Vísir - 30.07.1946, Blaðsíða 7

Vísir - 30.07.1946, Blaðsíða 7
Þriðjudaginn 30. júlí 1946 V I S I R Rubr M. Ayres „Og hefir þó Vafalaust verið keyptur fyrir •einn tíunda þess verðs, sem hennar kjóll kost- aði," sagði Priscilla. „Hver er frú Egerton?" „Það er rauðhærða konan í bláa kjólnum. Þér mun geðjast að henni. Komdu og eg skal kynna þig fyrir henni." Þær gengu niður seinustu þrepin. „Og hver er'hinn þögli riddari?" spurði Pris- cillá ertnislega. Joan nam staðar og leit i kringum sig. „Þaran er hann -^ við dyrnar. Hái maðurinn með dökka hárið. Hann stendur þarna og er að tala við aldraðan, hvitskeggjaðan mann.Er hann ekki guðdómlegur? Nú snýr hann sér við —¦" Pi-iscilla hafði komið auga á aldraða manninn, og ætlaði að segja eitthvað, en svo nam hún staðar skyndilega, og var sem gripið hefði ver- ið fyrir kverkar henni.•¦¦• „Hvað ætlaðirðu að segja?" spurði Joan, en Priscilla heyrði það ekki, hún starði agndofa á 'Iiinn „guðdómlega, þögla riddara" Joan, mann- inn með loðnu, dökkn augnabrúnirnar — Jón- atan Corbie. Þetta var vafalaust i fyrsta skipti, sem nokk- iu- hafði kallað Jónatan guðdómlegan. Það var fyrsta hugsunin, sem kom fram í huga Pris- cillu, er hún gekk hægt á etfir Joan inn í for- salinn. Hún var kynnt Egertonhjónunum og Dorothy, •og var Priscilla sem i leiðslu. Dorothy horfði gagnrýnandi augum á Priscillu. „Það er ánægjuegt, að við eigum að sitja við sama borð," sagði frú Egerton. „Er þetta i fyrtsa skipli, sem þér eruð hér, ungfrú Marsh?" „Já, og eg hlakka mikið til þess að æfa mig i að fara á skiðum." Hringt var að borðum. „Hvar er Jónatan?" spurði Dorothy snögg lega. „Nú, þarna er hann. Eg skal sækja hann. Haiín kemur alltaf of seint að borðinu." Hún hvarf i þrönginni og Priscilla gekk með hinum inn'i borðsalinn. Priscilla skildi ekkert i þvi, að Jónatan skyldi vera þarna. Mundi hún ekki vakna sem af draiimi eftir augnablik, og komast að raun um, að það hefði alls ekki verið Jónatan, sem hún ;sá. Já, ef það aðeins væri draumur. En hvernig gæti hún verið þarna í Uger-gilsihúsinu í 3 vik- ur, í nærveru hans? Og Joan hafði kallað hann'guðdómlegan. Það lá við, að Priscilla færi að hlæja. Egerton og kona hans voru að kýta í gamni um sætaval við borðið. Loks sagði frú Egerton: „Það skiptir vist raunar litlu um þetia, ef aðeins Dorothy fær að sitja við hliðina á Jón- atan." Priscilla leit upp snögglega. Þessu var þá þannig varið. Jónatan var þarna vegna Dorothy. Hann hafði jafnað sig fljótlega eftir vonbrigðin. Brátt fyrirvarð húíf sig fyrir að hugsa þannig. Hún ætti að gleðjast yfir, að hann fyndi ein- hverja stúlku, sem þætti vænt um hann. Ándartaki síðar kom Jónatan til þeirra og hún flýtti sér að segja: „Herra Corbie og eg höfum hitzt áður." Hin létu undrun sína í Ijós. „Hversu smá veröldin er," sagði Dorothy hvasslega. Þau settust við borðið. Priscilla sat við hliö Dal Egerton gegnt Jónatan. Egerton var ræðinn og skemmitlegur. Pris- •cilla var þvi fegin, að hann talaði stöðugt við '. hana, svo að hún þurf ti ekki að horfa á Jónatan eða tala við hann. En hún var ekki í eins góðu :skapi og áður, allt var breytt, vegna þess, að Jónatan var nærstaddur, hann minnti hana á liðna timann og — Moorland House. Eftir að staðið hafði verið upp frá borðum var farið að dansa. Ýmsir gæsilegir menn slóg- ust í hópinn og Priscilla var stöðugt á