Vísir - 26.06.1946, Blaðsíða 7

Vísir - 26.06.1946, Blaðsíða 7
Miðvikudaginn 26. júní 1946 V I S I R Rul»> M. Ayres 25 NMMJAaH „Já, vitanlega. Mér er það gleðiefni, er eg kem úr langri ferð, ef eg er sótt á stöðina." „Gott og vel," sagði Jónatan og það kom f ram blíða i tilliti augria hans. „Engin önnur en þú, prinsessa, liefði komið með uppáslugu i þessa átí." Upp a síðkastið var Jónatan farinn að kalla hana prinsessu. Það snerti viðkvæman strcng í brjósti hennar, en ekki var hún allskostar ánægð með sjálfa sig. „Af hverju kallarðu mig prinsessu?" spuvði hún hann eitt sinn. „Af því að eg hefi allt af litið á þig sem prins- essu. Aður en eg kynntist þér, leit eg á Moorland Ilouse sem höll, þar sem ævintýraprinsessa bjó." 4 . Hann þagnaði skyndilega og bætli svo við: „Eg veit vel, að þú hendir gaman að þessu." „Nei, nei." Henni geðjaðist bezt að honum þegar hann var i þessu skapi, hann var þá eins og ungur, ó- þroskaður piltur, þá voru þau eins og félagar, hlógu, gerðu að gamni síriu. Það var hinn þögli, alvörugefni maður sem hún óttaðist. Þegar þau óku til stöðvarinnar til að sækja Lenu spurði hann skyndilega: „Viltu giftast mér í næsta mánuði, prinsessa?" „í næsta mánuði,". endurtók Priscilla og Iiorfði undrandi á hann. „Liggur svona mikið á?" sagði hún í léttum tón. „Finnst þér, að eg hafi hraðan á? Mcr finnst að e'g hafi verið mjög þolinmóður." Priscilla fór að hlæja. „Veiztu hversu lengi við höfum verið trúlof- uð?" „Já, þrjár vikur og f jóra daga," svaraði Jóna- tan. ,,Það er ekki langt tilhugalíf. Sum hjónacfni biða árum saman áður en þau giftast." „Eg á ekki heima i þeim flokki," sagði Jóna- tan. Hún sá á munnsvipnum, að þrái var hlaup- inn i hann, og að óþolinmæði kenndi í rodd hans5 svo að hún sagði eins og til þess að róa hann: „Eg veit ekki hvað pabbi mundi segja um þetfa." „Þú getur ekki alltaf tekið tillit til hans á undan mér. í þessu verðurðu að taka óskir mín- ar fram yfir óskir hans." „Ertu viss um það?" „Já, ætti það ekki svo að vera". — Hann beygði sig niður og horfði i augu hennar, og áð- ur en hún fengi ráðrúm til að svara, sagði hann allharkalega: „Þú þarft ekki að tala þér þvert um hug. Eg veit vel, að eg er ekki fremstur hjá þér, og ekki annar eða þriðji." „Þetta var ekki vingjarnlcga sagt, Jónatan." „En það er satt samt," sagði hann þrálega. „Þú elskar mig ekki — þcr þykir ekki einu sinni vænt um mig —" Hann þagnaðí skyndilega, en Priscilla vissi hvað hann vildi sagl hafa: „Þá mundirðu giftast mér á morgun." Og það var saft. Ef hann hefði verið Clive — Þau námu staðar við járnbrautarstöðina miklu og þau gátu ekki ræðzt við frekara um þetta, en Priscillu var ljóst, að þetta mál var ekki útrætt. Hún vissi, að Jónatan hafði fyllsta rétt, til þess að fara fram á, að hún tæki fljót- léga ákvörðun sína um hvenær brúðkaup þeirra skyldi standa. Meðan þau biðu eftir lestinni og gengu fram og aftur á brautarpöllunum sagði hún: „Þú hefir ekki sagt mér neitt frá Lenu. Er hún lág eða há, ljóshærð eða dökkhærð?" I Hann hnyklaði brúnir. „Satt að segja veit eg það ekki." Priscilla fór að hlæja. „Ó, Jónatan, mundir þú svara eins, ef einhver spyrði þig, hvernig eg liti út." v„j « ,,i.NCl. í sömu svifum kom