Vísir - 14.09.1946, Blaðsíða 7

Vísir - 14.09.1946, Blaðsíða 7
Laugardaginn 14. september 1946 1Mb hann hafði verið hrelldur og einmana. Hann þekkti snekkjuna Gar eins og sjálfan sig. Hún hafði alla kosti til að bera. En hann fann og til sársauka, því að vél vissi hann, að aðrar tilfinningar báru þessar ofur- liði. Snekkjan, og hugsanirnar um hana, til- heyrðu nú í rauninni liðnum tima, eins og minningarnar um Ellen, ungu konuna hans, sem beið bana skyndilega af slysförum, klædd hvítum tennisfötum, með marglitt band um hið granna mitti sitt. Hami lagði hönd sína á siglutréð, á sama hátt og' einhvcr annar heíði lagt bönd sína á öxl gamals, tryggs vinar, sem var á förum, og þegar siglan titraði i vindinum, hafði það sömu áhrif, og hlýtt handtak vinar. En svo gekk hann undir þiljur, ákveðinn á svip og fór að hugsa um framtiðina. John Woolfolk lá andvaka þessa nótt. Hann hlustaði á brimsogið á rifjunum, er vindurinn lék um rá og reiða, marrið í skipsskrokknum, og svo gekk hann aftur á þilfar til þess að athuga legufærin. Hann sá þá, að Halvard bafði varpað úl öðru akkeri til. — Sjóinn skóf og bar seltuna inn yfir ströndina dularfullu, og þaðan barst nú engin angan blóma og blómgandi trjáa og runna. IX. Næsta morgun var kominn aftaka austan- slormur með stórrigningu. Ekkert lát varð á og var veðurhæð mest um hádegisbil. Hvitfyss- andi öldur risu hátt á víkinni. Himininn var grár og þungbúinn. Eftir hádegi hætti að rigna, en slormurinn geisaði áfram. "*. Jolin Woolfolk, klæddur gulum sjófötum, fór við og við á þilfar, til þess að aðgæla hvort öllu væri óhætt, en enn kom í ljós, að Halvard hafði allt i hinu fullkomnasta lagi og þegar hætti að rigna, skaust Halvard niður í kænuna og jós af miklu kappi. Þegar vindinn lægði nokkuð lagði Jobn Wool- folk af stað. Reri hann til strandar og sóttist vel róðurinn. Woolfolk hafði ekki lagt neina áætlun um hversu hann skyldi haga sókn sinni, en hann var staðráðinn í að hrinda af vegi hverskonar hindrunum, sem vörnuðu honum að komast ná- lægt Millie Stope. Því lengur sem hann hugsaði um þetta þvi staðráðnari varð hann i að hafa hana á brott með sér áður en dagur væri að kveldi kominn. Tilfinningar hans voru nú á þann veg, að hann þráði hana, fann.st hann ekki geta án henn- ar lifað, og þessi þrá bafði upprælt allar fyrri ákvarðanir um áframhald á kyrrlátu og ein- manalegu lifi. Hann hikaði sem snöggvast, er að rústunum kom og hugleiddi það, sem hún hafði sagt kvöld- ið áður, að það hefði verið betra, ef hann hefði ekki snúið aftur. Hann hugsaði um hvort þetta bæri að skilja svo, að hún myndi hika, jafnvel tregðast við, að ræða við hann í dag, ef til vill hefði hún það ckki á valdi sínu að koma til fundar við hann, og þessari hugsun, að hún gæti ef til vill ekki verið sjálfráð í þessu efni, skaut upp mjög skyndilega í huga hans. En hann var ekkert að ihuga þetla frekara, er hann hafði koinist að raun um, að til þess að geta rætt við hana með lilætluðum árangri yrði hann að ná tali af henni i nokkurri fjarlægð frá húsinu. Þá gæti hann knúið liana til þess að hlusta á allt, sem hann bafði að segja. Og þar, undir beru lol'ti, gætu þau frjálslega ræðzt við, og hún losnað við það farg sem á henni hvíldi og óhult sagt honum alll af létta. Woolfolk sá, að nauðsynlegt miindi að koma i vcg fyrir, að nokkur aðvaraði hana, um það, að bann væri nálægur. Tók bann því þá ákvörðun að biða átekta. Hann var þar staddur, er verið hafði franskur gluggi, og frá honum lágu þrjú moldug marmaraþrep niður á grasflöt, og voru þrepin i skjóh rósarunna. Þarna ákvað hann að bíða. Vindurinn gustaði við hornið á húsinu og það glamraði í hellum, sem losnað höfðu á þak- inu, og brak og skrjáf heyrðist i greinuin og laufi. Hávaðinn var svo mikill, að Woolfolk iiafði enga hugmynd um, að Nicholas nálgaðist, fyrr en mannfýla þessi gekk þar fram hjá, þar sem hann sat. — Nicholas nam staðar þar sem ekki var unnt