Vísir - 31.08.1946, Blaðsíða 7

Vísir - 31.08.1946, Blaðsíða 7
Laugardaginn 31. ágúst 1946 VISIR dótlurina, en á hinn bóginn hafði liún erft styrk og stöðuglyndi hinnar ensku kennslukonu. Til- gangur lifsins var litt skiljanlegur, fannst Wool- folk enn, e'r hann hugsaði um þetta fram og aftur. Félagi hans hélt áfram: „Eg hefi sagt þetta — og ekki vikið að sjálfri mér, liinum raunverulega enda frásagnarinnar. Eg er ávallt kvíðin. — Mér verður óglatt af til- hugsuninni um, að yður kunni að hafa leiðzt xmdir frásögn minni. Nei, eg mun aldrei fyrir hitta betri áheyranda en yður." Langt úti á sjónum sást ljós. „Eg sit hér oft," sagði hún, „og horfi á skip- in — stundum, á daginn, sé eg aðeins votta fyr- ir bláum reyk, eða eg sé ljósi bregða fyrir þeg- ar kvölda tekur eða að næturlagi. Og eg veit, að þar eru skip á ferð, siglandi fram og aftur, óravegu hins víðáttumikla úthafs. Þið eruð öf- undsverðir, sem siglið um höfin, þið dragið upp akkeri, þið sigli ðhvert sem vera skal, hvert sem löngun ykkar leiðir ykkur, frjálsir, ör- uggir." Hún mælti af ákafa, niðurbældri þrá, og vakti það nokkura furðu í huga hans. Rödd hennar bar þreytu og þrá vitni, og jafnframt, eins og vaknað hefði með henni uppreistarandi, til þess að slíta sig frá- því lifi, sem hún varð að lifa. „Öruggir, frjálsir," endurtók hann, eins og i hæðnistón yfir þeirri lýsingu, sem fólst i þess- um algengu orðum hennar. Hann hafði á flótta sinum,,frá félagsskap við mennina, leitað frið- ar — aðeins leitað friðar. John Woolfolk dró nú í efa, að hann hefði náð tilgangi sínum. Hann hafði kynnzt hafinu, kenjum þess, á öllum árs- tiðum. kynnzt járngráum, kuldalegum slrönd- um, þar sem engin mannleg vera bjó, en hann hafði aldrei getað bælt niður að fullu þær þrár, sem eitt sinn höfðu gagntekið hann. Honum fannst næstum nú, að sér hefði algerlega mis- tekizt allt. Hvers virði var öryggi hans og frelsi — lífið hafði beygt hann og brotið og varpað honum til hliðar. Einkennilegt, ámátlegt væl barst frá slrönd- inni og það kom skyndilega hreyfing á Millie Stope. „Það er Nicholas," sagði hún, „að blása í lúð- urinn. Þeir vita ekki hvar eg er. Eg verð víst ao' fara." Það var auðséð, að beygur hafði kviknað i brjósti hennar. Rödd hennar titraði. „Nei, komið ekki," flýtti hún sér að segja, „eg verð fljótari, ef eg fer ein." Hún lagði af stað ef tir bryggjunni, nam stað- ar eftir stundarkorn og kallaði: „Þér farið sennilega bráðlega'?" „Kannske á morgun," svaraði hann. — Uti á snekkjunni var Halvard háttaður. Snekkjan vaggaðist litið eitt, þótt engin hreyf- ing væri sjáanleg á yfirborði sjávar. Ljóskerið á siglutrénu sveiflaðist til og frá og varpaði flöktandi ljósi sínu á sjóinn. John Woolfolk sótti rúmfatnað sinn undir þiljur og bjó um sig á þilfari, og hvildi þannig, að hann sneri andliti sínu að ströndinni, eins og hann vildi vera á verði gegn því, sem koma kynni úr átt fjarlægra heima, þar sem margt bjó.-------- V. Um morguninn stakk Halvard upp á þvi, að vélin væri máluð af nýju. „Florida-Ioftslagið er svo banvænt," sagði hann, „að málmar ryðga á einni nóttu." Og snekkjan lá áfram við akkeri á víkinni. Síðar um daginn fór Woolfolk að athuga valnstunnumar og komst að raun um, er hann barði þær utan, að tómahljóð var i sumum þeirra, og gaf hann Halvard fyrirskipun um að fylla þær á nýjan leik. Halvard réri til strandar með vatnstunnu, er þeir höfðu tæmt hana og hreinsað, og axlaði hana þar næst og hvarf á milli trjánna. Woolfolk var fram á til þess að ganga frá keðjuútbúnaði, ef varpa yrði akkcri þar sem kóralbotn var, og sá hann brátt hvar Halvard kom aftur. Hann brá sér snarlega út i kænuna og reri kappsamlega og eins og honum lægi mikið á, í áttina til snekkjunnar. Augljóst