lestin brunandi inn í stöðina. Andartak síðar sagði Jónatan: „Þarna cr hún, unga stúlkan með brúna hatlinn." Priscilla gekk á eftir hönum í þrönginni og var ekki laus við hugaræsingu. Lena var langt frá því að vera eins „algeng" og blátt áfram og hún hafði ætlað. Hún var smávaxin, tæplega i meðallagi liá, snoturlega klædd en iburðarlaust. Húrt var fölleit, augu hennar brún og Ijóm- andi. Munnsvipurinn ákveðinn — helzt til á- kveðinn kannske' — nefið var ekki fritt, en smágert. Priscillu.var Ijóst, að hér var um stúlku að ræða, sem talsvert var i spunnið. — Jónatan fékk burðarmann til þcss að annast farangur Lenu og gekk á 'undán henni og Priscillu: „Það var fallega gert af þcr að koma og sækja mig," sagði Lena. Hún hafði ekki sagt neitt við Priscillu, eflir að Jónalan hafði kynnt þær. „Það var Priscilla, sem stakk upp á því," sagði Jónatan. „Jæja," sagði Lena kæruleysislega. „Það var vinsamlegt af henni." Hún sat við hlið Priscillu á leiðinni heim, en hún ræddi aðeins við Jónatan. Hún sagði hon* um ýmsar smáfréltir, sem hann virtist éngan áhuga hafa fyrir, hún talaði um fólk, sem Pris- cilla þekkti ekki, og spurði, sem henni og var skylt, um líðan foreldra Jónatans. Þessi framkoma Lenu vakti nokkra gremju i brjósti Priscillu. Hún hafði ekki búizt við neinni vinsemd af stúlku þessari, en hafði þó gert ráð fyrir, að hún mundi sýna sér fulla kurt- eisi. Þegar þau nálguðust heimili Jónatans sagði hún: „Það er kannske bezt, að eg fari úr hjá Moorland House, Jónatan, eg hafði lofað pabba að vera komin heim til tedrykkju." Henni til mikillar undrunar hreyfði hann engum mólmælum. „Við hiltumst i kvöld," sagði hann, því að Priscillu hafði verið boðið til miðdegisverðar á heimili Jónatans. a KvötvvVKimm Fiá léf faihcldumufö í Niiinbeig Eftir Victor Vinde. Skýrsla er Iögreglustjóri nokkúr gaf æðstu stjóm SS-liðsins um afdrif þeirra 50 þúsund Gyðinga er lifðu af i Gyðingahverfum Varsjár, er þó met allra svívirðinganna, því að hún lýsir um leið sigurgleði yfir því, hve vel tókst að koma þeim öllum fyrir kattarnef. Skýrslu þessa ætti að prenta í milljóna upplagi og leggja fyrir framan nefið á hverjum Þjóð- verja og auk þess hverjum þeim manni, er nokkurn tíma hefir sýnt nokkurn snefil af samúð með þriðja ríkinu. Soltin hálfnakin börn, konur og gamalmenni flýðu úr Gyðingahverfunum og leituðu sér hælis í skolpleiðslunum, er liggja undir borginni, þegar naz- istar réðust á varnarlaus Gyðingahverfin með vél- byssum, handsprengjum og eldsprengjum. Þegar dimma tók kom fólk þetta upp á yfirborðið, til þess- að draga að sér ferskt loft, en þá lágu þýzkir her- menn í lcyni fyrir þvi og skutu það niður eins og rotlur, eltu það uppi á götunum, sem lýstar vorii með Ijóssprengjum og engum var þyrmt. Það er vart hægt að hugsa sér að nokkum tíma áður í sögu mannkynsins hafi skýrsla hrósað einkennisklæddunx mönnum fyrir að myrða 50 þúsund varnarlausra,. veikra og soltinna barna, kvenna og gamalménna. Svo djúpt hefir að líkindum aldrei nein þjóð eða' þjóðflokkur sokkið hve langt sem rakið er aftur í tímann. Ekki fámennur hópur manna. Þá sögusögn, að nazistar væru aðeins fámenn klíka í þýzka ríkinu, er undirokuðu alla þjóðina^ hafa ákærendur