Vísir - 20.08.1946, Blaðsíða 7

Vísir - 20.08.1946, Blaðsíða 7
Þriðjudaginn 20.ágúst 1946 % ISIR IInliv M;¦¦' Ayres' PrinAeAAan Priscilla náði fljótt valdi á sér. Það verkaði á 3hana sem hressandi vindblær að sjá Jónatan. „Þakka þér fyrir, mér liður vel," sagði hún • og brosti litið eitt. „En þú skaust mér sannarlega skelk i bringu," '. bætti hún við. „Eg hafði nefnilega sizt af öllu búist við að sjá þig." Svo leit hún á hann snögglega og spurði: „Vissi Joan að þú ætlaðir að koma?" „Já, víst gerði hún það. Hún hafði lofað að asækja mig á stöðina." „Hún er lögð af stað þangað fyrir skömmu. \ Þið hafið farið á mis hvort við annað. Af hverju ætli hún hafi ekki sagt mér frá því, að þú ætl- aðir að koma? — Yiltu ekki fá þér sæti?" En Jónatan stóð grafkyrr og þögul og liorfði »á hana. „Ertu alveg búin að ná þér?,' spurði hannyar- : ií'ærnislega, næstum feimnislega. ,,Já, það má heita svo." Roði hafði hlaupið í kinnar henni. Þær voru ibrennandi heitar. Og einkennilegiu" ljómi var :yfir henni allri. „Mér finnst að eg hafi verið veik svo óra lengi. -----Hvað hyggstu fyrir hér í Sviss?" „Eg kom til þess að finna þig." „Það þykir mér vænt um." Og nú var sem birti yfir Jónatan og Priscilla minnlist þess að frá fyrstu tíð hafði henni þótt •iónatan fallegur, þegar hann brosti þannig. „Nú talarðu eins og í gamla daga. Mér finnst svo langt síðan er við vorum saman í Moorland House." „Þá var eg vist ekki alltaf vingjarnleg við þig, .lónatan?" „Við vorum það víst ekki hvort við annað stundum," sagði hann alvörugefinn á svip." „Þú veizt ekki hversu sárt mig hefir iðrað margt sem eg hefi sagt við þig, einkum seinasta kvöld- ið áður en þú —" „Já, þegar eg ætlaði að vera „sjálfstæð" og svo fór sem fór fyrir mér uppi í fjöllunum, og þú bjargaðir lífi mínu." Priscilla brosti. „Hvað þú varst góður við mig, Jónatan og eg hefi ekki þakkað þér fyrir." Hann starði um stund þögull á grasið við fætur sér og mælti svo: „Ekki eins góður og eg vildi vera." Priscilla lá kyrr í stól sínum. Hún hallaði sér aftur í stól sínum og horfði stöðugt á hann. Henni fannst að þetta gæti ekki verið veruleiki, hana dreymdi þetta. — Jónatan hélt áfram, án þess að horfa á hana: „Það var ekki satt sem eg sagði við þig þetta kvöld og þú veizt sjálfsagt sjálf að hjá mér í'ylgdi ekki hugur máli. — Eg hafði séð Egerton kyssa þig eins og eg vildi hafa mátt kyssa þig. Þér slóð á sama um mig og eg vildi særa þig, auðmýkja þig, — og þegar þú breiddir út faðm- in móti mér — mannstu að þú gerðir það, hélt eg að þú værir að hafa mig að ginningarfifli. — Geturðu fyrirgefið mér, Priscilla?" „Ef þú gætir fyrirgefið mér." Hún sagði þessi orð en henni fannst þau sem alll annað fjarri veruleikanum. Hann stóð við hlið hennar og þó þorði hún ekki að rétta fram hönd sína og snerta hann, ef þá skyldi í ljós koma, að þetta væri bara draumur. Það var þögn langa stund. Sólin var að hverfa fyrir handa fjöllin og svalur vindur blés niður dalinn. Jónatan leit upp. „Nú held eg að þú ættir að fara inn, Priscilla, l>að er farið að kólna." Þau gengu inn í litla setustofu, sem var ætluð Joan og Priscillu. Kvöldsólin varpaði gliti sinu á dalinn og Jónatan stóð við gluggann og horfði út, alvörugefinn, fölur. „Héðan er dásamleg útsýn," sagði Priscilla, „þegar heiðskírt er get