Vísir - 12.06.1946, Blaðsíða 7

Vísir - 12.06.1946, Blaðsíða 7
Miðvikudaginn 12. ji'mí 1946 V I S I R lluby M. Ayres PriHÁeJJaH Svo þurrkaði hún sér um augun og hélt áfram að masa, þrátt fyrir tilraunir Priscillu til aö koma viðræðunni'á nýjan vettvang. Og henni létti, er hún heyrði mannamál i forsalnum, og andartaki síðar kom Jónatan inn í stofuna. Hann leit á móður sína og svo Priscillu. „Kem eg of seint til að fá tesopa?" spurði hann. „Eg held, að teið sé orðið kalt," sagði Pris- cilla. „Ættum við ekki að biðja um heitt te, frú Corbie.« „Þá er víst bezt að hringja i þjóninn," sagði frú Corbie. » Þegar Priscilla bjóst til þess að leggja af stað heim tveimur klukkustundum síðar var byrjað að rigna, og Jónatan skipaði svo fyrir, að hafa skyldi bifreið hans reiðubúna. „Lofið mér þvi, að koma aftur," sagði frú Corbie við Priscillu. Þegar Jonatan var kominn til þeirra aftur var hún orðin óstyrk og þving- uð, því að hún hugsaði nú um það eitt að koma eins fram og hún hugði hann vilja. „Eg heiti því," sagði Priscilla, „og þér verðið að.heimsækja okkur. Eg vil, að þér kynnist föð- ur mínum- og bróður. Pabbi er, eins og þér kannske vitið, allhrumur orðinn, og fer aldrei úi." Hún kyssti frú Corbie alúðlega á kinnina, er hún kvaddi hana, þótt hún veitti því athygli, hversu forviða Jónatan var. Og undir eins og þau voru sezt og lögð af stað, sagði hún: „Mér geði'msf prýðilega að móður þinni." „Þér gremst víst, er eg segi þér að það er engu b'kara en að eg sé ókunnugur foreldrum mín- um. Við eigum ekkert sameiginlegt. Það er víst mér að kenna." „Á þvi er ekki nokkur vafi," sagði Priscilla. „Gæti þér ekki þótt vænt um móður þina, getur þér ekki þótt vænt um neinn. Hún er mjög blátt áfram og einlæg þrátt fyrir allan auð sinn, en henni er raun að því, að fólki geðjast e*kki að henni. Eg væri ekkert hissa á því, að hún væri mjög einmanaleg." • „Einmanáleg." Það var auðheyrt, að Jónatan hafði aldrei flogið neitt þvílikt í hug. „Hún hefir allt, sem hún óskar sér." „Heldurðu, að hún meti nokkurs stóra, skrautlegá húsið og. allan auð f öður þíns. Öðru nær, eg held að hún yrði miklu hamingjusam- ari, ef hún byggi við sömu kjör og fyrrum, er faðir þinn var að brjótast áfram. Þegar hún var neydd til að vinna vegna fátæktar, var hún ham- ingjusöm." ' Nokkur svipbreyting var á andliti Priscillu, er hún bætti við: „Auðurinn einn getur ekki gert menn ham- ingjusama." „Og þó eru til konur, sem vilja leggja allt í sölurnar vegna auðsins," sagði Jóhatan snögg- lega. „Áttu við mig?" spurði Priscilla. „Þú veizt vel, að eg átti ekki við þig^ Þú ert öðruvísi." „Á hvaða hátt?" „Allan hátt," sagði hann-rólega. „eg vona, að með tið og tima takist mér að koma því til leið- ar, að þú elskir mig, og þá veil eg, að þú létir þig einu gilda, þótt við misstum allt og yrðum að byrja á nýjan leik." Hún hló við. „Ætli þér sé i rauninni ekki cins illa við fá- tæktina og mér?" Hún var dálitið smeyk við Jónatan, þegar hann varð alvarlegur og þungbúinn á svip. Henni fannst einhvern veainu að í návist hans yrði húii ávallt að vera kát hvort sem hún var í skapi til þess eðá ekki. Hann dró úr hraða bifreiðarinnar. Svo stpðv- aði hann hana og spurði: „Hvenær viltu giftast mér, Priscilla?" Hún horfði á hann forviða. „Hvenær? Liggur svona mikið á?" „Eftir hverju er að bíða — eg er óþreyjufull- ur, eftir að geta haft þig hjá mér ávalll." „Eg verð að hugsa um pabba, hann er svo lasburða. Eg get ekki yfirgefið hann fyrirvara- laust að kalla. Hann þarf svo mjög á mér að halda." Jónatan hló. „Þetta er léleg mótbára." „Þetta er ekki sagt út i loftið," sagði hún áköf. Þú mátt ekki halda, að mér þyki ekki vænt u'm föður minn, þótt þér þyki hvorki væn-t um föður.