gólfinu. Fimm eða sex ungir piltar buðust til þess að kenna henni að fara á skíðum. Þeir sögðu allir, að þetta mundi ganga eins og í sögu, ef hún að- eins fengi rétta tilsögn, nægðu tveggja stunda leiðbeiningar. „Ef Corbie er kunningi yðar ættuð þér að velja hann," sagði Egerton. „Hann er duglegur íþróttamaður." Priscilla horfði undrandi á Jónatan. Þetta sannaði hversu lítið hún þekkti hann. Hún fyr- irvarð sig, er hún hugsaði um, að hún hafði aldrei reynt að fá neinn áhuga fyrir þvi, sem hann tók sér fyrir hendur. „Mér mundi aldrei detta í hug að biðja herra Corbie að leiðbeiaa jafn klaufskum byrjanda og mér," sagði 'hún svo hátt, að hann hlaut að heyra það. Hann svaraði engu og vakti það gremju hennar. Hann hefði að minnsta kosti getað sagt eitthvað í kurteisisskyni, þegar hann sá, hversu aðstaða hennar var óþægileg. Eða gcrði hann sér kannske í hugarlund að hún vildi hitta hann, — að hún hefði verið að elta hann þangað?" Hann forðaðist hana allt kvöldið og dansaði hvað eftir annað við Dorothy. „Það er nú raunar varla hægt að kalla þetta dans," sagði Priscilla gremjulega við sjálfa sig. Jónatan virðist „ekki dansa liðlega og var klunnalegur að sjá á gólfinu. Milli dansa sagði Joan við Priscillu: „Hvað það er skemmtilegt, að þú skulir þekkja herra Corbie. Er hann í Vauninni eins indæll og hann litur út fyrir?" PrisciIIa brosíi. „Það er allt undir því komið hversu miklar vonir þú gerir þér." Henni fannst furðulegl, að Jo'an skyldi vera hrifin af Jónatan. Hann var vissulega ólíkur þeim piltum, sem ungar stúlkur urðu tíðast ástfangnar af. Hann dansaði einu sinni við Joan, og eftir á, þegar þær voru komnar upp í herbergi sitt, sagði Joan: „Hann sagði, blessaður, að hann kynni ekki að dansa, en það er alls ekki slæmt að dansa við hann, og eg bauð að kenna honum að dansa. Mér lízt prýðilega á hann. segðu mér allt sem þú veizt um hann, Priscilla. Hvaðan er hann?" „Við erum úr sama bæ. Faðir hans hefir keypt æskuheimili mitt." „Þekkirðu fólkið hans?" „Já." „Það er vel efnað, að sagt er." „Já, vellauðugt." Joan kinkaði kolli hátíðleg á svip. AKVVldVVKiWm Jask Fíeischer og Seymour Fredín: Seiitustu dagarnir í Berlín áður en borgin íéll. ruddi sér braut gegnum Pommer og suður Branden- burgerhérað og sótti að Berlín úr norðri, en hinn sótti norður Suður-Slesíu í áttina 'til borgarinnar. Allan seinni hluta vetrar, jafnvel eftir að Bandarikja- menn höfðu náð fótfestu fyrir austan Remagen og allsherjar sókn Breta og Bandaríkjamanna yfir Rín' hjá Wesel 24. marz, þá neitaði Hitler að viðurkenna ' ósigur sinn. Þessi neitun getur aðeins byggst á ofstækisfullri brjálaðri þrákelkni Hitlers og kann- ske meðfram aí' heimskulegum fölsúðum skýrslum, sem hann fékk tvisvar á dag á herráðsfundum sín- um. Um miðjan apríl var þó vonlaus afstaða Þýzka- lands orðinn augljós allflestum þýzku hershöfðingj- unum og enda mörgum stjórnmálaleiðtoganna.. Þetta var orðið svo opinbert, að hershöfðingjar, sem kall- aðir voru til þess að gefa skýrslu, voru oft rétt að því komnir, að segja skoðun sina. á málayöxtum hreint út, en þeir gátu aldrei safnað nægilegum kjarki til þess, því Hitler hafði lagt blátt bann við því, að nokkur minntist á ósigur og lagði við þvi dauðarefsingu. Þrátt fyrir það, að bardagarríir i hér-' uðum kringuni Berlin voru aðeins háðir gegn ein- » angruðum varnarstöðvum, þar