var, að tunnuna hafði hann skilið eftir. — Þegar að snekkjunni kom festi hann hana með taug eins og vanalega, með sama dugnaðarbrag og ávallt einkenndi hann. „Það er helv... . beinasni í þessu húsi," sagði hann, er hann sneri sér að Woolfolk, og var það Halvard ólíkt, að taka þannig til orða. „Segðu mér undir eins hvað kom fyrir," sagði Wolofolk og var stutt í honum. „En eg skal jafna á honum gúlann," sagði TOFRAEYJAN Éftir Eugene Burns fór hann með mig inn í dinunan pálmaskóginn. Heldur þótti mér draugalegt þar inni, þó að mikið væri þar gróðurskrúð. En brátt komum við í lítiS rjóður, þar sem aftur sá til sólar. Móa nam staðar vel hirtri gröf undir hávöxnu bananatré. Umhverfis. gröfina var raðað kóralstéinum og laufblöðum. A& ofan var gröfin hvelfd og þakin hvítum sandi, sem borinn hafði verið í körfum, neðan úr fjöru. Tré- kross var á gröfinni og á hann var letrað: Capt. R. IDEN U.S.M.C. DIED IN ACTION Sept. 20. 1942 Á trúboðs-skóla ensku-slitringi gerði Móa mér þa& skiljanlegt, að flugvél Idens kaptein hefði hrapað^ niður í brimlöðrið við ströndina hjá þeim. Lýður höfðingjans hafði þust fram, honum til hjálpar, en flugmaðurinn hafði þá verið örendur, og þeir höfðu borið hann til hvíldar á þessum stað. Ný aðferð viS fiskveiðar. Eg varð þess áskynja, að þar á eyjunni skilaði móðir jörð afurðum sínum á meðan eyjarskeggjar ýmist sváfu eða skemmtu sér við sund og aðra leiki. Ekki var þó eiginlega hægt að segja, að þeir væru latir. Karlmennirnir voru á sjónum tímununx saman, — jafnvel þótt sjógangur væri — að fisk- vciðum. Ein uppáhalds aðferð þeirra var sú, að girða fisk inni með netum, upp við klappir. Síðan stakk einhver sér og hafði í hendi sér safa úr marinni jurt. Þessi safi var nægilega magnaður til að „svæfa" fisk, sem af þessu nusaði og flaut hann þá upp á yfirborðið. Við héldum nú eftir vel troðinni slóð og kom- um að stærstu byggingunni á eyjunni, sem eg gat mér þegar til að myndi vera kirkjan. Þarna voru. sjöunda dags aðventistar. Móa sagði mér, að hann. stýrði sjálfur hinum daglegu guðsþjónustum fyrir hirin „mikla hv'isbónda, sem á heima í himnunum." Ennfremur sagði hann mér að fólk sitt færi í kirkju. hvern virkan dag um sólarupprás og sólsetur, eix á sunnudögum þrisvar sinnum, — en annars væri hvíldardagurinn notaður til hugleiðinga og þá væri tuggið mikið af sykurreyr. Þegar eg fór að venjast rökkrinu í kirkjunni, veitti cg því athygli, að þaksperrurnar virtust vera til— höggnar af kunnáttumanni. „Hver byggði þessa kirkju?" spurði eg. „Hann, trúboðinn," sagði Móa og gerði mikla sveiflu með hægri hendi fyrir vömb sér. „Hvar vera nú?" Móa þagði um stund og eg þóttist sjá reiðiblossa í augum hans. Röddin kom þó ekki upp um hann. „Við drepa trúboðana. Trúboðar, hégómi! Fyrst hann fara. Þá koma með innfædda trúboða. Alltaf taka spjót, tapa, — gefa ekkert. Helvíti latir. Eta fisk, ekki veiða. Alltaf gera langar ræður — stór C £ Suttcufkói TARZAIM - 99 Þessari kókóshnetu var betur miðað 'en þeirir fyrri og hafði tilætluð áhrif. Höggið var svo riiikið, að Krass missti méðvtiúridína bg féíl serirdaliðúr væri. Pedro, einn leiðangursmanna, varð dauðskelkaður vegna þessará dular- fullu skeyta. Hann leit óttasleginn í kring um sig og virtist búast við dauða sínum é hverri ^tundu. „Einhver dularfull öfl hljóta að halda verndarhcndi yfir stúlkunni," hvislaði Pedró i cyra Krass og hljálpaði hon- um á fætur. „Eg skil ékkert í þcssu," bætti hann-syó við. „Vitlcysa," sagði hinn. „Við skulum..' kveikja eld okkur til yerndar, og á ; morgun ná'um við apanum." Jane hlust- . aði þögul á þetta samlal fclaganna. Hún óttaðist nú um Tarzan meira ea. i: nokkru sinni áður.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.