Vísir - 30.08.1946, Blaðsíða 7

Vísir - 30.08.1946, Blaðsíða 7
Föstudaginn 30. ágúst 1946 V I S I R „Og svo var styrjöldin til lykta leidd, og hin- ir særðu menn fóru að koma heim. Af einum höfðu verið höggnar báðar hendurnar um úln- liðinn. Öðrum, fótalausum, var ekið heim til sin i ræfilslegum hjólastól. Borgarlífið tók smám saman á sig svipaðan brag og áður, en íaðir minn var fyrir utan allt. Gengið var með samskotalista, til þess að einhver yrði grafinn sómasamlega, til þess að kaupa eitthvað, og þar fram eftir götunum, en hann var aldrei beðinn um neitt framlag. En ýmsir fóru að ræða við hann aftur, jafnvel konur, ef hann sást á götu. Það var allt og sumt. . Eg held, að það haf i verið þá, sem hann varð sleginn einkennilegum ótta. Hann óttaðist gnauð vindsins á næturnar, ef greinar í trjám brotn- uðu, eða ef hann heyrði mannamál skyndilega. Hann skipaði svo fyrir, að nauðsynjar skyldu iá tnar ef tir. á tröppunum f yrir f raman inngöngu- dyrnar. Hann gægðist út, í skjóli gluggatjalda, livbrt nokkur væri nærstaddur, áður en hann hirtí þær. Þér verðið að gera yður ljóst," sagði hún all- hvasslega, „að faðir minn var ekki heigull að eðilsfari, en hann var ákaflega viðkvæmur maðmy sem hataði allt ljótt i þessum heimi, maður, sem fór ekki fram á annað en að fá að vera í friði og lifa að eigin geðþótta. Hann vildi aðeins fá að vera i næði með bækur sínar, skjöl og muni. En það er ekki hœgt að lifa lífi sínu þannig. Styrjöldin teygði anga sina. til hans og eyðilagði hann, eyðilagði allt fyrir hon- um, alveg eins og það lagði allt í rúst fyrir svo mörgum öðrum. Og svo fór hann að hugsa á þá leið, gera sér í hugarlund —- og þetta var hrein ímyndun — að verið væri að brugga samsæri gegn honum i borginni. Hann sendi á brott nokkurn hluta muna sinna, tindi saman það fé, sem hann átti, og flýði úr borginni. Nótt eina fór hann að heinian fótgangandi, með mestu leynd. Hann var á þessu flakki vikum saman. Bjó um'sinn í einhverri smáborg, flutti svo til ann- arrar, unz hann kom í Georgia-ríki, og borgar, sem er um 80 kílómetra héðan." Hún þagnaði skyndilega. Hún sat teinrétt nú, og horfði út á glampandi, skuggalega ládeyð- una. Þögn rikti langa stund. Að eyrum þeirra barst skvamphljóð úr mýrunum og úgluvælið kvað við annað veifið. Yfir ströndinni var eins og mökkur og lagði ódaun að vitum þeirra. John Woolfolk sneri sér við. „Móðir mín sagði mér frá þessu öllu," sagði Millie skyndilega. „Faðir minn var alltaf að segja frá þessu á kvöldin eftir að þau voru orð- in hjón. Hann svaf aldrei nema skamma stund i einu, vaknaði tíðast með andfælum, og hjart- að sló þá svo titl í brjósti hans, að við lá að það myndi bresta. Eg veit lítið um móður mina, nema að hún var hugrökk kona. Ef hún hefði ekki verið það nmndi hún hafa gengið af vitinu. Hún var ensk og hafði verið kennslukona. Þau voru gefin saman í litla gistihúsinu, þar sem þau kynntust. Svo keypti pabbi þennan stað og við settumst hér að." Woolfolk leit Lichfield Stope fyrir hugskots- augum sínum. Hann furðaði sig á því, að slik- ar sálarkvalir, sem hann hafði orðið að líða, skyldu ekki hafa rænt hann öllu mannúðarlegu, en þess gætti vissulega enn í fari hans. En ótt- inn var enn hinn sami, ef tir 40 ára hugarkvalir, — enn gat gripið hann ótti, þótt ekki væri nema vegna komu ókunnugs manns." Með þessu hafði hann, að því er virlist, feng- ið vitneskju um sögu þessarar konu í aðalatrið- um. Hulunni hafði verið svipt af. Hann vissi nú hvernig á því stóð, að hún átti heima þarna. Þella var allt greinilegt orðið, einnig hver áhrif þetta hafði haft á hana, hún hafði e.rft að ein- hverju leyti óttann, sem gagntekið hafði sál föður hennar, og þessi ótti varpaði skugga yfir sál hennar, augu hennar. Og á þessu andartaki, er alll var skýrt orðið, minntist hann þess, að hann hafði áður sannfærzt um, að hún huggði einhverja hættu yfirvofandi. Hann hafði séð það á svip hennar og hreyfingum, í flóttalegu lilliti hennar. Hann hafði komizt að raun um, að þetta væri andlegt ástand, sem skapazt hefði við þau skilyrði, sem hún var tilneydd að búa við, og