sem öll samfelld vörn var farin út um þúfur. Ein slik varnarstöð, þar sem nokkrir Þjóðverjar vörðust í kolanámu í skógi nokkrum, var umkringd af 6 skriðdrekum af milli-gerð. Foringi skriðdreka- sveitarinnar var Maria Cocorev, lágvaxinn, ljóshærð-^ * ur náungi með uppbrett nef og brún augu. Skrið- drekar Maria dreifðu sér um akrana, meðan eins margir- fótgönguliðsmenn og mögulega gátu, héngu utan á skriðdrekunum. Sumir hermannanna náðu sér í reiðhjól og stigu þau í ákafa og enn aðrir þustu áfram á hestbaki, meðan öll farartæki, sem nöfnum tjáir að nefna, voru notuð til þess að flytja aukið lið og birgðir á vettvang. Þegar skriðdrekarnir nálguðust námuna, stukku fótgönguliðsmennirnir af þeim og hlupu áfram, skutu úr vélbyssum sínum og virtust ekkert skeyta um að fara varlega. Þarna var að minnsta kosti þrefaldur liðstyrkur á mótis við þann, sem Banda- rikjamenn beyttu venjulega til samskonar árása. Skriðdrekinn, sem Maria sat í skaut þremur skotum. Fótgönguliðið fylkti sér í þétta fylkingu og braust áfram, hrópandi og skjótandi og það yfirhttgaði og tók námuna á svipstundu, ef svo mætti segja. Osigranleikinn, sem var samfara þessum aðferð- um barst brátt til Berlin og barst til eyrna þjzkum yfirforingjum og stjórnmálaleiðtoguni. Ottinn við að vera veiddur, eins og mús í gildru, i miðri Berlin breidtíist ört út milli þeirra starfs- manna ráðuneytarina, sem störfuðu og einnig til annara hernaðarsérfræðinga og embættismanna. Ennþá voru opnar götur í Berlín, sem bifreiðar gátu farið eftir út úr borginni eða komizt til nálægs flug- vallar, sem Þjóðverjar höfðu á sínu valdi. Fjöldi undirtyllna og jafnvel nokkrir deildarstjór- anna sendu fjölskyldur sínar í flýti burt úr Berlín. Fíestar fóru til nágrennis Berchtesgaden, i þeirri trú, að Iokaátökin myndu verða í f jallavirkjum bæjersku alpanna, þar sem búizt var við, að varizt yrði til þrautar. Hér á eftir fer kafli úr bréfi frá stúlku, sem var í menntaskóla. BréfiS var til móBur hennar og var á þessa leiö: „Eg- geri mér þaS vel ljóst, að skólanám mitt kostar pabba mjÖg mikiö. Þess vegna ætla eg á8 reyna að læra eins mikiS og eg get. Núna er eg t. d. aö byrja að læra að spila bridgc." Getur þvi ekki fundið þér eitthvað að gera? sagSi húsmóðirin við betlarann, sem var kominn til þess aS betla. , Jú, jú, sagði betlarinn, en allir bi8ja um meðmæli i'rá þeim, sem eg vann síðast hjá. Nú, getur þú ekki fengiö meðmæli hjá þeim, sem þú vannst síðast hjá? Nei, því miöur ekki. Hann dó fyirr tuttugu og átta árum. .....¦ . ..... Frá Wollenhaupt. Þannig var ástandið á 56. fæðingardegi Hitlers, 20. april. Það var því enginn furða þótt litið hafi verið um hátíðarhöld. Einasti munurinn, sem Hitler veitti sér á þeim degi, er áður hafði verið einhver mes.ti hátíðisdagur þjóðarinnar, var að hann lét klippa sig. Hann hafði ekki látið klippa sig í fjórar vikur, en annars var venja hans að láta gera það á 10 daga fresti. Hann sendi eftir hinum aldraða August Wollenhaupt, rakara Kaiserhof gistihússins, sem nú var i rústum, en hann hafði ávallt síðan 1933, klippt foringjann, þegar hann var í Berlin. Wollen- haupt hafðist nú við í einu loftvarnarbirgi Kanzlara- hallarinnar og hafði verið gerður að foringja í hjálp- ar-hjúkrunarliði. ; Hitler var ekki málóða að þessu sinpi;-.Wsllen-

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.