eg séð Teplitz-kaffistof- una.bg dálitið af skiðabrautinni." Hún andvarpaði. „Æ, eg veit ekki. Við skemmtum okkur þó vel að minnsta kosti eg. En kannske næ eg mér aldrei svo að eg geti tekið þátt í vetrariþróttum." „Vertu viss.um það að þú nærð þér nógu vel lil þess," sagði hann ákafur, „vertu viss um það." „Eg veit ekki stundum efast eg um það —" Þau horfðu þögul hvort á annað og svo rétti Jónatan allt í einu fram báðar hendur sínar og sagði: „Komdu aflur til mín, prinsessa, kohldll uL mín —" Roði hljóp af nýju í kinnar henni. „En þú elskar mig ekki?" hvíslaði hún. „Elska þig ekki?" Hann lá á knjánum fyrir framan hana og vafði hana örmum, hallaði höfði að brjósti hennar. „Eg elska þig af allri sál minni. Taktu mig í sátt, Priscilla, því að þú ert mér allt, og eg skal vera góður við þig, svo góður, að þú fáir ást á mér. Þú mátt ekki reka mig á brott. Eg fengi aldrei afborið það." Hún lagði blíðlega hönd sína á höfuð hans og horfð á kvöldroðann yfir fjöllunum. „Svo að eg fái ást á þér," sagði hún og hló einkennilega. „Ó, Jónatan, eg elska þig —" Svo gat hún ekk meira sagt og brast í grát, eins og lítið barn. Loks hvildi hún í faðmi hans, hins sterka manns sem elskaði hana í sannleika og gat verndað hana, gert hana styrka. Hjá honum yrði hún aldrei einmana og það var sem öllum áhyggjum hefði verð sópað burtu. „Það er vist draumur," sagði hún við sjálfa sig en hún sannfærðist um, að það væri veru- Ieiki, þegar Jónatan hallaði höfði hennar að sér og kyssti hana á munninn. [S ö g u 1 o k J 'AKVtildVVKVNMl Háskólakennarinn: HvaSa þrjú orS nota stúd- entar niest? Stúdentinn: Eg veit ekki. Háskólakennarinn: Alveg hárrétt. Svo bar til á bæ einum austan fjalls, að húsmóð- irin, sem var kömin á efri ár veiktist hastarlega og lá rænulaus eins og hún væri látin. Fór því maSur 'nennar sem var nokkru yngri en hún til næstu bæja, tilkynnti lát hennar og safnaSi mönnum til aS leggja líkið til. Þegar liann kom með mennina heim á bæ- inn bauð hann þeim upp á kaffi áður en athöfnin skyldi byrja. En er kaffi skyldi lagast fannst kaffi- bætirinn hvergi þó leitað væri og talaði bóndi um það inni hjá líkinu. En þá reis sú framliðna upp viS dogg og sagSi aS bóndi sinn hefSi alltaf rati veriS að finna ekki kaffibætirinn sem væri á hillu fram i búri. Kennarinn: Hvers vegna hafa mennirnir ekki rófu eins og aparnir? Nemandinn: Af því aS þaS er ekki rúm fyrir hana í buxunum. Konan: Eg held aö karlmönnum falli betur viö þær' konur sem tala mikiS en hinar. Maöurinn; Hinar hverjar. Hægri hönd De Gaulles. Eftir Ernest 0. Hauser, einn af ritstjorurn Saturday Evening Post. Hæglátur háskólakennari, sem fékk núverandi stöðU sína vegna þess að hann gerðist foringi frelsissveitanna í París, er nánasti samverkamað- ur de. Gaulles. Ef menn læsu um ævi Georges Bidault í lélegum reyfara, þá mundu menn segja, að hún væri lýgi að miklu leyti — alltof ósennileg til þess að geta verið sönn. Það þurfti hugmyndaflug sjálfrar sög- unnar, til þess að skapa þennan einkennilega mann og menn ættu að vita eitthvað um hann, jafnvel þótt hann væri ekki utanríkisráðherra Frakka. Því að á því leikur enginn vafi, að Bidault er einn af eftirtektarverðustu mönnum vorra daga. Hann var miðaldra háskólakennari í sögu og lifði ákaflega reglubundnu lífi, þegar