt mikið frá því hún giftist." „Á hvern hátt?" spurði hann svo viðutan og áhugalaus, að hún leit snögglega á hann, eins og til þess að lesa úr svip lians, hvort honum leiddist ekki þessi frásögn hennar um einkamál Jolins og Dorothy, sem.hún sjálf haf'ði miklar áhyggjur af. Pat endurtók spurninguna og hún Jnkaði, áður en hún svaraði. „Það er erfitt að gera grein fyrir þvi. Hún Airðist hafa elzt um ár — og það er eins og hún ;sé óttaslegin — eins og hún óttist okkur — og sjálft lífið." „Óttaslegin!" sagði Patrick eins og hann iryði ekki sínum eigin eyrum. Isabella kinkaði kolli. „Eg kann að álykta skakkt, en eg hefi ekki getað komizt að annari niðurstöðu. Eg hefi alltaf dáðzt að Mollie og fallið hún vel i geð. Hun er góð í sér, óeigingjörn, heiðarleg. Get- urðu gert þér í hugarlund, að hún gæti gert nokkuð rangt?" „Nei," sagði hann, eins og honum veittist crfitt að mæla. Hann var allókyrr orðinn og eftir stutta þögn sagði hann: „Attu við það, að hún sé óhamingjusöm?" Frá mönnum og merkum atburðum: fljótt valdi á sér. Hún tók til máls og henni fannst rödd sín hljóma annarlega: „Nei, hún er ekki óhamingjusöm, fjarri því. — Hún dáir mann sinn, en kannske er hún afbrýðisöm, vegna Pats litla? Þú veizt hversu John dáir hann — og hann er ekki hennar barn —•" Isabella yppti öxlum. „Eg skil", sagði Patrick og stóð upp skyndi- lega og fór að ganga um fram og aftur. Hon- um sárnaði, að afbrýðisem skyldi hafa vaknað í'hug Mollie vegna barns hans. „Mollie er vitanlega orðin hefðarkona," sagði Isabella og reyndi að gera sér upp kæti.»„Það er næslum broslegt hve mikla ánægju hún hef- ir af að hafa fé handa milli. Hún er eins og barn, sem hefir fengið nýtt leikfang. Síðan er móðir hennar lézt —" „Er móðir hennar látin?" „Já, fyrir nokkrum mánuðum. John ber kostnaðinn af námi Bims og Nan. Þau eru bæði efnileg. Og hann styrkir síra Daw. Hann býr í litlu húsi skammt frá okkur, svo að Mollie get- ur litið til hans. — Ög Mollie hefir eignazt bif- reið sjálf. Þú mundir vart þekkja hana aftur, Pat, ef fundum ykkar bæri saraan?" „Það eru nú ekki miklar likur til þess." „Þú ætlar þá ekki aftur til Englands?" „Nei." A þjáningaraugnabliki liafði hann tekið ákvörðun um, að fara þangað ekki aftur, enda þótt hann hefði áður verið búinn að ákveða að sannfærast um það af eigin reynd hvort Mollie væi'i hamingjusöm eða ekki. En hon- um fannst, að hann mundi ekki fá afborið að sjá hana, eins og Isabella lýsti henni. Hann vildi ekki sjá Mollie i skrautfjöðrum þeim sem auður Johns Morlands gat veitt henni. „Margt virðist hafa breytzt," sagði hann. „Það breytist margt a skenimri tíina en tveimur árum." „En þú ert óbreytt," sagði hann án þess að hiigsa út i hvernig hún kynni að skilja orð hans. „Já," sagði hún og roðnaði og hún fann til sársauka, „já, eg er eins og eg var og verð það áfram." Hún hafði mikinn hjartslátt og beið þess, að i ljós kæmi hvort hann skildi hvað hún var a^1fora,r3en.rhanfi;.svaraði engu, og hún and- varpaði" um leið og hún stóð upp, og hristi kusk af hvíta kjólnum sinum. „Það er svo dá- samlegt hérna, að eg held að eg verði að hvetja John og Mollie til þess að koma. Hann var að tala um nýja brúðkaupsferð." 'AKtölWVKVNm Tveir menn sátu út á bryggjuhaus og voru aS dorga. Þeir veSjuSu um þaS, hjá hvorum mundi fyrst bíta á. Annar þeirra varS svo ákafur, aS hann steyptist út af bryggjunni í sjóinn. Þá segir hinn: „Ef þú ætlar aS kafa eftir þeim, þá er veSmáliS Hann sagði þetta blátt áfram, en þessi orð' úr sögunni!" hans höfðu þau áhrif á Isabellu, að hún varð HINIR ÖSIGRANDI. Hið sama skeði í Lublin og Lwow og öðrum þeim stöðum, þar sem Rússarnir stjórnuðu. Allar pólskar hersveitir, sem óskuðu eftir því að fá að fara hern- um i Varsjá til hjálpar voru afvopnaðar af rúss- neska hernum. Það var ekki fyrr en eg kom til London, eftir uppgjöf Þjóðverja, að eg sá skeyti, er sent hafði verið frá Lublin 24. okt. 1944 og undirskrifað af: rússneska hershöfðingjanum þar í borg. 1 þessu skeyti var svar við áskorun minni til pólsku skæru- liðasveitanna og hinna ýmsu deilda heimahersins, sem börðust með Rússum. I þessu skeyti var skýrt tekið fram að rússneska yfirherstjórnin hefði fyrir- skipað að afvopna skyldi alla þá pólsku hermenn,y sem með Rússum berðust, en vildu fara hernum í' Varsjá til hjálpar. I