Vísir - 18.02.1948, Blaðsíða 7

Vísir - 18.02.1948, Blaðsíða 7
Miðvikudaginn 18. febrúar 1948 VISIR 50ÍSOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO! 1 • éL„ rj:„: I 'é V il leynt ao gieyma ÍWíOOOÍ 8 Q 5COOOÐOOOOOOOOQOOOOO! innislopp, þvi a'ð gamli sloppurinn hans var sannast að segja orðinn mjög slilinn.,En hann gaf henni krislalsglas með ilmvatni í, af þeirri tegnnd, sem henni féll bezt, og tvenna hanska. En aðalgjöfin var hringur, sem móðir hans hafði átt. Hringurinn yar úr gulli og grannur, settur smarögðum og demöntum. Hann gaf henni liann þcgar þau voru að ljúka við að skreyta jólatréð. Hann henti til hennar lítilli, hvítri öskju, og gat þess a'ð móðir hans hefði úit það, seni i henni var. Mikil var furða hennar, er hún sá hvað þetla var, og hún leit með þakklæli i augum til Ridgc. „Hvað. hann er fallegur," sagði hún og tók hann varlega úr litlu öskjunni, sem var fóðruð með hvítu silki, „þetta er fallegasli hringurinn, sem eg hefi nokkurn tíma séð. — Viltu, að cg beri hann, eins og tilfinnngum þínum gagn- vart mér er varið ? Þetla yar hringur móður þinnar, þú varst því vanur að sjá hann á hönd.hennar." ,.Vitanlega vil eg, að þú berir liann," svaraði hann snögglega eins og annað kæmi ekki til mála. „Sannast a'ð. segja vil eg, að þú litir á hann senr trúlofunarhring. Eg hefði átt að vera búinn að gera eitthvað í þessu fyrir löngii." Nú, þéssu var þá þannig varið. Hann hafði ekki gefið henni hringinn vegna þess að hann vildi sýná henni fram á, að andúð hans væri horfin, heldur til þess að fólk fynd- isí ekki kynlegt, að hún skyldi bera aðeins einbauginn, tákn þess að hún var gift. Þrátt fyrir mikil vonbrigði smeygði bún hrihgnum á fingur sér. En í hvert skípti, næstu daga, cr hún horfði á hann, fann hún sárt til þess hversu tengt allt, sem var að gerast, yar liinu liðna — tengt Dave. Ef ekki befði verið hans yegna væri hún ekki þarna. Stundum kom það fyrir, að lienni flaug i hug, að Ridge kynni að glcyma hinu liðna, cn hún var ek.ki trúuð á, að liaiín gæti gleymt þvi, nema ]>á í svip. ög því lengra sem Íeiði mundi verða a5 erfiðara aö' gleyma. Hún hafði verið alllof mögur, þegar hún kom, cn hafði þegar braggast og þyngst um.no.kkur pund, og hún leit nú vel út, en brátt mundi verða mikilbreyting á, eftir nokkrar vikur, og ef Ridge hafði andúð á henni nú, hvernig mundi honum verða skapi farið, er hún væri orðin gikl og þunglamaleg? En er bún hugsaðium þetta varð hún að játa, að hann væri henni góður pg nærgætinn, og enda í æ ríkara mæli. Frá því um kvöldið, er þau deildu um Alec, hafði í raun- inni allt gengið eins og i sögu. Hann virtist leggjá sig í framkróka með að gera henni allt til geðs, verða við ósk- um hennar, jafnvel vera henni góður félagi. Að hans til- lögu höfðu þau oft teflt eftir miðdegisverð, og eins hafði hann jafnan átt uppástunguna að því, er þau fóru út að ganga á sunnUdögum. Og jafnan hafði það á þessum stundum or'ðið henni umhugsunarefni, hversu samlyndi þeirra var golt. Einhvern veginn var það svo, a'ð það var uúklu auðveldara en ella að rabba saman>á slikum stund- um, og auk þess tilbreyting og hvild í því, er þau gengu hlið við. hlið eftir snævi þöktum vegum, í hægðum sinum, eða sátu eins og krakkar, á einhverri girðingunni, og lélu sólina vcrma sig. Þá var ekkert, sem þyngdi eða þrengdi að eins og ínnan f jögurra vcggja. Þegar þau voru að rjála þáíínig undir beru lofti mihntust þau aldrei á Dave. Þau töluðu um tíækur og itíusík og minntust ]>crnskuáranna. ()g þegar hún gekk víð hlið hans á slíkum göngum, eða þegar þau sátu" á kvöiduití við arineld, var svo auðvelt að