þinn né móður." Hún hugsaði sig um andarlak og sagði svo: „Gætirðu fallizt á, að pabbi yrði hjá okkur." Rödd 'hennar var næsta óstyrk. Hún hafði mikið um þetta hugsað siðan er þau opinberuðu, hún og Jónatan. Hún haf ði bú- izt við, að hún gæti Iiaft allt eftir eigin geðþótta. Kannske myndi Jónatan láta viðgerð fara fram á Moorland'House, svo að þau gætu búið þar. „Það vakir vitanlega fyrir þér, að bróðir þinn búi lika hjá okkur," sagði Jónatan stuttur i spuna. Priscillu Jiafði gleymzt Hugh þessa slundina. „Hann hefir alltaf verið hjá okkur," sagði bún i afsökunartón. Jónatan setti bifreiðina af stað. Munnsvipur- inn bar hörku vitni. „Eg mun ekki mögla, þótt þú viljii; hafa f öð- ur þinn hjá þér, ef þú vilt búa áfram á Moor- land House, en eg vil ekki bróður þinn á heim- ili okkar." Priscilla roðnaði upp i hársrætur. „Þcr er illa við Hugh?" „Eg ætla mér að minnsta kosti ekki að sætta mig við hann á heimili okkar." Priscilla reiddist. Hún gat ekki sætt sig við, að hann talaði þannig til hennar í skipunartón. „Það er enginn, sem neyðir þig til þess að kvonsast mcr." Hvorugt mælti orð af vörum um sinn. Hun þorði ckki að horfa á hann — eða mæla til hans. Hún bai'ðist við grátinn. Þegar þau nálguðust garðhliðið við Moorland House, sagði Jónatan: „Eg er fús til þess að aðstoða bróður þinn. Til dæmis til þess að setja á stofn verzlunar- fyrirlæki — eða útvega honum starf erlendis. Faðir minn getur hæglega beitt áhrifum sinum i.þá átt — það verður engum erfiðleikum bund- ið. Hugh getur ekki haldið uppteknum hætti — það cr sanuarlega kominn tími til, að hann hafi. eitthvað nyfsamt fyrir stafni. 'AKV81WVKVNMI . Maður nokkur varð stcinhissa nýlega, er kona gekk til hans og sagSi: „Gott kvöld," því hann minntisL ekki aS bafa séö hana-»áSur. Konan tók strax eftir, aS hún hafSi ávarpaS rang- an mann og afsakaSi sig meS þessum oröum: „Eg vci" afi biöja yöur afsökunar. JLg hélt nefnilega, a'S þér væruS faSir tveggja barnanna minna." SíSan hélt hún af staS og maSurinn horfSi steini lostinn af undrun á eftir henni. Konan gerSi sér ekki ljóst, aS manninum var ókunnugt um, aS hún yar i)arnakennari. • Hvernig kynntist þú seinni rcanninum þínum? Hann kcyrSi yfir þann fj'rsta. Rússai toitiyggja oklmi enit nefndanna og hann lagði svo fyrir, að þær skyldu ekki skipta sér af neinu upplýsingastarfi. Eg hefi spurt Eisenhower, hvort Rússar hafi lát- ið honum greiðlega í té hernaðarupplýsingar. Hann kvað þær hafa verið til reiðu frá því í janúar 1945, en áður var sambandið milli herstjórna bandamanna og Rússa mjög ófullkomið, unz Rússar leyfðu Banda- rjkjamönnum að standa straum af byggingu sér-r stakrar loftskeytastöðvar í Moskva, sem siðan vár notuð í þessum tilgangi. En 2 milljarðar dollara voru strikaðir út af kröfum á hendur Rússum fyr4 ir þessa tilslökun. Rússar féllust líka á, að láta bandamönnum sín^ um veðurfregnir í té, og var mikill hagur í því. Eií þ*essi tilslökun var gerð vegna þess, að bandamenn tóku að senda allar veðurfregnir sínar á dulmalij