hann afréð að varpa öllum þægindum þess fyrir borð og taka þess í stað upp hið hættulega líferni, foringja mótspyrnuhreyfr ingar Frakka í París. En fyrir bragðið varð hann næstæðsti maður Frakklands. Eidault er einn af mestu stjórnmálamönnum hinn- ar frjálsu'Evróy;.'; cn þegar talað er við hann í skrifstofu hans, þá virðíst þar "gra sögukennarinn, rólegur maður, sem svarar öllum spurhing'uni íav . laust og skynsamlega. Það er ekki nema örsjaldan, sem hann leyfir mönnum að sjá eld þann, sem brennur undir niðri í sál hans. Kaldhæðni örlaganna réði því, að stórviðburðbir fóru ekki að gerast í lifi Bidaults, fyrr en hann var orðinn virðulegur kennari við einn bezta skóla Frakklands. Hann skrifaði ritstjórnargreinar í L'- Aube, blað kaþólskra og þótti vel ritfær. Hann var alls staðar í góðu áliti og vel metinn. En svo skall fárviðrið yfir Evrópu og áður en Bidault vissi af, var hann allt í einu orðinn liðþjálfi í franska hern- um og skyndilega var hann fangi Þjóðverja. Vegna þess hvað Bidault var orðinn fullorðinn var hann látinn laus 1941. Fór hann þá til' Parísar og hitti einna fyrst Francisque Gay, sem gaf út bækur um trúmál. Þeir fengu sér kaffisopa á veit- ingahúsi og hvorugur vissi, nema hinn væri fylgj- andi nýskipun Þjóðverja. En Bidault, tók af skar- ið, kvaðst staðráðinn í að vinna gegn Þjóðverjum. Gay sagði þá, að hann væri þegar farinn að gefa út áróðursrit gegn þeim. Tuttugu og fjórum stundum" síðar var Bidault orðinn meðlimur frelsishreyfingarinnar. Frakklandi var þá enn skipt i tvo hluta, svo að annar var undir stjórn Vichy, en hinn beinni stjórn Þjóðverja. Allur skipulagður áróður gegn Þjóðverjum kom frá hinum óhernumda hluta landsins, því að þar var eftirlit lögreglunnar slælegra. Bidault þá því kennarastöðu í Lyon, til þess að geta starfað í sem nánustu sam- bandi við frelsisvini þar í borg. Um eitt skeið lifði hann tvöföldu lífi, kenndi um daga en sat á leyni- fundum um nætur. Hafði honum fljótlega verið fal- in stjórnin á blaðaskrifstofu leynihreyfingarinnar, en hún hafði fréttaritara um Frakkland þvert og endilangt. Hann stóð einnig í stöðugu loftskeyta- sambandi við frjálsa Frakka í öðrum löndum. Um það leyti, sem Bidault fluttist til Lyons, var hyrjað að sameina í óskipta heild frá byrjun her- námsins. Það var dularfullur maður, sem ekki var þekktur undir öðru nafni en Max og var látinn svífa niður í fallhlíf, sem var þetta mikilsverða skipulagsstarf. Max var fulltrúi de. Gaulle og hon- um tókst að sameina kommúnista og katolikka, auð- kýfinga og öreiga og jafnframt að stofna leynistjóm með seytján meðlimum. Þegar Bandamenn gerðu inn- rás sína í Norður-Afrikunýlendur Frakka, tóku Þjóð- verjar allt Suður-Frakkland, en þá fluttist leyni- stjórnin til Parísar. Sumarið eftir — árið 1943 — var Max handtekinn af Gestapo og þá var frelsis- hreyfingin skyndilega orðin höfuðlaus her. Það varð þá að ráði, að frelsishreyfingin kysi sér formann úr sínum hópi. Sögukennarinn varð fyrir valinu og de Gaulle var tilkynnt kosning hans. Bidault hafði fyrir stríðið fyllt flokk hinna þjóðlegu demokrata, sem tóku þegar að vinna gegn Þjóð- verjum leynilega, þegar landið hafði verið sigrað. Þar sem hann hafði verið í þeim flokki, var hanií

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.