skeyti þessu er heimaherinn kallaður „Pólski þjóðernisherinn, sem studdur er af útlagastjórninni í London." Við gerðum okkur ljóst að Þjóðverjarnir hlytu! að hafa heyrt tilkynningu Tass-fréttastofunnar og ' að þeir vissu nú að Rússarnir myndu ekki yeita okkur neina hjálp. Við bjuggumst því við stórsókn Þjóðverja gegn Stai'e Miasto, en sá borgarhluti var mjög mikilvægur, hernaðarlega séð. Ibúar borgarinnar höfðu nú vanið sig við hernað- arástandið og þeir voru ákveðnir í að verjast uns Rússar kæmu, eða meðan nokkur maður stæði uppi. Víglínan var oft æði einkennileg. Kom oft fyrir að Þjóðverjarnir höfðu kjallara húss á valdi sínuen Pólverjarnir hina hluta þess eða öfugt. Oft var sjúkraskýli okkar ekki nema nokkra tugi metra að baki viglinunni, en þó heyrðist aldrei nokkur mað- ur kvarta. Til þess að koma i veg fyrir að leyniskyttur kæm- ust inn á svæði þau, er við höfðum á valdi okkar, var óbreyttum borgurum skipað að halda sig innan húss og hver, sem væri á ferli eftir að rökkva tæki og ekki gæti gert grein fyrir ferðum sinum, yrði tekinn til fanga. Fólkið sjálft lokaði húsum sínum á næturnar og hélt vörð við þau, svo að enginn ókunnur gæti stolizt inn. Fólkið hélt sig mikið inrían dyra og i hverjum húsagarði var altari, og bænagerðir fóru fra kvölds og morgna. Hin stöðuga hætta, sem vofði yfir fólk- inu, gerði það trúaðra. Eg man eftir einii atriði sérstaklega í þessu sambandi. Eg var á eftirlitsferð og átti leið um húsagarð nokkurn, sem sprengja hafði fallið niður í skömmu áður.l miðjum garðin- um lá fólkið á bæn fyrir framan fótstall úr gipsi, en það var allt, sem eftir var af Kristslíkneskinu, sem þarJiafði .verið komið fyrir. A scytjánda degi bardaganna hófu Þjóðverjarnir skothrið á Varsjá, úr fallbyssum af sömu gerð og þeir notuðu við umsátina um Sebastopol. Voru sprengikúlurnar úr byssum þessum sjö feta langar og ógu \xh smálest hver. Var skothríðinni aðallega beint að byrgðaskýlum, er við höfðum náð af Þjóð- verjunum, svo og öðrum hernaðarlega mikilvægum stöðum. Er skothríðin hafði staðið látlaust allan morg- uninn var henni hætt og þýzkir sendimenn komu gangandi í áttini til aðalstöðva okkar og héldu þeir á hvítu flaggi. Pólskur liðsforingi var sendur til móts við þá og þeir afhentu honum bréf er var undir- ritað af Von dem Bach hershöfðingja, er var yfir- maður þýzka liðsins í Varsjá. Krafðist hann skilyrðislausrar uppgjafar heima- hersins og bauð í þess stað að farið skyldi með með- skyndilega slegin ótta og það fór eins og hrollur um hana. Hún sneri höfði sinu hægt, unz augu hennar hvildu á andliti hans. Hún hafði aldrei fyrr orðið fyrir þessum áhrifum í nærveru lians, og er hún nú horfði á hann, á hörkulega andlitsdrætti hans, sem báru mikilli sálarkvöl -vitm, fannst henni, að svift hefði verið frá tjaldi, og að hún nú loks gæti skygnzt inn í sál hans. Það var Mollie, sem hann alltaf hafði elsk- að! Mollie! — Henni leið eins og skyndilega hefði verið gripið fyrir kverkar henni og að hún gæti ekki náð andanum. En hún hratt þfess- iim hugsunum frá sér með miklu átaki og náði ' frá Missisippifijóti vestur til Kyrrahafsins. SjóliSi nokkur var á ferSalagi um eitt þurrviSra- samasta héraS Texas-fylkis og gaf sig þar á tal viS bonda nokkurn, er leiddi viS hliS scr son sinn ung- an. „ÞaS lítur út fyrir, aö hann ætli að rigna," segir sjóliSinn. .,Eg vona, aS hann geri þaS," svaraði bóndi. „Ekki sérstaklega mín vegna, heldur vegna drengs- ins, því aS hann hefir aldrei séS rigningu." ÞaS var Indiánastúlka, Sacajaewa af nafni, sem \ar leiSsögumaSur fýrsta leiSangurs hvítra manna, limi heimahersins eins og reglulega hermenn. Að öðrum kosti yrði Varsjá og íbúar hennar gjöreytt. Bréf þetta hafði ekki minnstu áhrif á fyrri ákvarð- anir foringjaráðs okkar Monter ofursta. Samkvæmt öllum hernaðarvenjum hefðum við átt að gefast upp, en við vissum að uppgjöf fyrir Þjóðverjum væri sama og senda þúsundir hermanna og óbreyttra borgara út í opin dauðann. Við höfðum sannanir fyrir því að Þjóðverjarnir hengdu allflesta pólska hermenn, er þeir tóku til fanga í Varsjá og að þeir höfðu brennt óbreytta borgara lifandi inni í húsum sínum. Það var þvi ekki annað fyrir okkur að gera en að halda bardögunum áfrám, þrátt fyrir það að

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.