að sjá hann frá snekkjunni og slóð þar og horí'ði lengi á hana, þar sem hún lá og vaggaði fyrir akkerum. Maðurinn stóð þarna grafkyrr langa hríð. Woolfolk gat virt hann lengi fyrir sér, þar sem hann stóð þarna þunglamalegur og siginaxla, og ærið niðurlútur. Því næst lagði Nicholas leið sína til vinstri yfir opið svæði milli oleander-runnanna. Nicholas var Woolfolk ráðgáta. Hann gat vit- anlega gert sér nokkra hugmynd um innræli iians eftir útiti hans að dæma og framkomu, en hann vissi í rauninni ekkert um hann Farið í róður frá Höfn í Hornafirði. af tekur og heyrist ekki í henni meira en spánnýni saumavél, þó að hún taki á öllu, sem hún á til. Strákarnir toga í af öllum kröftum og Kobbi bíður úrslitanna á garðinum. Allt í einu í'innum við það, að Auðbjörg mjakast eitthvað ofurlítið til i þessu drullubæli, sem hún hefir verið föst í. Ásmundur keyrir hana þá aftur á bak, svo nálægt Véþór sem hann þorir og síðan áf'ram á fullri ferð. Og við hrópum „húrra fyrir Auðbjörgu", allir í senn og köllum kveðjur til Kobba , á garðinum. Og hann kallar gleðiópi lil okkar um leið og við bruhum frá honum, og fram hjá ver- stöðinni í Alaugarey. Og nú er allt „plain sailing". Osinn! Þessi marg- umtalaði ós og illræmdi! Hann er þeim enginn þyrnir í augum eða farartálmi, piltunum, sem um hann fara á degi hverjum. Þeir þekkja hann eins og buxnavasana síra og sigla um hann, inn og út, eins og ekkert sé um að vera. Eg vil vera uppi þangað til komið er út fyrir skerin, sem eru fyrir utan ósinn. En það er lítið að sjá, því að nótin er dimm. Eg sé aðeins vitana, sínu bvoru megin óssins. Og öðru hvöru grilli eg brimlöðrið á skerjunum. Og eg finn, að Auðbjörg fer að dansa og aka sér. En þetta cr ekkcrt merkilegt. Þetta er lítil fleyta og við erum komnir út á úthafið. „Það er bezt að leggja sig dálitla stund", segir Asmundur, „en þú munt vilja vera uppi á meðan við leggjum lóðirnar?" Eg hélt það nú. Það væri nú aðalerindið. „Og það vill til", bætir Asmundur, „að eg ætla ekki að fara langt, úr því að við urðum fyrir þess- ari töf. Við förum bara beint suður af ósnum, — svo sem 30 eða 40 mínútna siglingu. Það verður nógu langt í'arið, ef veðurspáin reynist rétt — vax- andi austanátt." Við förum niður, sötrum það sem eftir er í katlin- um. Síðan rífast piltarnir um það, hver kojan sé bczt handa mér. Urslitin verða þau, að eg fæ efri- koju, næst cldavélinni. Enginn hætta á að mér verði kalt. „Góða nótt, strákar!" segi eg og sleinsofna um leið. Og þeir segja mér á eftir, að ekki hafi staðið lengi á músíkinni hjá mér, því að eg hafði skorið hrúta eins og sárþrcyttur hershöfðingi að lokinni stórsókn. Sunnudagur, 3. marz 1946. Eg er vakinn með varfærni. Það er Ásmundur formaður, sem kemur að bóli mínu og segir: „Þú munt vilja vera uppi á meðan við leggjum?" „Já, ætl'ekki það — cða til hvers heldurðu að eg sé að flækjast þetta með ykkur?" Og cg ætla að hendast fram úr kojunni, — en rek mig alls- staðar á. „Nú, — eg hélt að þú kynnir að fara út úr einni koju", segir Asmundur. „Þú verður að velta þér á maganum út úr henni." Eg var nefnilega í efri koju og opið þröngt, út úr henni. Og á „Sindra" hafði eg ekki lært þessar æfingar, því að þar hafði eg aldrei í koju komið. €. /£ BumuykÁs - TARZAN - m Jane fór nú gætilega með Nkima litla heim í skýlið. Þar lagði hún græð- andi jurtir við s'á'r hans og batt um það með tusku, sem hún reif úr gömlu pilsi sínu. Þegar Tarzan kom til Mugambi- þorpsins, fann hann þar hinn gamla vin sinn þorpshöfðingjann Mutavo. Tarzan sagði Mugambi höfðingjanum .... ___að flokkur stigamanna væri á Ieið til þorpsins, til þess að biðja um aðstoð við að leita uppi filabein. Tarz- an sagði þorpshöfðingjanum að hann yrði að neita bóninni. „Hver segir það?" heyrðist hrópað þrumuröddu. Tarzan snéri sér við og stóð augliti til auglitis við gríðarstór- an og illúðlegan bardagamann.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.