rakið. Seinni tímar og sagan myndi aldrei fallast á það. Þýzkir marskálkar, stóraðmír-! álai*, hersliöfðingjar og aðmírálar, iðnhöídar og f jár- málamenn, merintaðir háskólaborgarar — menn sem' voru komnir af gömhim og göfugum ættum tókuj höndum saman með villimönnunum. Þj'zku herfor- ingjarnir hafa skapað sér ábyrgð, sem um aldaraðir mun kasta rýrð á hermennskuanda þeirra. Það er enginn munur á Wilhelm Keitel, Richard von Neur- ath og Hans Frank, böðli Póllands. Maðurinn er tortrygginn og [rað munu rísa upp einstaklingar í framtíðinni, sem í hjarta sínu munu reyna að hreinsa eða a. m. k. afsaka nazistana. Rétt- arhöldin í Nurnberg hafa þó það gott í för með sér, að þýzka þjóðin getur ekki aftur komið af stað sög-: unni um rýtingsstunguna í bakið og getur aldrei fengið aðrar þjóðir til þess að trúa því, að gallar. hennar hafi verið mannlegir. Sönnunargögnin i Nurnberg eiga heima í glæpasafni heimssögunnar. Þau dæma ekki einungis eitt kerfi og stofnendur þess, heldur og héilt tímabil og heila þjóð. Hversvegna er ykkur svona illa viö hann nábúa ykkar ? Þánnig er mál meö vexti, a5 hann útbjó garö- sláttuyéfina sína þannig, aö í hvert skipti sem hún er notuö, þarf aS setja „túkall" í hana til þess, að hún íari aí staS. * HvaS er aö sjá þig', maður. Það er engu líkara en aö þú hafir lent í bifreiöaslysi. HvaB hefir eiginlega komiS íyrir? ÞaS má eiginlega kalla þaS bifreiöaslys. Konan míri fann nefnilega ljóst kvenhár í bílnum mínum. Hvað skyldi vera að. vekjaraklukkunni okkar? spuröi surtur herbergisfélaga sinn. Eg held aS eg veröi að fara meö hana tilúrsmiös. Nei, vertu ekki a'ð því. Viö getum sjálfir gert við klukkuskrattann. — Þeir fóru nú aS bjástra viS a*5 opna klukkuna. Eftir mikiö þóf tókst þeim þaS og datt þá dauS íluga út úr henni. Sko, sagSi þá annar. Heldur þú a"S þaS sé nokkur fúrSa þó aS.hún sé hætt aS ganga. 'Vélstjórinrier hvorki meira né minna en dauSur. Þjoðveijar 09 Monte Carlo. Eftir Charles Robbins. Það hafa ekki borizt margar fréttir frá Monte; Carlo síðan fyrir stríð — engar fréttir um að bank- inn hafi verið sprengdur, njósnari hafiverið þar á J veiðum eða því um líkt. Fegurðin er að vísu hin sama og áður, en þó var' það fyrst og fremst „hlutleysi" þessa litla bletts-*: á strönd Miðjarðarhafsins, sem hafði þau áhrif, að þangað leituðu margir flóttamenn, þar á meðal einn. Rotschildanna, sem sagður er hafa greitt hálfa millj- ón dollara fyrir að sleppa úr hlutleysinu. Fyrir stríð var Monaco litið, máttvana ríki, senxl lifði enn á lénstímunum. Það hefir verið undir venid ] Frakka sí,an um miðja síðlistu öld — haft fransk- s an forsætisráðherra, en að öðru leyti hefir það haft eigin stjórn — og tekjurnar voru aðallega af spila- vítinu. Landflæmið voru einar fjórar fermílur og ; mannfjöldinn 24,000. Flestir voru íbúarnir komnirí þangað til að njóta blíðu og fegurðar veðurfarsins^ { en stríðið hrakti marga þeirra á brott. Sumir ætl- { uðu þó að reyna að vera þarna áfram — m. a. 420! Bretar og 20 Bandaríkjamenn —, en þeir komust fljótt að þeim sannindum, að hlutleysið var ýkja lítið á stríðsárunum. Nazistar og fasistar réðu þarna til skiptis, kémvi

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.