gera sér i hugarlund, að allt væri örugt og gott — etí svo gerðist oft eilthvað, sém eins og hristi hana til, og kom henhi á þá skoðun, að liúiv væri að blekkja sjálfa sig, eins og til dæmis, er hann gaf henni hringhm. Ef hann aðeins hefði sagt: ,,.Tá. ¦ það myndi gleðja mig, Dorcas ef þú vildir bera hann. i'ctla var hringur móður minnar og þar sem þú erl konan nun, vil cg að þú.berir.bann." En iiann hafði ekki sagt þetta, og innst inni fann hún til sársauka, sem á stundum gat orðið næsta ób;vrilcgur, Hún gal ekki flúið hið liðna, það blasti við lienni bvert sem hún sner sér, — henni fannsl hið liðna ejhs og þoka, sem mundi gleypa hana. og þegar hún var cin gat hún ckl'd írmanhað liligsáð en þelía, ¦• ' :_l i[ Frh. af 2. síðu. öld við árásarríki, er ótækt, að hver einstakur borgari eða flokkur geypi um, að slík yfirlj'sing sé firra, og taki síðan upp samneyti við ó- vinina. En stöku undantekningar getur í lýðræðisríki, þar sem dregur til árekstra með mis- munandi sjónarmiðum. Hug- um að því tilviki, að minni- hlutastjórn flæki land inn í stórvelda styrjöld á þann bóginn, sem þorra manna cr til þrautar óskapfellt, á þeim tíma, þá er ógerlegt er að kveðja saman þing. Eða stjórnarvöld, er reka tæki- færissinnaða pólitík, taka að styðja þann styrjaldaraðil- ann, ,sem allar.horfur eru á, að bera muni hærra hlut, þótt sá aðili beitist fyrir hugmyndakerfi og lífsskoð- ana, sem er verulega and- stæð oss. Sá, sem lýtur ein- göngu eigin skoðun og virð- ir að vettugi afstöðu stjórn- arvalda, á það á hættu, að hljóta dóm fyrir landráð, ef lyktir styrjaldarinnar verða honum andhverfar. En dómsorð sögunnar geta einn- ig orðið: „Hann brást við réttilega .— þrátt fyrir allt!" Nazisnii og föðurlandssvik. Þau atvik, sem hér að framan hafa vcrið athug- uð, sýna, að nazismi og föðurlandssvik eru hugtök, sem skoðuð sér standa ekki í neinu sambandi hvort við annað. I hugmyndakerfi naz- ismans er ekkert, sem leiða þarf til landráða. Hinu gagn- "stæða gegnir fremur, rík skírskotun til þjóðlegra til- finninga ætti að hrífa önd- vert. Skýringin á því, hvers vegna geysimikill hlutij norskra nazista — og með þyí hugtald á eg við þá, er, áðhyllast hugmyndakerfi naz ismans — urðu sekir um landráð, er sú, að óvinurinn í þessu stríði var ríkið, sem I var heimaland nazismans. Af hliðstæðum ástæðimi voru það kommúnistarnir, sem fyrst og fremst gengu erinda j 'óvinanna í Finnlandi. Bæði dæmin sýna raunar, hver' hætta þjóðlegri einingu er búin af , því, að tiltekinn flokkur slendur í nánum tengslum við erlcnd ríki og þau pólitisku hugmynda- kerfi, sei;. : ir cru á oddi;' reginhæfcía a- á, að hollust-' an við erlenda ríkið og fiugr. myhdir þess ve'rði drjúgvæg-' ara trúnaðhuim við stjórn- arvöld heimalandsins. I Noregi er það ckki rcfsivert nú um stundir, að lýsa yfii- því, að hann sé tíaz- j isti, cða reka áró.ðiir fyrir nazistiskum hugmynduin.' Mcira að scgja myndi ckki vera ólögmætt að stol'na l'lokk, er beittist fyrir full- komlega nazistiskri stefnu-: skrá; Visðulega má utn það deila, hvort lög ættu ekki að láta þetta efni til sín taka. T. d. gæti verið tilefni . til að koma á banni gegn and- Íýðræðisiegum flokkamynd- unum eða færa í lög refs- ingu í'yrir að hvetja til þjóð- flokkahaturs. En svo sem aðstaðan er nú, þá er mönn- um vísað á að berjast gcgn slíkum hugmyndum mcð upplýsingastarfscmi og á- róðri. Og ef nazisti hefir gert róðri. Og ef nazisti hefir gerzt sekur um landráð, þá er það sá tilvcrknaður, sem á að baka honum refsingu, en ekki pólitísk sannl'æring hans. Reynslan af lögskilunum út af hernáminu. Rannsókii á því, hver