ekki nema eðlilegt, að svona væri. Hann hugsaði um þelta fram og aftur og komst að ráuri um, að hún væri algerlega heil á geðs- munum. Framkoma hennar og skilmerkileg frásögn studdu þessa skoðun. . Hann hugleiddi og það, sem hún hafði sagt um móður sina. Millie Stope virtist vita mjög litið um hana, nema, sem augljóst var, að hún hafði verið hugrökk kona. Og hún hafði og sannarlega þurft á hugrekki að halda, til þess að vera öruggur, staðfastur félagi þess manns, sem hafði orðið fyrir þvi, að svunta var hengd á hurðarhún hans, grjóti varpað inn um glugg- ana, og gerðist svo flóttamaður. Ótti, andlegt ásigkomulag föðurins hafði haft sín áhrif á TOFRAEYJAN Eftir Eugene Burns hvernig þeir eiga að synda. Þau eru svo fljót að komast á lagið. Og jafnvel knattspyrnu. Síðan'benti hann mér á einn eyjarskeggjann, og var sá i sjó- liðabuxum. „Þér eruð heppinn. Þarna er Móa. En hann er stundum að heiman dögum saman, þegar hann er að heimsækja hin fjögur þorpin sín." Móa var hár maður vexti og virðulegur. Fyrir framan hann stóð stór göngustafur úr tinnuviði, sem hafði verið stungið i jarðveginn. Þessi stafur táknaði guðdóm, og þegar Móa hvarf að heiman, þá hafði sá maður valdið, sem hann fól stafinn til gæzlu. „Ef eg væri i yðar sporum, sagði Peter Dale, „þá myndi eg kveikja á ljóskerinu. Það vekur meiri að- dáun á þann hátt." Mér datt i hug að Dale væri bj'sna slyngur náungi. Þegar eg kom nú nær höfðingjanum, með log- andi ljóskerið, rétti hann fram hægri hendina og mælti: „Þú koma að heimsækja mig?" Eg kinkaði kolli og bætti við: „Með yðar leyfi, yðar hátign," og rétti honum ljóskerið. Hann gat ckki á sér setið að hrifsa það af mér: „Handa mér?" Hann var allur eitt hamingjubros. Ljóskerið heillaði hann samstundis. Leiddi hann mig nú umsvifalaust hehn að pálma-húsi sínu, og við klifum þrepin sex, upp á gólfpallinn, sem gerður var af klofnum bambusstöngum. Hann sótti þrjár mottur inn í dimman krók, breiddi úr þeim á gólfið ¦ og tók úr þessum umbúðum bút af tapadúk, sem hann kvaðst vilja gefa mér. Eg þakkaði Móa fyrir, en nú kallaði hann á konu sína. Hún var, eins og hann, nokkru hærri en al- mennt gerðist, eða rösk fimm fet. A hægri handlegg hennar var nafnið hennar rispað, stafað aftur á bak: y-r-a-M, en á brjósti hennar var blá rispumynd. Eyrnasneplarnir á henni voru með stórum götum, sem ekkert var í, og voni þau ljót. Hún' var eins og aðrir þarna, nakin, að Öðru leyti en því, að hún var með mittisskýlu af tapadúk, þéttreyrða um lendar sér. Nú rankaði eg við mér, — eg var nærri búinn að gleyma sápunni. Eg þreif ofan í vasa minn og dró þar upp stöng af sterkri sápu. „Eg nota" — lofaði hún. En nú sendi Móa konuna á brott formálalaust, tók upp logandi ljóskerið og fylgdi mér síðan um þorpið sitt. „Læknir, hann fínn maður. Fengið fínt hús, hann," sagði Móa, þegar við komum að nýbyggðum kofa. „Læknir, hann og Misiana gera sofna hér." Við litum inn og þar sá eg mörg lög af mottum í einu horni, hrúga af kókoshnetum, — sem var þá þeirra veraldlegi auður, — í öðru horni og í þriðja horninu var sjóliða-beddi og hjálmur, og að auki „læknis"-útbúnaður í öryggiskistli frá Bauða krossinum. Móa vildi sýna mér allt, sem hann taldi markverð- ast þar í þorpinu, og þegar þeirri skoðun var lokið C & SumuqkA: - TARZAN - 9S \ N ^ -£& s* jrt.Æ&j p 1 ¦^ 7f m VM ¦t^,";.> Krass skaut hverju skotinu á fætur «ðru. En allt i einu tók einn af fylgdar- niönnum hans aS hlæja að aðförum hans. Jane stóð skammt frá og vissi ekki hvaðan á sig stóð veðrið. „Það var aðeins api, sem henti hnot- inni", sagði sá, sem hæst hafði hlegið. „Eg vann einu sinni við cirkus og þekki hljóðin i þeim. Það stafar engin hætta af saklausum öpum". Krass varð strax rólegri við þetta. Hann snéri sér nú aftur að Jane og byrjaði að reyna að koma sér i nijúk- inn hjá henni, en hún var alls ekki til i tuskið. n Og áfram þrammaði flokkurinn á ný. Ekk i höfðu þau lengi gengið, er grið- arstór kóköshnöt kom fljúgandi og lenti af miklum krafti á höfSi Krass. „Hvert þó i þreifandi", hugsaði hann.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.