sem Rússar höfðu ekki lykilinn að, og ef þeir vildn fá að nota þessar veðurfregnir, nrðu þeír að láta ' sínar á mót-i. Á Teheran-ráðstefnunni hét Stalin Roosevelt því, að Rússar skyldu taka þátt í stríðinu við Japan. Bandamenn voru þó ekki sannfærðir um, að þettá loforð yrði haldið, því að Rússar tóku jafnan dræmt í það, þegar stungið var upp á því, að gerðar yrðu sameiginlegar áætlanir um viðui-eighina við Japani Loks varð að samkomulagi í Yalta, að sett skyldi upp sameiginleg birgðastöð í Síberíu. En sóku Banda- ríkjamanna á Kyrrahafi eftir það gekk svo greið- lega, að ekki þurfti að hrinda þessu í framkvænuL Okkur var því ef til vill mest hjálp i þ\4, að Rússar kváðust ætla i Japani. I Yalta var þetta á^ kveðið nánar. Ef til vill hefir það rekið á eftir Rússum, að Japanir fóru að leita fyrjr sér um frið, og að kjarnorkusprengjan kom til sögunnar. Svo> mikið er víst, að fyrst á éftir hlýnaði mjög í veðri milli Rússa og bandamanna, og Rússar sýndu til dæmis Eisenhower þann sóma, að leyfa honum að horfa á skrúðgöngu íþróttamanna frá gröf Leninsr og hefir engum erlendum manni veitzt leyfi til þess- áður. En þótt sendinefnd Bandaríkjanina hafi fengið ýmsu framgengt í Rússlandi, mistókst henni þó margt. Rússar harðneituðu til dæmis alltaf um leyfi, til þess að bandamenn hefðu blaðamenn með herj- um þeirra. Þeir vildu heldur ekki leyfa herforingj- um að fylgjast með hernaðaraðgerðum. Okkur leyfð-; ist aldrei að nota rússneska f'Iugvelli að vild eðal láta flugvélar okkar fljúga yfir rússneska grund; eins frjálst og rússneskum flugmönnum leyfðist í Bandaríkjunum. Við fengum ekki að setja upp flug- vclasamgöngunet, eins og annarstaðar'. Nefndirnar fengu sama og ekkert að vita um Rauða herinn,. fengu aldrei neinar upplýsingar um vopn eðá út- búnað, stærð hersins, manntjón eða þ. u. 1. Því verður ekki neitað, að tortryggni Rússa er óbreytt. Þeir eru kurteisir i opinberum efnum, ett vinátta milli Bandaríkjamanna og rússneskra fjöl— skyldna er ekki til. Varla meira en tylft starfsmanna utanríkisráðuneytis Rússa er leyft að koma i sendi- sveit okkar, og Bandaríkjamenn mega ekki snúa sér til meira en svo sem sex rússneskra stofnana^ án scrstaks leyfis. Rússar mega aðeins koma i sendisveitina með leýfi yfirvaldanna, og ef þeir gerast vinveittir starfs- mönnum þar, getur það leitt af sér lögreglurann- sókn og jafnvel enn verra. Þeir, sem verið hafa langdvölum í Rússlandi, vita að alþýða manna þar í landi ber mika virðingu fyr- ir Bandaríkjunum. MiIIjónir manna hafa etið amer- ísk matvæli á stríðsárunum, gengið í ameriskum klæðum, og hermennirnir hafa kynnzt amerískum hernaðartækjum. Rússnesk blöð hafa að vísu getið mjög lítið um liernaðarafrek Bandaríkjamanna, eií hermennirnir hafa komizt að því, að tækin eru góðr þótt þau séu smíðuð af „hrörlegu lýðræðisríki". 1 f jögur ár var lítill áróður hafður i frammi gegrti Randarikjunmn, -en nú þegar byrjað er að „endtir-i kristna" fólkið er byrjað að benda á „veilur" i hag-í kerfi Bandaríkjamanna. Þó hafa Rússar leyft, aðí lítilsháttar fregnum frá Bandaríkjunum væri hleyptj inn í landið. Þetta byrjaði i nóvember 1943 og árí siðar var byrjað að dreifa tímariti, sem heitir Amer- íka. Það var prentað vestan hafs og sent flugleiðis- til Moskva. Þó e ekki leyft að drcifa alls nema 10J

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.