grundvölhir sé að mála- rckstrimim gegn föðurlands- svikurunum norsku, bcfir ekki einvörðungu fræðilcgt gildi. Hver sú rcynsla vcrð- ur, sem háð er tilteknum viðburðum, fer eftir því, hversu þeir viðburðir eru skýrðir. Ef menn skoða þennan málarekstur sem reikningsskil ein við nazista, þá er bcr um að ræða lög- skil í eitt skipti fyrir öll við hinn sigraða andstæðing, án boðskajjar til í'ramtíðarinn- ar. En — í styrjöld, er á skjdh á komandi tíð, myndu stórveldin trúlcga skipast i fylkingu á annan veg en síð- ast gerðist, og þess vegna eru það aðrir hópar manná í þjóðfélaginu, er þá væri hættast við að leið.ast til landráða, sakir tcngsla viö óvinaríki. Þeim manni, sem sam- dóma er stefnu ríkisstjórn- arinhar, er þrekraunarlaust að sjTna löglegum stjórnar- völdum hollustu, og auðgert er honum að vandiætast yf- ir þeim, sem berir verða að bresti á trúnaði. Samábyrgð- ankenndin við þjóðfélagið bl>Ttur þá eldskírn, er menn una ekki stjórnarstefnunni. Og um það efni fela reikn- ing'sskilin við föðmiands- svikarana í sér boðskap til vor allra og til kynslóðanna, er koma. Þeim boðskap verð- ur ekki betur lýst en mcð því að hafa upp nokkur orð úr rökstuðningi Hæstaréttar Noregs í dóminum á hendiu" Quisling. Hæstiréttur Ijélt þvi fram, að trú Quislings, á því, að hann gagnaði landi sínu með tilverkhaði sínum, cntist honum ckki til sýknu, þótt svo væri, að hann hcí'ði^ reist afstöðu sína á því, að ríkisstjórnin hci'ði valið frá- leita leið, að áliti hans, stjórnmálalega og h^rnaðqr- lega virt. Og dómsorðii! í'allsi síðan á þessa lund: „Á slíkum tímum gg við aSstæður, þvílíkar sem hér íi um að tefla, er krafan, um, að hver einstáklingur hlíti úrlausnum löglegra stjórnarvalda, full og óskor- uð — krafan unt - hlýðni og' hollustu gagnvarf heim, er ¦ Seint og síöar. James Hag'g'erty málflutn- ingsmanni í Detroit tók viS böggli, sem sendur var á skrif- stofu hans-. I bögghnum var úr, sem hann haföi átt. Því haföi veriö stoliö af homim fyrir tiittugu og fimm árum. Gull í skó. Skósmiöur í Decin, sem er iSnaöarbær í SudetahéruSun- um, fann gamlan skó sem haf'SI veriö grafimi í jöi'ö. Hællinn haföi veriö holaöur innan og þar voru 2 gullhringir, gull- armbandsúr, svissneskur gull- peningur 20 franka viröi, og 5 rúblu gullpeningur. Yfirvöldin gátu þess til, aö skórinn myndi vera eign einhvers Þjó'ðverja í Sude'tala-ndi, sem hefSi veriö gerSur útlægur og fluttur til Þýzkalands. Sumir músík-fræöingar halda því fram, að Beethoven hafi haft mest áhrif allra manna á þróun tónlistarinnar. Þungi andrúmsloftsins kring um jörSina er því nær 600,000,- 000 milljarSar smálesta. ósköpin gengu í ættir. 1. Wang Leihsiang lét taka móSur sína fasta fyrir ópíums- reykingar. 2. Systir hennar sakaSi konu bróSur síns: um hórdóm. 3. konau drap báSar systurnar meö exi, hengdi sjálfa sig, eii skrifaSi á'Sur bóiidauum, aö hún heföi ætla'S aS drepa hann líka, en aö hann hefSi veriö farinn út! KteAAfáta Mf SS4 Skýringar: Lárétt: 1 bátageymsla, 4 vafi, 6 fugl, 7 sjáðu, 8 sam- þykki, útl, 9 lögfræðingur, 10 þingmaðiir, 41. jurt,. 12 bókstafur, 13 veitt, 15 tveir eins, 16 ræða. Lððrétt: 1 huisik, 2 khýja, 3 hljóð, 4 fcr, 5 völd, 7 cyði, D handfang> 10 sendiboða, 12 mann, 14 tóhn: ,.. Lausn á krossgatu nr. 553: Lárétt: 1 kukl, 4 ff, 6 ala, 7 sár, 8 11, 9 bæ, l') ail, 11 iðni; 12 S.s., 13 skátn. 15 ið, Ifi kró. irétt; 1 kalvjði.'.2 ull, 3 K.Á.. 4 :. ! .. s;«i, 9blikk. [Q ,,.. 12 M^.iiár. að lögum standa í fjrirsvari fyrír' Iandi og þjóð. Á. ör- lagastundu í lífi þjúínuinnar er ótækt að ringUlrt ið ríki."

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.